
«Η έμπνευση για την ταινία μας ήρθε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της

Ζαν Πιερ & Λικ Νταρντέν
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre & Luc Dardenne
Σενάριο: Jean-Pierre & Luc Dardenne
Ήχος: Nicolas Becker, Benoît De Clerck, Jean-Pierre Duret, Thomas Gauder
Φωτογραφία: Alain Marcoen
Μοντάζ: Marie-Hélène Dozo
Παραγωγή: Γαλλία, 2005
Διάρκεια: 100’
Eρμηνείες:
Jérémie Renier .... Bruno
Déborah François .... Sonia
Jérémie Segard .... Steve
Fabrizio Rongione .... Νεαρός κακοποιός
Olivier Gourmet .... Αστυνομικός με πολιτικά
Mireille Bailly .... Μητέρα του Bruno
Anne Gerard .... Γυναίκα καταστηματάρχης (ως Anne Gérard)
Bernard Marbaix .... Καταστηματάρχης
Frédéric Bodson .... Μεγαλύτερος κακοποιός
Leon Michaux .... Αστυνομικός τμήματος (ως Léon Michaux)
Samuel De Ryck .... Thomas
Hachemi Haddad .... Επιστάτης
Olindo Bolzan .... Δεύτερος καταστηματάρχης
Sophie Leboutte .... Επιθεωρητής
Alao Kasongo .... Ρεσεψιονίστ νοσοκομείου
Jean-Michel Balthazar .... Μπάρμαν
L'Enfant Jean-Pierre & Luc Dardenne

Παραμένει αναπάντητο το ερώτημα αν ο τίτλος της ταινίας αφορά στο μωράκι που πουλιέται και αγοράζεται ή στον Μπρουνό. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καν να αναλογιστεί τις συνέπειες της πράξης του στο συναισθηματικό έστω κόσμο της Σόνιας που υπεραγαπά, ο Μπρουνό αποφασίζει να πουλήσει το μωρό του για κάποιες χιλιάδες ευρώ. Τα πάντα πουλιούνται και τα πάντα αγοράζονται, όλα έχουν κάποια τιμή γιατί όχι και ένα νεογέννητο πλασματάκι. Το σύστημα στο οποίο ζούμε στηρίζεται αποκλειστικά στο χρήμα. Τα πάντα φιλτράρονται μέσα από αυτό, τα πάντα βασίζονται σε αυτό, τα πάντα καθορίζονται από αυτό. Είναι πολύ εύκολο να παρασυρθεί κανείς και να αρχίσει να τα βλέπει όλα με βάση την χρηματική τους αξία. Έτσι και ο Μπρουνό. Προκειμένου να βγάλει λεφτά και μάλιστα γρήγορα, δεν υπολογίζει καθόλου αντιδράσεις, συναισθηματικό αντίκτυπο ακόμα ακόμα και αυτούς με τους οποίους πάει να μπλέξει. Πράττει και καλείται μετά να επουλώσει τις όποιες πληγές να λύσει τα προβλήματα που ανακύπτουν. Και εκεί είναι το μεγάλο στοίχημα. Θα τα καταφέρει ή θα έχει χάσει τα πάντα μαζί με το παιδί του.
Οι αδελφοί Νταρντέν δίνουν μία άρτια ταινία. Με πολύ λίγα μέσα (ντοκιμαντερίστικη γραφή χωρίς καθόλου μουσική υπόκρουση) καταφέρουν να αποδώσουν τα μέγιστα.
(Δέσποινα Καβουσανάκη)