Ένας κριτικός απολογισμός της «επανάστασης» μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων του Μάη του ' 68 και των επαναστατικών κινημάτων της Λατινικής Αμερικής, την απογοήτευση από την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα και την αμφισβήτηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στις Ανατολικές χώρες ή την Κούβα. Ταυτόχρονα μια ταινία πάνω στην συνενοχή του ατόμου για τα διεθνή εγκλήματα που διαπράχθηκαν και συνεχίζουν να διαπράττονται μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Ένας αρνητικός απολογισμός που τον συνοδεύει ένα εκπληκτικό σε λογοτεχνικές και πολιτικές διαστάσεις σχόλιο, αλλά που αφήνει μια μικρή ηλιαχτίδα ελπίδας, γιατί στο «βάθος τ" ουρανού ο ήλιος είναι κόκκινος». Η ταινία διαιρείται σε δύο μέρη: Τα εύθραυστα χέρια και Τα κομμένα χέρια (εννοείται της επανάστασης) και συνοδεύεται από τον εύγλωττο υπότιτλο «Σκηνές από τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο 1967-1977».

Στα Εύθραυστα χέρια ο Μαρκέρ συγκεντρώνει την προσοχή του στην περίπτωση Τσε Γκεβάρα και Βιετνάμ. Κεντρώνοντας τον προβληματισμό του πάνω στην φράση του Τσε «Η επανάσταση θα πετύχει όταν γίνουν σ' όλο τον κόσμο 20 Βιετνάμ», ανιχνεύει τη δυνατότητα δράσης ή όχι σήμερα ενός κινήματος των «γκουερίλλος» (αντάρτες πόλεων): Σε μια πολύωρη συνέντευξη με τον Κάστρο (στον οποίο ο Μαρκέρ έχει αφιερώσει πολλές ταινίες), αλλά και σε αποσπάσματα λόγων του από την εποχή της ψύχρανσης των σχέσεων του με τα ορθόδοξα κομουνιστικά κόμματα της Λατινικής Αμερικής, πληροφορούμαστε ότι «η Επανάσταση τότε μόνο μπορεί να πετύχει, όταν υπάρχει πλήρης αρμονία της πολιτικής καθοδήγησης και των γκουερίλλος». Οι απόψεις αυτές παρεμβάλλονται με μια συνέντευξη του γραμματέα του Κ.Κ. Βολιβίας που αναφέρεται στις έντονες διαφωνίες του με τον Τσε για την «αυθαίρετη- αντάρτικη δράση του στη Βολιβία. Ο Μαρκέρ διερευνά έτσι την άποψη ότι ίσως το Κ.Κ. Βολιβίας έπαιξε ρόλο στον αποκλεισμό του Τσε και το θάνατο του από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Ύστερα από μερικά πολύ σημαντικά ντοκουμέντα για τα βασανιστήρια στο Βιετνάμ και τη γενοκτονία του άμαχου πληθυσμού, ο Μαρκέρ περνά σε μια ανάλυση του γαλλικού Μάη του '68. Δείχνει τις αντιθέσεις που υπήρχαν και υπάρχουν ανάμεσα στα εργατικά συνδικάτα και κλείνει με τα θλιβερά γεγονότα της Αβινιόν, όπου η υπερεπαναστατικότητα ορισμένων φοιτητικών ομάδων οδήγησε στον προπηλακισμό με τη φράση: -«Όπως και να 'χει το καλοκαίρι του '68 η Ιστορία δεν γραφόταν στην Αβινιόν, αλλά στην Πράγα», αλλά θα επανέλθει στο δεύτερο μέρος για την επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία.

Ο Μαρκέρ συνδυάζει τη χρήση όλων των ειδών των ντοκουμέντων, που μπόρεσε να συλλέξει στη μακρόχρονη καριέρα του. Από τα καλογυρισμένα επίκαιρα ως το τηλεοπτικό υλικό και από τις νηφάλιες συνεντεύξεις ως τα φλου και με τρομερό κίνδυνο λαθραία γυρίσματα σε 8 χλστ. ή τις «κουνημένες» εικόνες του γαλλικού Μάη («Οι εικόνες άρχισαν να τρέμουν» λέει το σχόλιο). Οι αφηγητές είναι γνωστά πρόσωπα της φιλελεύθερης διανόησης (Σιμόν Σινιορέ, Υβ Μοντάν, Χορχέ Σεμπρούν κ.α.) και η παρουσία τους έχει μια καθαρά δραματουργική υπόσταση, δηλαδή δεν διαβάζουν απλώς ένα κείμενο, αλλά είναι ταυτισμένοι μαζί του.