Κινηματογραφικές Βραδιές

O αδερφός μου είναι μοναχοπαίδι - Daniele Luchetti

2009-02-16T10:42:00.000-08:00

Τρίτη Φεβρουαρίου 2009, Θέατρο Απόλλων - Πύργος, 9:00 μ.μ.

O Άτσιο (Έλιο Τζερμάνο) είναι ένας οξύθυμος, παθιασμένος νέος που μπλέκει σε καυγάδες με κάθε ευκαιρία. Ο αδελφός του ο Μανρίκο (Ρικάρντο Σκαρμάτσιο) είναι όμορφος, χαρισματικός και αγαπητός από όλους. Είναι δύο τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Ζουν στην πόλη Λατίνα, πενήντα χιλιόμετρα από τη Ρώμη, την ταραγμένη περίοδο του μολυβιού. Τα δύο αδέλφια, θα έρθουν αντιμέτωποι τόσο όσον αφορά τα πολιτικά τους φρονήματα όσο και για τις ερωτικές τους επιλογές. Ο ένας κομμουνιστής, ο άλλος φασίστας, θα αγαπήσουν την ίδια γυναίκα. Μήπως τελικά τους ενώνουν περισσότερα από όσα τους χωρίζουν; Ο 48χρονος ρωμαίος σκηνοθέτης προσπαθεί να μπλέξει την κομεντί με το πολιτικοποιημένο σινεμά των 1970 και όλα αυτά με την νοσταλγική υφή των 1960.

Ο κεντρικός του ήρωας δεν είναι μία ξεκάθαρη προσωπικότητα, είναι περισσότερο αποτέλεσμα ελαφριάς συνείδησης και κακής οικογενειακής υποστήριξης. Από μικρός μπλέκεται με το φασιστικό κίνημα και γίνεται στρατιώτης ενός πράγματος που απλά τον στηρίζει ψυχολογικά. Μεγαλώνοντας και με την ίδια ελαφρά καρδία, θα γίνει οπαδός του κομουνισμού, πάλι επειδή θα νιώσει στήριγμα από εκεί. Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μίας νεολαίας χαμαιλέοντα, που κινείται εκεί που πάει το ρεύμα και οι συγκυρίες. Αφοσιώνεται σε πράγματα που ωριμάζοντας θα συμπεριλάβει απλά στις αναμνήσεις της. Μία νεολαία που αποτυγχάνει να κινήσει τον κόσμο, απλά γιατί κανείς δεν κατάφερε να κινήσει το πνεύμα αυτής.

Ο ήρωας θα λυτρωθεί και θα ωριμάσει μονάχα μετά από ένα οικογενειακό σοκ. Θα καταλάβει ότι είναι τα μικρά πράγματα που μας κάνουν να υποφέρουμε, οι μικρές ελλείψεις, όχι εκείνα που υπόσχονται κοσμοϊστορικές ανατροπές. Ο Luchetti έχει αυτό το ψύχραιμο μάτι να κρατάει τις ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην πολιτική και στην ζωή. Μοιάζει να ξέρει ότι μία επανάσταση για τον λαό, θα γίνει μονάχα από τον απλό λαό και όχι από τους ένθερμους «σωτήρες».

Δημήτρης Παπαμίχος

Σκηνοθεσία: Daniele Luchetti

Σενάριο: Antonio Pennacchi, Daniele Luchetti, Sandro Petraglia, Stefano Rulli

Μοντάζ: Mirco Garrone

Φωτογραφία: Claudio Collepiccolo

Μουσική: Franco Piersanti

Παραγωγή: Ιταλία, Γαλλία, 2007

Διάρκεια: 100’

Ερμηνείες:

Riccardo Scamarcio ... Manrico Benassi

Angela Finocchiaro ... Amelia Benassi

Massimo Popolizio ... Ettore Benassi

Ascanio Celestini ... Πατέρας Cavalli

Diane Fleri ... Francesca

Alba Rohrwacher ... Violetta Benassi

Vittorio Emanuele Propizio ... Accio έφηβος

Claudio Botosso ... Καιθ. Montagna

Antonino Bruschetta ... Γραμματέας Bombacci (ως Ninni Bruschetta)

Anna Bonaiuto ... Bella Nastri

Luca Zingaretti ... Mario Nastri

Pasquale Sammarco ... Πατέρας Tosi

Lorenzo Pagani ... Bertini

Matteo Sacchi ... Παιδί Biliardino

Gianluca Viola ... Aνιψιός Bombacci

Vincenzo Santillo ... Piermario

Alessandro Vicca ... Lupo

Daniela Novelli ... Μητέρα της Francesca

Joseph Rocchia ... Πατέρας της Francesca

Angelo Tomassetta ... Ιδιοκτήτης εργοστασίου

Λίγα λόγια από τον Ντανιέλε Λουκέτι
Όταν διάβασα το βιβλίο του Πενακί “Il Fasciocomunista”, συνειδητοποίησα ότι η ιστορία των δύο αδελφών, ήταν στην πραγματικότητα η ιστορία της Ιταλίας. Έξυπνοι νέοι που όμως πήραν το λάθος δρόμο, που υπάκουαν σε επιφανειακές διαταγές ενώ στην πραγματικότητα αυτό που ήθελαν ήταν ένας φίλος, ένας άνθρωπος να τους καταλάβει και να τους ακούσει. Ήταν αυτή η ανθρώπινη πλευρά του βιβλίου, και όχι το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο που με έκανε να αγαπήσω την ιστορία και να σκεφτώ να τη μεταφέρω στο σινεμά. Το “Ο αδελφός μου είναι Μοναχοπαίδι” δεν είναι μια πολιτική ταινία. Είναι μια ταινία για ανθρώπους με βαθιά πολιτική συνείδηση που αγαπούν, υποφέρουν και γελάνε..

Λίγα λόγια για τον Ντανιέλε Λουκέτι

Σκηνοθέτης και συν σεναριογράφος του “Ο Αδελφός μου είναι Μοναχοπαίδι” έχει κάνει τις εξής ταινίες: “Domani Accadra” (1988), “La Settimana della Sfinge” (1990), “Il Portaborse” (1991), “Arriva la bufera” (1993), “Lunico paese al mondo” (1994 δίπλα στους Νάνι Μορέτι, Στέφανο Ρούλι, Σάντρο Πετράλια κ.α), “La Scuola” (1995), “I piccoli maestri” (1998) και “Dillo con parole mie” (2003).

Κριτική Σύνοψη

Η ταινία είναι ένα ευχάριστο κράμα από πολλά αγαπημένα θέματα που προέρχονται από τους βόρειους γείτονες μας. Όσο όμως και το αποτέλεσμα να είναι ευχάριστο και διδακτικό, δεν έχει την έγκυρη υποστήριξη ενός σκηνοθέτη που θα μπορέσει να δέσει όλα αυτά τα στοιχεία και να ολοκληρώσει τις προθέσεις του. Μπορεί κατά την θέαση να μην βαρεθεί κανένας θεατής, όταν όμως τελειώνει αφήνει μία αίσθηση μισοτελειωμένου και ασύνδετου. Μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας της ταινίας κρατάει ο νεαρός ηθοποιός Elio Germano. Είναι ο ιδανικός ψύχραιμος Begnini και πάνω του θα μπορούσε να χτιστεί μια πιο δυναμική σάτιρα, αφού το πολιτικοποιημένο κλίμα την επέτρεπε. Κατά βάθος, είναι μία όμορφη αλλά ανώριμη ταινία που θα σε κερδίσει και για τις δύο της αυτές ιδιότητες, αλλά θα σε χάσει όταν προσπαθήσεις να την ανακαλέσεις στην μνήμη σου.

http://www.myfilm.gr/article2029.html

Το καναρινί ποδήλατο - Δημήτρης Σταύρακας

2009-02-16T10:31:00.000-08:00

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009, Θέατρο Απόλλων - Πύργος, 11:00 π.μ.

Το Καναρινί Ποδήλατο (1999)
ελληνική ταινία του Δημήτρη Σταύρακα
Σενάριο: Δημήτρης Σταύρακας
Πρωταγωνιστές: Δημήτρης Αλεξανδρής, Θάνος Γραμμένος, Νίκος Γεωργάκης, Μάνος Βακούσης, Αλεξάνδρα Παντελάκη
Διάρκεια: 93 min
Ένας δάσκαλος διορίζεται από σχολείο της επαρχίας σε σχολείο της Αθήνας και νιώθει ξαφνικά ότι χάνει την ιδιαιτερότητά του, αυτή την ταυτότητα του παιδαγωγού, που, κατά την άποψή του, ήταν τόσο σημαντική για τα δεδομένα της επαρχίας. Η συνάντηση του όμως, στα πλαίσια της σχολικής τάξης, με ένα αγόρι με μαθησιακές δυσκολίες αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον του για το παιδαγωγικό του έργο. Θα επιδιώξει να συναντήσει τους γονείς του και θα έρθει ακόμη και σε σύγκρουση με τον προϊστάμενό του, προκειμένου να βοηθήσει το μαθητή του να ξεπεράσει το επικοινωνιακό του πρόβλημα.

Πρόκειται για τη σχέση ενός αγοριού με ιδιαίτερες ευαισθησίες, αλλά με συνηθισμένες ανάγκες -αυτές όλων των παιδιών, αλλά και γενικότερα όλων των ανθρώπων- για αγάπη, κατανόηση και αποδοχή των ιδιαιτεροτήτων τους- και ενός νέου και ασυμβίβαστου εκπαιδευτικού, που αρνείται να αποδεχθεί την ανοησία, τη σκληρότητα και τον αποκλεισμό.
Παραμερίζοντας τα δικά του προβλήματα και τις δικές του δυσκολίες προσαρμογής στο νέο του περιβάλλον, ή ίσως και χάρη στη συνειδητοποίησή τους, ο νεαρός δάσκαλος πλησιάζει με αφοπλιστική ειλικρίνεια και διάθεση κατανόησης και συμπαράστασης το αγόρι με το καναρινί ποδήλατο.

Σύμβολο αυτονομίας και ελευθερίας ανάμεσα σε σχέσεις πιεστικής εξάρτησης και απόρριψης, σύμβολο έκφρασης δεξιοτήτων μέσα σε ένα κοινωνικό περίγυρο μη αποδοχής τους, το καναρινί ποδήλατο αποτελεί τόσο το σήμα κατατεθέν του αγοριού, όσο και το κλειδί της σχέσης του με το δάσκαλό του.

Κους κους με φρέσκο ψάρι - Abdel Kechiche

2009-02-02T09:33:00.000-08:00

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009, Θέατρο Απόλλων - Πύργος, 9:00 μ.μ.

Η ζωή του κυρίου Μπεϊζί έχει φτάσει σε μία κρίσιμη καμπή. Οι κόποι του, αυτά για τα οποία έχει μοχθήσει, τα βλέπει να γκρεμίζονται. Πάντα ήταν τυπικός στις υποχρεώσεις του όμως τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Σαν υπάλληλος στα ναυπηγεία δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της δουλειάς. Ως πατέρας αγκομαχάει να ανταπεξέλθει στις οικογενειακές του υποχρεώσεις. Νοιώθει αποτυχημένος και μόνος, δίχως στόχο, δίχως σκοπό... Κάποτε είχε ένα όνειρο να ανοίξει ένα εστιατόριο αλλά οι δυσκολίες της ζωής τον ανάγκασαν να ξεχάσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες και να αναλάβει τις ευθύνες του. Μήπως τώρα ήρθε η ώρα να ζήσει όπως αυτός ονειρεύτηκε;

Κριτική Σύνοψη
Ο Kechiche δημιουργεί ένα ρεαλιστικό θρίαμβο, ένα ντοκιουντράμα της απλής οικογενειακής ζωής, και, μαζί με τις Δευτέρες στη Λιακάδα (2002), την πιο γνήσια λαϊκή ταινία της δεκαετίας. Η μεγάλη δύναμη του Κους Κους είναι το ότι καταφέρνει να σε ενσωματώσει μέσα του, να σου μιλήσει σε πρώτο ενικό, να σε κάνει μέλος της οικογένειας των μεταναστών που προβάλει και μέρος των αγωνιών και ανησυχιών τους. Το μη αφηγηματικό δράμα, μέχρι τα μισά της ταινίας, θα δώσει τη θέση του στην δραματική περιπέτεια, μέσα από ανθρώπινους, πάντα, όρους. Οι άνθρωποι του λιμανιού θα ξεκοκαλιστούν από τον σκηνοθέτη, θα γίνουν ήρωες της καθημερινότητας, προστάτες ενός τρόπου ζωής που δεν πρέπει να εκλείψει. Το μόνο αρνητικό στο σινεμά του Kechiche είναι πως επικαλείται την δική σου αμέριστη προσοχή και συμμετοχή, την οποία ένα μη επεξεργασμένο κοινό θα του την αρνηθεί, αφού αργεί πολύ να μπει στην αφήγηση. Η επιμονή του σε κάποιες σκηνές (όπως αυτή του τραπεζιού) τραβάν περισσότερο από ότι ίσως θα έπρεπε και υπάρχει η αίσθηση πως ο σκηνοθέτης σε χρησιμοποιεί για τον προσωπικό του θρίαμβο. Μη το χάσετε, βέβαια, ακόμα και μόνο γιατί υποψιάζομαι πως αυτή η τεχνοτροπία θα επιβάλει ένα νέο τύπο ρεαλιστικού κινηματογράφου, που ίσως γνωρίσει ακόμα μεγαλύτερες στιγμές.

http://www.myfilm.gr/

Σκηνοθεσία: Abdel Kechiche
Σενάριο: Abdel Kechiche
Μοντάζ: Ghalia Lacroix
Φωτογραφία: Lubomir Bakchev
Παραγωγή: Γαλλία, 2007
Διάρκεια: 151’

Ερμηνείες:
Habib Boufares ... Slimane Beiji
Hafsia Herzi ... Rym
Farida Benkhetache ... Karima
Abdelhamid Aktouche ... Hamid
Bouraouïa Marzouk ... Souad
Alice Houri ... Julia
Leila D'Issernio ... Lilia
Abelkader Djeloulli ... Kader
Olivier Loustau ... José
Sabrina Ouazani ... Olfa
Mohamed Benabdeslem ... Riadh
Bruno Lochet ... Mario
Cyril Favre ... Serguei
Sami Zitouni ... Majid
Mohamed Karaoui ... Lafita
Henri Rodriguez ... Henri
Nadia Taoul ... Sarah
Carole Franck ... Καλεσμένη

Abdel Kechiche

Ο Γαλλοτυνήσιος Αμπντελατίφ Κεσίς, πριν μπει πίσω από την κάμερα, είχε ήδη μια πλούσια καριέρα ...μπροστά από την κάμερα. Γεννημένος το 1960 στην Τυνησία, αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης γιατί ως Γάλλος δεύτερης γενιάς ο ίδιος, αγανακτούσε με την στερεοτυπική απεικόνιση των Γάλλων αραβικής καταγωγής. Με την πρώτη του ταινία "La Faute a Voltaire" (2001), αμέσως αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς, αφού κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2000. Με την δεύτερή του ταινία, "L'Esquive" (2003), κέρδισε το βραβείο Σεζάρ αλλά και τον αμέριστο σεβασμό μερικών από τους μεγαλύτερους Γάλλους παραγωγούς όπως του Κλοντ Μπερί ο οποίος και του πρότεινε αμέσως να συνεργαστούνε. Το "Κους-κους με Φρέσκο Ψάρι" θεωρήθηκε ένα μικρό διαμάντι από τους κριτικούς στο Φεστιβάλ Βενετίας 2007 και είναι υποψήφιο για τρία από τα πιο σημαντικά βραβεία Σεζάρ: Καλύτερου σκηνοθέτη, καλύτερης ταινίας και καλύτερου σεναρίου.

Λίγα λόγια από τον Χαμπίμπ Μπουφάρ

"Είμαι 60 χρονών, έχω πέντε παιδιά και η ζωή μου μοιάζει πάρα πολύ με τη ζωή του Σλιμάν. Ήμουν φίλος με τον πατέρα του Αμπντελατίφ, δουλεύαμε μαζί και ήξερα τον Αμπντέλ από μικρό. Όταν μου πρότεινε να παίξω τον Σλιμάν, έμεινα άφωνος δουλεύω σε εργοτάξια, μου αρέσουν οι ταινίες αλλά σίγουρα δεν είμαι ηθοποιός" του είπα. Μου απάντησε "μην ανησυχείς. Δεν μιλάς πολύ και αυτό είναι καλό. Ούτε ο Σλιμάν". Δέχτηκα λόγω του πατέρα του αλλά και γιατί τα εγγόνια μου ήθελαν οπωσδήποτε να με δουν στη μεγάλη οθόνη!"
"Ο Σλιμάν, ο χαρακτήρας που ενσαρκώνω κάποια στιγμή λέει: "Δεν μπορώ να πεθάνω χωρίς να έχω αφήσει κάτι στα παιδιά μου". Αυτή είναι μια έκφραση πολύ τυπική της γενιάς μου. Όταν μεταναστεύσαμε από τη χώρα μας προς τη Γαλλία ή την Ιταλία, το κάναμε προκειμένου να χτίσουμε ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας και είναι τρομερή ντροπή για κάποιον όταν τον ρωτάνε στην Τυνησία τι ζωή έκανε εκεί που πήγε, να μην έχει καταφέρει τίποτα. Το "Κους-κους με φρέσκο ψάρι" είναι μια πολύ σημαντική ταινία για τη γενιά μας, για τους νέους αλλά και για τις γυναίκες."

Τα δελφινάκια του Αμβρακικού - Ντίνος Δημόπουλος

2009-01-29T08:26:00.000-08:00

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009, Θέατρο Απόλλων - Πύργος, 11:00 π.μ.

Παράθυρο στον παιδικό κινηματογράφο

2009-01-29T08:24:00.001-08:00

Little Miss Sunshine - Jonathan Dayton, Valerie Faris

2009-01-29T08:05:00.000-08:00

Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009, Θέατρο Απόλλων - Πύργος, 9:00 μ.μ.

Η Όλιβ το 10χρονο κοριτσάκι μιας κλασσικής επαρχιακής οικογένειας, κάτω από την καθοδήγηση του κοκαϊνομανούς παππού της, προκρίνεται στην τελική φάση ενός διαγωνισμού ομορφιάς. Ο πατέρας είναι ένας αποτυχημένος θεωρητικός του Αμερικάνικου μοντέλου «Δεν υπάρχει άλλη εκδοχή παρά μόνο η επιτυχία». Η μητέρα ο συνδετικός κρίκος όλης της οικογένειας και το μόνο προσγειωμένο άτομο απ' όλα. Ο γιος που περνά μια εφηβεία, υπό μορφή βαριάς ασθένειας, αποφεύγει, να μιλάει, σαν εκδίκηση στην συνομωτική κλίκα των ενηλίκων. Και τέλος ο παρ' ολίγον αυτόχειρας αδελφός της μητέρας, ένας ομοφυλόφιλος πανεπιστημιακός με ειδίκευση στην φιλοσοφία του Προυστ.
Αυτή λοιπόν η ξεχαρβαλωμένη οικογένεια, που μυρίζει μπαρούτι, ξεκινά για τα καλλιστεία, πάνω σε ένα υπό διάλυση πουλμανάκι, από αυτά τα κίτρινα, που μας θυμίζουν τα σχολικά των παιδικών μας χρόνων. Η Αμερική των τεράστιων εθνικών οδών, των αχανών εκτάσεων, των εναέριων γεφυρών με τα intersections και των παρ-οδικών motels, ξετυλίγεται μπροστά μας. Η οικογένεια κινείται οριακά στα πλαίσια του συμβατικού, μέχρι ο θάνατος του παππού, από overdose μέσα στο δωμάτιο του φτηνού ξενοδοχείου, να λειτουργήσει σαν καταλύτης και επιταχυντής της προδιαγεγραμμένης εξέλιξης. Η νοσοκομειακή γραφειοκρατία, για τα σχετικά με την κηδεία, που προϋποθέτει χρόνο και χρήμα, τους κάνει, να φυγαδεύσουν το πτώμα στο βανάκι και με αυτό στις αποσκευές τους, να συνεχίσουν το ταξίδι. Το ξέσπασμα του νεαρού εφήβου, όταν μαθαίνει, ότι ο δαλτωνισμός είναι ένα από τα κληρονομημένα κουσούρια του, κινδυνεύει, να τινάξει στον αέρα το όλο εγχείρημα.

http://margkan.pblogs.gr/tags/little-miss-sunshine.html

Σκηνοθεσία: Jonathan Dayton, Valerie Faris
Σενάριο: Michael Arndt
Μουσική: Mychael Danna, DeVotchKa
Μοντάζ: Pamela Martin
Φωτογραφία: Tim Suhrstedt
Παραγωγή: H.Π.Α., 2006
Διάρκεια: 101’

Ερμηνείες:
Abigail Breslin ... Olive Hoover
Greg Kinnear ... Richard Hoover
Paul Dano ... Dwayne
Alan Arkin ... Παππούς Edwin Hoover
Toni Collette ... Sheryl Hoover
Steve Carell ... Frank Ginsberg
Marc Turtletaub ... Γιατρός#1
Jill Talley ... Cindy
Brenda Canela ... Σερβιτόρα
Julio Oscar Mechoso ... Μηχανικός
Chuck Loring ... Ιδιοκτήτης καταστήματος
Justin Shilton ... Josh
Gordon Thomson ... Larry Sugarman
Steven Christopher Parker ... Έφηβος #1
Bryan Cranston ... Stan Grossman
John Walcutt ... Γιατρός#2
Paula Newsome ... Linda
Dean Norris ... Αστυνόμος McCleary
Beth Grant ... Jenkins
Wallace Langham ... Kirby

Jonathan Dayton - Valerie Faris

Διακεκριμένοι πολλάκις για τις δουλειές τους σε διαφημιστικά σποτ και video clips, το ζεύγος Jonathan Dayton και Valerie Faris πραγματοποιεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία.Το σκηνοθετικό ζεύγος με αξιοζήλευτη ωριμότητα και ευαισθησία παρουσιάζουν ολικά κάθε έκφανση της ζωής και της εξέλιξης της οικογένειας. Η τεχνική του 'μια στο καρφί και μια στο πέταλο' τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια, πετώντας σε από μία πρόσχαρη σεκάνς σε μία άλλη που σε στέλνει σε κάθε λογής προβληματισμούς και εν πολλοίς αδιάβαστο. Αξιος εδώ και ο μισθός του πρωτάρη σεναριογράφου Michael Arndt η δουλειά του οποίου προσφέρεται για μία ουσιώδη ενδοσκόπηση σε χαρακτήρες, οικογένεια και κοινωνία, όλα αυτά ενταγμένα σ' ένα ρεαλιστικό σχήμα.
Οι χαρακτήρες φέρουν ουλές και αρετές που βλέπεις παντού και όχι απαραιτήτως εξειδικευμένα στο πλαίσιο της αμερικανικής επαρχίας. Η οικογένεια σαφώς διαθέτει κώδικες περισσότερο συμβατούς με την εκεί κοινωνία, αλλά επαγωγικά μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για κάθε δυτικό σπίτι. Μήπως άλλωστε δεν είμαστε από καιρό ηθελημένα δεμένοι στο άρμα του δυτικού τρόπου ζωής και συμπεριφοράς ακόμα και στη χώρα μας, παριστάνοντας με κομπασμό τους διαφορετικούς; Η δε κοινωνία, αν και εμφανίζεται σε τρίτο επίπεδο, προλαβαίνει να δείξει κομμάτια του αληθινού της προσώπου, καθόλου ελκυστικά τις περισσότερες φορές.
Οι ήρωες ενσαρκώνονται από ένα καστ ταγμένο στις επιταγές της ταινίας. Είναι εμφανές πόσο σοβαρά έχουν αναλάβει να φέρουν εις πέρας το κομμάτι που τους αναλογεί.
Η στιγμή που το «Little Miss Sunshine» απογειώνεται είναι κατά τη διεξαγωγή των καλλιστείων. Η ανατριχιαστική εικόνα των μικρομέγαλων διαγωνιζομένων κοριτσιών αγγίζει τα όρια του gore. Δείχνουν τόσο απόκοσμα, σαν παιδιά σε φέρετρο ή σαν λιλιπούτεια διαβολικά πλάσματα της νύχτας. Τα πλαστικά χαμόγελα, τα στρασαρισμένα πρόσωπα, τα κοκαλωμένα μαλλιά και η ρομποτική κίνηση τους προκαλούν αποστροφή, στοιχεία που το μάτι των Dayton-Faris προσφέρει ψυχρά, με φόντο τα ξινισμένα μούτρα του κάθε χαζοχαρούμενου εικονιζόμενου γονέα που αντέχει να χειροκροτεί εκτρώματα αλλά δε δέχεται το βραβείο της ανοιχτής παλάμης που άξια εισπράττει. Ασυναγώνιστη και σφαγιαστική η κοινωνική κατακραυγή στο σημείο αυτό, με την πρωταγωνίστρια - οικογένεια να δρα συνεπικουρούμενης της κατάλληλης μουσικοχορευτικής ανατρεπτικής της παράστασης!

Νεκτάριος Σάκκας

Η Λεμονιά - Eran Riklis

2009-01-20T04:49:00.000-08:00

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009, Θέατρο Απόλλων - Πύργος, 9:00 μ.μ.

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2009, Κουρβισιάνειο -Γαστούνη, 8.00 μ.μ.

Ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ χτίζει το σπίτι του δίπλα στον φράχτη που έχει φτιάξει η χώρα του κατά μήκος των "συνόρων" με τη Δυτική Όχθη, τη γραμμή ανακωχής μετά τον πόλεμο του 1967 (στην πραγματικότητα, πιο μέσα απ' αυτά, κλέβοντας ένα ακόμα, πολύ μεγάλο κομμάτι παλαιστινιακών εδαφών). Από την άλλη μεριά ζει μια Παλαιστίνια (με το όνομα Σάλμα Ζιντάν, της οποίας ο λεμονόκηπος βρίσκεται κολλητά στο σπίτι του κ. υπουργού. Οι μυστικές υπηρεσίες αποφασίζουν ότι είναι επικίνδυνες οι λεμονιές γιατί μπορεί σε αυτές να κρυφτούν τρομοκράτες που θα θέλουν να χτυπήσουν τον υπουργό, και διατάζουν την κοπή τους. Η παλαιστίνια καταφεύγει στα δικαστήρια, εισπράττει αρνητική απόφαση από το στρατοδικείο, πάει στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ και εκείνο αποφασίζει κάτι εξίσου εξωφρενικό (που δεν το λέω, για όσους θέλουν να πάνε να δουν την ταινία). Ενδιαμέσως, η παλαιστίνια ερωτεύεται τον νεαρό δικηγόρο της και η γυναίκα του υπουργού εκνευρίζεται με τον σύζυγό της.
Η ταινία δίνει εικόνες από την υπό κατοχή ζωή στην Παλαιστίνη: τα τσεκπόιντ (σημεία ελέγχου) του ισραηλινού στρατού, που κλείνουν απροειδοποίητα, ακριβώς τη στιγμή που ο δικηγόρος και η Σάλμα πρέπει να πάνε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Οι στρατιώτες που κλέβουν λεμόνια για το πάρτι του υπουργού και ποδοπατούν τη Σάλμα. Υπάρχουν αρκετές εικόνες του Τείχους που χτίζει το Ισραήλ. Δίνεται η αντίθεση ανάμεσα στη φτωχική Παλαιστίνη και το πλούσιο Ισραήλ. Εκτίθεται η υποκρισία του υπουργού που λυπάται μεν, αλλά πρέπει να συνεχίσει την κατασκευή του Τείχους. Και στο τέλος, η πιο δυνατή εικόνα, το Τείχος που χτίζεται ανάμεσα στο σπίτι του υπουργού και τον λεμονόκηπο (που υφίσταται χοντρή ζημιά), εγκλωβίζοντας και τον ίδιο τον υπουργό.

Σκηνοθεσία: Eran Riklis
Σενάριο: Suha Arraf, Eran Riklis
Μουσική: Habib Shadah
Μοντάζ: Tova Asher
Φωτογραφία: Rainer Klausmann
Παραγωγή: Ισραήλ, Γερμανία, Γαλλία 2008
Διάρκεια: 106’

Ερμηνείες:
Hiam Abbass ... Salma Zidane
Doron Tavory ... Υπουργός Άμυνας Ισραήλ Navon
Ali Suliman ... Ziad Daud
Rona Lipaz-Michael ... Mira Navon
Tarik Kopty ... Abu Hussam
Amos Lavi ... Διοικητής Jacob (ως Amos Lavie)
Amnon Wolf ... Leibowitz
Smadar Jaaron ... Tamar Gera (ως Smadar Yaaron)
Danny Leshman ... Στρατιώτης Itamar aka Quickie
Hili Yalon ... Sigi Navon

Ο Eran Riklis μιλάει στη Μαρία Μπακοπούλου

Ο Έραν Ρίκλις αποτελεί μία από τις πιο ισχυρές μονάδες στο χώρο του ισραηλινού κινηματογράφου. Θεωρώντας εαυτόν πολίτη του κόσμου και έχοντα την πεποίθηση ότι τελικά ο τόπος είναι αυτός που σου δίνει το βήμα για να γίνει παγκόσμιος, γράφει και σκηνοθετεί το LemonTree, ταινία που συνιστά μια ευαίσθητη ματιά στο μικρόκοσμο της σύγκρουσης Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Η επιτυχία της προηγούμενης ταινίας του, Η νύφη από τη Συρία, πριν από τέσσερα χρόνια ήταν η αφορμή για να προχωρήσει στη δημιουργία του LemonTree (Η λεμονιά), που κέρδισε με την απλότητα και την ευαισθησία του το βραβείο κοινού στο πρόσφατο φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου.

Πως εμπνευστήκατε το σενάριο; Δίνει στον θεατή την αίσθηση ότι παρακολουθεί μια πραγματική ιστορία. Κάτι που θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είχε γραφτεί στα ψιλά μιας ισραηλινής ή παλαιστινιακής εφημερίδας…
Η ταινία είναι εμπνευσμένη πράγματι από αληθινά γεγονότα που συνέβησαν σε έναν από τους πρώην υπουργούς Άμυνας του Ισραήλ. Υπό αυτή την έννοια, η πραγματικότητα αποτέλεσε ισχυρή βάση για την ιστορία. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Στη Μέση Ανατολή έχουν σημειωθεί πολλά δυσάρεστα γεγονότα με αφορμή τη γη, τα δένδρα και τα σπίτια που απειλούνται από διαταγές ασφαλείας, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι παράλογες.

Παρατηρώ ότι στις δημιουργίες σας θίγετε τα κακώς κείμενα της πολιτικής μέσα από προβλήματα της καθημερινής ζωής. θεωρείτε ότι πετυχαίνετε το σκοπό σας με αυτόν τον τρόπο;
Κατά τη γνώμη μου ο σκοπός επιτυγχάνεται. Ξέρετε, συνήθως δημιουργώ έχοντας στο νου μου έναν κανόνα που περιλαμβάνει τρεις άξονες: απλότητα, πραγματικότητα και κυρίως διάθεση να αντιμετωπίζω τους ήρωες των ταινιών μου σαν ίσους προς ίσον. Όταν το κάνεις αυτό, πετυχαίνεις να πλάσεις μια ιστορία που δεν προσπαθεί να επιβάλει πολιτικές απόψεις, δεν είναι διδακτική ούτε φιλοδοξεί να εκπαιδεύσει το κοινό, θέλει απλώς να δείξει πως οι ζωές των απλών, καθημερινών ανθρώπων επηρεάζονται από αποφάσεις που παίρνονται ερήμην τους.

Θα ονομάζατε, λοιπόν, τον εαυτό σας πολιτικό σκηνοθέτη;
Όχι δεν πιστεύω στον όρο πολιτικός σκηνοθέτης, ούτε στις πολιτικές ταινίες. Πιστεύω ότι είμαι απλώς ένας σκηνοθέτης, γνώστης της τοπικής αλλά και της παγκόσμιας πραγματικότητας. Υπό αυτή την έννοια, είμαι ένας δημιουργός με πολιτική και κοινωνική συνείδηση, όχι όμως πολιτικός σκηνοθέτης.

artdiadrasi.blogspot.com

Persepolis - Vincent Paronnaud, Marjane Satrapi

2009-01-11T12:53:00.000-08:00

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2009, Θέατρο Απόλλων, 9:00 μ.μ

Τεχεράνη 1978. Τελευταίες μέρες του Σάχη. Η εννιάχρονη Μαρζάν έχει αποφασίσει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Θα γίνει προφήτης και Μπρους Λη! Στο μεταξύ ο Αγιατολάχ Χομεϊνί θα ανατρέψει το Σάχη, στη χώρα θα επιβληθεί θρησκευτικός νόμος, οι γυναίκες θα αναγκαστούν να φορέσουν τη μπούργκα και χιλιάδες αντικαθεστωτικοί θα φυλακιστούν. Μέσα σ’ αυτό το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο και μέσα σε μια αστική οικογένεια διανοούμενων, η ασυμβίβαστη Μαρζάν ακούει πάνκ, Άιρον Μέιντεν και Άμπα, πλακώνει στο ξύλο τα ξαδέρφια της και έχει «ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας» με τον Θεό. Όμως, μετά τη δολοφονία του αγαπημένου της θείου, και με το ξέσπασμα του πολέμου Ιράν-Ιράκ, η ζωή γίνεται αφόρητη και ο ατίθασος χαρακτήρας της τη βάζει σε μεγάλους κινδύνους.
Η μόνη σωτηρία για τη, δεκατετράχρονη πια, μοναχοκόρη τους είναι η Ευρώπη, οπότε οι γονείς της τη στέλνουν να συνεχίσει το σχολείο στην Αυστρία. Για τους συμμαθητές της είναι η μουσουλμάνα εκπρόσωπος του φανατικού καθεστώτος του Χομεϊνί. Για τους ενήλικες είναι ένας ιρανικός βραχνάς. Η Βιέννη είναι πολύ αφιλόξενη για τη μικρή εξόριστη. Μόνη, ευάλωτη, με τις εφηβικές της κρίσεις και ένα σωρό παράξενους τύπους γύρω της, αλλά κυρίως με το πείσμα της, θα τα καταφέρει, τελικά, να γίνει αποδεκτή. Θα κάνει φίλους και θα ερωτευτεί, θα μπλέξει με περιθωριακούς, θα κινδυνέψει και, τελικά, θα επιστρέψει απογοητευμένη στην οικογενειακή αγκαλιά και στην τυραννία του τσαντόρ και της βάναυσης αστυνόμευσης. Η δυσκολία της επανένταξης είναι σα δεύτερη ξενιτιά. Μπαίνει στο πανεπιστήμιο και παντρεύεται. Μαζί με το πτυχίο παίρνει και το διαζύγιό της.
Στα 24, συνειδητοποιεί πως όσο βαθειά νιώθει Ιρανή, άλλο τόσο της είναι αδύνατο να συνεχίσει να ζει στην πατρίδα της. Η επαναστάτρια γιαγιά, που μοσχοβολά γιασεμί και καπνίζει σα φουγάρο, της συμπαραστέκεται στη δύσκολη απόφαση να ξαναφύγει, ίσως για πάντα. Το ίδιο κι οι προοδευτικοί και τρυφεροί γονείς της. Φεύγει για τη Γαλλία. Παρίσι 1994. Πρώτη μέρα αισιοδοξίας για το αύριο.

http://www.myfilm.gr/

Σκηνοθεσία: Vincent Paronnaud, Marjane Satrapi
Σενάριο: Vincent Paronnaud, Marjane Satrapi
Μουσική: Olivier Bernet
Μοντάζ: Stéphane Roche
Παραγωγή: Γαλλία, ΗΠΑ, 2007
Διάρκεια: 96’

Ερμηνείες:
Chiara Mastroianni ... Marjane 'Marji' Satrapi, ως έφηβη και γυναίκα (φωνή)
Catherine Deneuve ... Κυρία Satrapi - Μητέρα της Marjane (φωνή)
Danielle Darrieux ... Γιαγιά της Marjane (φωνή)
Simon Abkarian ... Κ. Satrapi - Πατέρας της Marjane (φωνή)
Gabrielle Lopes Benites ... Marjane παιδί (φωνή)
François Jerosme ... Θείος Anouche (φωνή)
Sophie Arthuys ... (φωνή)
Jean-François Gallotte
Arié Elmaleh ... (φωνή)
Mathias Mlekuz ... (φωνή)

Vincent Paronnaud - Marjane Satrapi

Από την αρχή είχαμε συμφωνήσει ότι θα ήταν μια ταινία animation. Αν είχαμε κάνει μια ταινία με ηθοποιούς δεν θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Στην καλύτερη περίπτωση θα ήταν μια εξωτική ιστορία, αλλά στη χειρότερη μια ιστορία για τον “Τρίτο Κόσμο”. Διεθνώς τα βιβλία γνώρισαν τέτοια επιτυχία επειδή τα σχέδια ήταν αφηρημένα και ασπρόμαυρα. Νομίζω ότι αυτό βοήθησε τους αναγνώστες από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, από την Κίνα μέχρι τη Χιλή, να ταυτιστούν. Όταν έγραφα τα βιβλία έπρεπε να θυμηθώ δεκαέξι ολόκληρα χρόνια της ζωής μου καθώς και περιόδους που ήθελα να ξεχάσω. Ήταν πολύ επίπονη διαδικασία. Το ανέβαλα συνέχεια. Δεν θα μπορούσα να το είχα κάνει μόνη μου. Είχα τρομερή δυσκολία να αρχίσω να γράφω αλλά και να αποστασιοποιηθώ από αυτά τα οποία έγραφα.
Η ταινία δεν παίρνει θέση απέναντι στην κατάσταση του Ιράν, απλώς δείχνει ότι υπάρχουν πάρα πολλές παράμετροι. Πάνω από όλα είναι μια ταινία για την οικογένειά μου, που αγαπώ πάρα πολύ. Αν φυσικά οι θεατές πειστούν ότι οι Ιρανοί είναι άνθρωποι σαν όλους μας, και όχι “Ισλαμιστές φονταμενταλιστές”, “τρομοκράτες” κτλ, θα είμαι περήφανη γιατί έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου σε αυτό τον αγώνα. Άλλωστε, τα πρώτα θύματα του καθεστώτος είναι οι ίδιοι οι Ιρανοί. Μου λείπει πάρα πολύ η πατρίδα μου. Αν ήμουν άντρας θα έλεγα ότι το Ιράν είναι η μητέρα μου και το Παρίσι, η γυναίκα μου.

(Marjane Satrapi)

Όταν διάβασα τα βιβλία της Μαρζάν ενθουσιάστηκα. Η δουλειά της έχει μια πολύ δυνατή, πολύ ιδιαίτερη ενέργεια, το σχέδιό της (η τεχνοτροπία της) είναι εξαιρετικό, και συνδυάζει το χιούμορ με το συναίσθημα, κάτι σπάνιο. Όταν μου ζήτησε να κάνουμε μαζί την ταινία, δεν μπορούσα να αρνηθώ. Λάτρευα το βιβλίο αλλά και την ίδια τη Μαρζάν. Ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία να κάνω κάτι καινούριο, είχε τρομερό ενδιαφέρον από καλλιτεχνική άποψη. Βέβαια ήταν τρομερά δύσκολο για μένα να συμμετάσχω σε κάτι τόσο αυτοβιογραφικό. Αυτή ήταν η ζωή κάποιου ανθρώπου, συγκεκριμένα της συνεργάτιδάς μου, που γνώριζα και αγαπούσα. Καταλάβαινα ότι η Μαρζάν επηρεαζόταν βαθύτατα, οπότε ήμουν ιδιαίτερα προσεκτικός. Η Μαρζάν με ενθάρρυνε πολύ και μου έδωσε το ελεύθερο να κάνω ό,τι θέλω στο καλλιτεχνικό κομμάτι. Αλληλοσυμπληρωνόμασταν και φυσικά υπήρχαν στιγμές όπου ανταλάσσαμε απόψεις προκειμένου να βρούμε μια λύση.

(Vincent Paronnaud)

Στην άκρη του ουρανού - Fatih Akin

2009-01-08T06:38:00.000-08:00

Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008, Θέατρο Απόλλων, 9:00 μ.μ

Ένα δυνατό δράμα με υπέροχο καστ, στο οποίο οι ζωές και οι μοίρες έξι ανθρώπων - τεσσάρων Τούρκων και δύο Γερμανών - διασταυρώνονται ανάμεσα στον έρωτα και το θάνατο, το Αμβούργο και την Πόλη. O Αλί, χήρος, ζει μόνος στο Αμβούργο. Γνωρίζοντας την Γιέτερ, πόρνη, θα αποφασίσουν να ενώσουν τις μοναξιές τους και να μείνουν μαζί. Ο γιος του Ναζάτ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, θα έρθει κοντά με τη Γιέτερ όταν μάθει ότι όλα τα λεφτά που βγάζει τα στέλνει στην κόρη της, που μένει στην Τουρκία. Ο θάνατος της Γιέτερ, θα πυροδοτήσει μια σειρά από γεγονότα και ανατροπές, που θα αλλάξουν για πάντα τις ζωές των πρωταγωνιστών.

Στην Άκρη του Ουρανού, οι ήρωες είναι πραγματικά αιχμάλωτοι των παιχνιδιών της μοίρας και της σύμπτωσης, που φαντάζουν να εθελοτυφλούν μπροστά στην πιθανή τους ευτυχία. Είναι ήρωες συνηθισμένοι, καθημερινοί, όλοι με διαφορετικές προσωπικότητες και ανησυχίες και όμως η πένα του Akin θα τους ενώσει σε ένα παράδοξο γαϊτανάκι, πλάθοντας, στην ουσία, δύο αλληλοσυνδεδεμένες ταινίες. Η κύρια είναι η ιστορία δύο κοριτσιών που θα ερωτευτούν, ενάντια σε θεούς και δαίμονες, και η δεύτερη αυτή ενός ευγενικού καθηγητή που θέλει να εξαγνιστεί για το έγκλημα του πατέρα του. Είναι γυρισμένη και στις δύο πατρίδες του σκηνοθέτη, ο οποίος δείχνει να αγαπάει και τις δύο. Επίσης, θα κάνει υπαινιγμούς ενάντια και στις δύο, αυτές, κυβερνήσεις, όπως και για την Ε.Ε. και την παγκοσμιοποίηση, που θα μας βρουν απόλυτα σύμφωνους.

Δημήτρης Παπαμίχου, http://www.myfilm.gr/

Σκηνοθεσία: Fatih Akin
Σενάριο: Fatih Akin
Μουσική: Shantel
Φωτογραφία: Rainer Klausmann
Μοντάζ: Andrew Bird
Παραγωγή: Γερμανία, Τουρκία, Ιταλία, 2007
Διάρκεια: 122’

Ερμηνείες:
Nurgül Yesilçay ... Ayten Öztürk (Gül)
Baki Davrak ... Nejat Aksu
Tuncel Kurtiz ... Ali Aksu
Hanna Schygulla ... Susanne Staub
Patrycia Ziolkowska ... Charlotte 'Lotte' Staub
Nursel Köse ... Yeter (Jessy)
Erkan Can ... Ξάδερφος του Nejat
Yusuf Kaba ... Παίκτης φλάουτου
Yelda Reynaud ... Emine
Lars Rudolph ... Markus Obermüller

Fatih Akin
Μόλις 34 χρονών, ο Φατίχ Ακίν αποτελεί έναν από τους πιο καταξιωμένους αλλά και αγαπητούς στο ελληνικό κοινό σκηνοθέτες. Τουρκικής καταγωγής γεννημένος στο Αμβούργο σπούδασε σινεμά στη σχολή Visual Communications του Αμβούργου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έγραψε και σκηνοθέτησε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία "Sensin-You are the One" το οποίο και απέσπασε το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Αμβούργου το 1995. Τρία χρόνια αργότερα, η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία "Short Sharp Shock" βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο με το Bronze Leopard ενώ στο Φεστιβάλ της Βαυαρίας πήρε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας. Το 2003, καταξιώθηκε πλέον σαν ένας από τους πολλά υποσχόμενους σκηνοθέτες της γενιάς του με την ταινία "Μαζί Ποτέ" οπότε και κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου ενώ το 2005 με το μουσικό ντοκιμαντέρ "Ο Ήχος της Πόλης" είχε κάνει πολύ καλή αίσθηση.
"Η Άκρη του Ουρανού" αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας "Έρωτας, Θάνατος και Διάβολος", σύμφωνα με τον ίδιο το σκηνοθέτη. Το πρώτο μέρος ήταν το "Μαζί Ποτέ". Το ότι είναι παιδί μεταναστών και μακριά από την αληθινή του πατρίδα, ίσως είναι και η δικαιολογία που εκφράζεται με τόσο αληθινό και ανθρωπολατρικό τρόπο. Οι ήρωες του είναι υποδείγματα ανθρώπων και τα εγκλήματα τους πάντα δικαιολογημένα από την άτυχη στιγμή. Το να πιστεύεις, όμως, τόσο στην εσωτερική καλοσύνη του ανθρώπου και να ζεις σε ένα τόσο άδικο κόσμο, είναι λογικό πως είσαι και μοιρολάτρης, μίας μοίρας που δεν επιφυλάσσει πάντα το καλύτερο.
«Η Άκρη του Ουρανού» είναι μία καθαρή αφηγηματική ταινία, από αυτές που χαίρεσαι να παρακολουθείς και ταυτόχρονα έχει ένα ρεαλισμό, που σε ωθεί να πιστέψεις πως τα γεγονότα διαδραματίζονται αληθινά μπροστά σου. Ο Fatih Akin είναι μάστορας και στο σενάριο, όπου αυτό το αμείλικτο παιχνίδι της μοίρας, που μας παρουσιάζει, είναι ταυτόχρονα ακραίο και πραγματιστικό. Η σύμπραξη γερμανών με τούρκων ηθοποιών, όπως και η παρουσία των δύο χωρών, δημιουργεί μία ελκυστική αντίθεση, τόσο πολιτισμική, όσο και στο ότι πλουτίζει σε διάσταση την παραγωγή. Άψογοι άπαντες οι ερμηνευτές, νοσταλγική η ουσιαστική παρουσία της Hanna Schygulla, εύηχη η μουσική μπάντα, κυρίως με τουρκικά στοιχεία, και αξιοζήλευτη η ευκολία που ο σκηνοθέτης ανοίγει εμπρός μας, κυριολεκτικά, τις ψυχές και τους χαρακτήρες των ηρώων του.

Οι κινηματογραφικές βραδιές πάνε Φεστιβάλ!!!!!

2008-12-04T14:46:00.000-08:00

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, ώρα 8:30 μ.μ.

Οι Κινηματογραφικές βραδιές επανέρχονται την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου με την προβολή των βραβευμένων ταινιών (animation, μικρού μήκους και μεγάλου μήκους) του 11ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά και νέους.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη και η ώρα έναρξης 8.30 μμ.

Hunger - Steve McQueen

2008-12-04T01:14:00.000-08:00

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2008, Θέατρο Απόλλων, 9:00 μ.μ

Στις 5 Μαϊου του 1981 ο Μπόμπι Σαντς, ένας Iρλανδός αγωνιστής του IRA πέθανε στις φυλακές του Λονγκ Κες στη Βόρεια Ιρλανδία μετά από απεργία πείνας 66 ημερών. Ηταν ο πρώτος από τα δέκα συνολικά μέλη του IRA που εκείνη τη χρονιά άφησαν την τελευταία τους πνοή μετά από απεργία πείνας μέσα στη φυλακή υψίστης ασφαλείας με αίτημα να πάψουν να θεωρούνται «ποινικοί» εγκληματίες και «τρομοκράτες», αλλά πολιτικοί κρατούμενοι.

Το Hunger (Πείνα) του νέου λονδρέζου μαύρου σκηνοθέτη Steve Mc Queen πραγματεύεται αυτήν την απεργία πείνας που εκείνη τη χρονιά συντάραξε όχι μόνο την Ιρλανδία και την Βρετανία, αλλά όλο τον κόσμο. Ο αγώνας ώστε οι Iρλανδοί φυλακισμένοι αντιστασιακοί να θεωρούνται πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησε το 1976. Ηδη από το 1975 η κυβέρνηση των Εργατικών είχε περάσει νόμο που τους χαρακτήριζε κοινούς εγκληματίες. Το 1976 ο Κίαραν Νιούτζεντ, ένα μέλος του IRA ξεκίνησε τη διαμαρτυρία της «κουβέρτας» αρνούμενος να φορέσει ρούχα και τον ακολούθησαν εκατοντάδες από το σύνολο το 3.000 πολιτικών κρατουμένων.

Οι εικόνες που θα δείτε στο Hunger, δεν είναι υπερβολή, είναι ρεαλιστική καταγραφή της πραγματικότητας. Και ο Steve Mc Queen την καταγράφει όχι με λόγια, αλλά με τη συνεχή εναλλαγή εικόνων: Εικόνες άκρατης κρατικής βίας, όταν οι φύλακες εξαναγκάζουν τους κρατούμενους να πλυθούν ή όταν πάνοπλοι ΜΑΤατζήδες εισβάλλουν στη φυλακή και εξαναγκάζουν στο βασανιστήριο της φυσούνας τους κρατούμενους που γυμνοί αντιστέκονται χτυπάνε, κλωτσάνε, φτύνουν τους βασανιστές. Εικόνες αντίστασης όταν οι κρατούμενοι αδειάζουν συντονισμένα τα ούρα τους στο διάδρομο, όταν στη διάρκεια της προσευχής βρίσκουν τη μοναδική ευκαιρία για να συζητήσουν ή όταν χρησιμοποιούν την ώρα του επισκεπτηρίου για να ανταλλάξουν μηνύματα χρησιμοποιώντας κάθε άνοιγμα του σώματός τους. Εικόνες καθημερινής ζωής, εικόνες ελπίδας μέσα σε μια κόλαση, που μοναδικό σάουντρακ (μουσική δεν υπάρχει) είναι η φωνή της τότε πρωθυπουργού της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ να δηλώνει ότι δεν πρόκειται να υποκύψει στους «εκβιασμούς» των κρατουμένων.
Το 1980 η διαμαρτυρία εξελίχθηκε στην πρώτη απεργία πείνας. Το Μάρτη του 1981 αρχίζει η δεύτερη απεργία πείνας με τους κρατούμενους να ξεκινάνε ένας ανά 15 μέρες, προκειμένου η διαμαρτυρία να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο.

(Γιώργος Πίττας)

Σκηνοθεσία: Steve McQueen
Σενάριο: Steve McQueen, Enda Walsh
Μουσική: Leo Abrahams, David Holmes
Φωτογραφία: Sean Bobbitt
Μοντάζ: Joe Walker
Παραγωγή: UK, Ireland, 2008
Διάρκεια: 96’

Ερμηνείες:
Michael Fassbender ... Bobby Sands
Stuart Graham ... Ray Lohan
Helena Bereen ... Ray's mother
Larry Cowan ... Prison Guard
Liam Cunningham ... Father Moran
Dennis McCambridge ... Beaten Prisoner
Liam McMahon ... Gerry
Laine Megaw ... Mrs. Lohan
Brian Milligan ... Davey
Rory Mullen ... Priest
Lalor Roddy ... William

Η άποψη του σκηνοθέτη
Θέλω να δείξω πως ήταν να ζεις, να ακούς, να μυρίζεις και να αγγίζεις το «Κελί–Η» το 1981. Αυτό που θέλω να μεταδώσω (κοινωνήσω) είναι κάτι που δεν μπορείτε να βρείτε σε βιβλία ή αρχεία: το συνηθισμένο και το ασυνήθιστο του να ζεις σ’ αυτή τη φυλακή. Συγχρόνως, το έργο είναι και μια προσπάθεια να αποτυπωθεί με κάποιο τρόπο το τι είναι να πεθαίνει κανείς για ένα σκοπό.

Το Hunger για μένα έχει απήχηση στο σήμερα. Το σώμα σαν σύμβολο μιας πάλης πολιτικής, έχει αρχίσει να γίνεται ένα φαινόμενο όλο και περισσότερο γνώριμο. Είναι η τελευταία πράξη της απελπισίας: το ίδιο σου το κορμί γίνεται το τελευταίο σου καταφύγιο για διαμαρτυρία. Ο καθένας χρησιμοποιεί αυτό που έχει, με τρόπο σωστό ή λανθασμένο.

Είναι σημαντικό για μένα τα γεγονότα να παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια τόσο των φυλακισμένων όσο και των φυλάκων τους. Στη διάρκεια του έργου πρέπει να δίνεται και χρόνος για περισυλλογή. Υπάρχει μια μακρά συζήτηση ανάμεσα στον Bobby Sands και ένα καθολικό παπά σχετικά με την απόφαση του Σαντς να προχωρήσει στην απεργία πείνας. Η ανταλλαγή επιχειρημάτων μετατρέπεται σε ένα φιλοσοφικό παιχνίδι σκακιού με μεγάλες προεκτάσεις. Πρέπει να συζητήσουν τη φύση της θυσίας. «Η ελευθερία είναι τα πάντα για μένα… το να δώσω τη ζωή μου δεν είναι μονάχα το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω, είναι και το μόνο σωστό». Στο τέλος μένουμε μόνοι με έναν άνδρα, που ζει τις τελευταίες του μέρες με τον πιο ακραίο τρόπο που θα μπορούσε –αλλά που βρίσκεται μια απόφαση μονάχα μακριά από το να αποφασίσει να παραδοθεί και να ζήσει. Η πιο απλή, αυτονόητη και φυσιολογική κίνηση μετατρέπεται σε οδύσσεια.

Στην «Πείνα» δεν υπάρχει η απλουστευτική έννοια του «ήρωα», του «μάρτυρα» ή του «θύματος». Η πρόθεσή μου είναι να εγείρω ζωντανό διάλογο, αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους θεατές, να προκαλέσω και τη δική μας ηθική μέσω του έργου.

Στηβ ΜακΚουήν – Μάιος 2008

Ένας ελεύθερος κόσμος - Ken Loach

2008-11-10T08:07:00.000-08:00

Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008, Θέατρο Απόλλων, 9:00 μ.μ.

Συγκλονιστική ταινία, σχόλιο πάνω στη στυγνή εκμετάλλευση των μεταναστών στον κόσμο της ελεύθερης οικονομίας μέσα από την ιστορία μιας ενεργητικής γυναίκας στο σύγχρονο Λονδίνο που αρχίζει τη δική της επιχείρηση εξεύρεσης εργασίας (βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Βενετίας).

Την εκμετάλλευση των μεταναστών στη σημερινή Αγγλία και τον τρόπο λειτουργίας της ελεύθερης οικονομίας καυτηριάζει στην ταινία του αυτή ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς. Επιστρέφοντας στην Αγγλία του «ελεύθερου κόσμου…» (οι τελείες στον αγγλικό τίτλο της ταινίας υποδεικνύουν την ειρωνική στάση του σκηνοθέτη) από την αποστολή της στην Πολωνία για την εξεύρεση φτηνής εργασίας, για λογαριασμό της εταιρείας στην οποία εργάζεται, η Αντζι, μια όλο ενέργεια και φαντασία 30άρα γυναίκα βρίσκεται ξαφνικά χωρίς δουλειά κι αποφασίζει, με τη βοήθεια μιας συγκατοίκου της, ν’ ανοίξει το δικό της γραφείο εξεύρεσης εργασίας για μετανάστες. Ευρηματική, καβάλα σ’ ένα μηχανάκι, η Αντζι τρέχει ασταμάτητα σ’ αναζήτηση κακόμοιρων πελατών, αρχικά νόμιμων μεταναστών, στη συνέχεια και παράνομων, για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στα έξοδα αλλά και να καλύψει τρύπες που δημιουργούν ανέντιμοι εργοδότες, για να μετατραπεί σταδιακά σε μια αδίστακτη, το ίδιο μ’ εκείνους που κατηγορούσε, εργοδότρια, που με τα ίδια απάνθρωπα μέσα, αρχίζει να εκμεταλλεύεται τους φτωχούς μετανάστες που αρχικά ήθελε να βοηθήσει.

Ζούμε σ’ ένα σκληρό, απάνθρωπο κόσμο, ένα δήθεν ελεύθερο κόσμο, που εκμεταλλεύεται το άτομο, το οποίο για να επιβιώσει, για να εξασφαλίσει μια θέση στον ήλιο, τελικά αναγκάζεται να μετατραπεί κι αυτό σ’ εκμεταλλευτή, μας λέει ο Λόουτς. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο στρατευμένος αριστερός σκηνοθέτης καταπιάνεται με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση της σύγχρονης κοινωνίας, και ιδιαίτερα με θέματα όπως αυτά της ανεργίας και της εκμετάλλευσης των μεταναστών. Τώρα, με το «Ενας ελεύθερος κόσμος», με βάση ένα καλογραμμένο, με έξυπνα αναπτυγμένες καταστάσεις και ολοκληρωμένους χαρακτήρες, σενάριο του τακτικού συνεργάτη του σκηνοθέτη, Πολ Λάβερτι (βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Φεστιβάλ Βενετίας), ο Λόουτς έφτιαξε ακόμη μία εξαιρετική ταινία, που σε κρατά καθηλωμένο στη θέση σου από την αρχή ώς το τέλος, ταινία σκηνοθετημένη με οξυδέρκεια και κριτική ματιά, από την οποία δεν λείπουν η ανθρωπιά και η συμπάθεια για τα πρόσωπά του, καυστικό ταυτόχρονα σχόλιο για την ελεύθερη οικονομία και τα μέσα στα οποία αναγκάζει τα άτομα να καταφύγουν για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Σκηνοθεσία: Ken Loach

Σενάριο: Paul Laverty

Μουσική: George Fenton

Φωτογραφία: Nigel Willoughby

Μοντάζ: Jonathan Morris

Παραγωγή: UK, Italy, Germany, Spain, Poland, 2007

Διάρκεια: 96’

Ερμηνείες:

Kierston Wareing ... Angie

Juliet Ellis ... Rose

Leslaw Zurek ... Karol

Joe Siffleet ... Jamie

Colin Caughlin ... Geoff

Maggie Russell ... Cathy

Raymond Mearns ... Andy

Davoud Rastagou ... Mahmoud (ως Davoud Rastgou)

Mahin Aminnia ... Σύζυγος του Mahmoud

Shadah Kavousian ... Mahmoud και παιδί της γυναίκας του

Sheera Kavousian ... Mahmoud και παιδί της γυναίκας του

Frank Gilhooley ... Derek

David Doyle ... Tony

Eddie Webber ... Διευθυντής Εταιρείας

Johnny Palmiero ... Διευθυντής Εταιρείας

Faruk Pruti ... Θυμωμένος εργάτης Emir

Jackie Robinson-Brown ... Διευθύντρια (ως Jackie Robinson Brown)

Συνέντευξη με τον Ken Loach

Πώς ξεκίνησε αυτή η ταινία;

Το 1990 γύρισα ένα ντοκιμαντέρ για τους λιμενεργάτες του Λίβερπουλ (The Flickering Flame), που διεκδικούσαν σταθερή και μόνιμη εργασία. Το γεγονός ότι η μόνιμη εργασία μειώνεται, ενώ ο αριθμός των έκτακ

των εργαζομένων αυξάνει, είναι για μένα πολύ σημαντικό και καθόλου προβεβλημένο. Κανείς δεν εξετάζει τις πολιτικές αποφάσεις που προωθούν αυτές τις αλλαγές - όλα τα κόμματα είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς και προσπαθούν να μας πείσουν ότι έτσι πρέπει να ζούμε. Εμείς δεν συμφωνούμε... Η αλλαγή στον τρόπο εργασίας, το ενδιαφέρον για τη μετανάστευση και τους μετανάστες, η ζωή τους, το τι τους έφερε εδώ - όλα οδηγούσαν σε αυτήν την ταινία.

Πόσο σας επηρέασαν κάποιες σχετικές ιστορίες που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας;

Αντίστοιχες ιστορίες δημοσιεύονται εδώ και χρόνια. Δεν θέλαμε όμως να κάνουμε μία ταινία για τα θύματα: θεωρήσαμε πιο ενδιαφέρον να περιγράψουμε τη συμπεριφορά και τον τρόπο σκέψης αυτών που βρίσκονται στην απέναντι πλευρά - αυτών που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες. Μια ταινία για τα θύματα έμοιαζε πολύ προβλέψιμη.

Πώς είναι η Άντζι;

Είναι μία 30ρα με ένα παιδί. Είναι δυναμική και γοητευτική και προέρχεται από μία αξιοσέβαστη και υπερήφανη εργατική οικογένεια. Δεν αξιοποίησε ποτέ πραγματικά τα ταλέντα της, πιθανόν να είχε και μία σειρά από αποτυχημένες σχέσεις και είναι υπέρμετρα φιλόδοξη. Έχει την αίσθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει αν το κυνηγήσει πραγματικά. Είναι σε μία φάση της ζωής της που αν δεν κάνει κάτι εδώ και τώρα, θα φτάσει στα 35-40 χωρίς να το καταλάβει και τότε δεν θα είναι πια στην ακμή της. Είναι προϊόν του Θατσερικού τρόπου σκέψης, όπου η καριέρα γίνεται μοναδική προτεραιότητα και τίποτα δεν μετράει μπροστά στην κορυφή. Θα ήταν καλή για παρέα, αλλά όχι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι άντρες. Είναι ζωηρή και γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, αλλά δεν θα ήθελες να περάσεις μία εβδομάδα μαζί της, πόσο μάλλον ολόκληρη τη ζωή σου.

Mε αυτή την ταινία θέλετε να σοκάρετε ή να αλλάξετε συμπεριφορές;

Το σκάνδαλο της εκμετάλλευσης είναι γνωστό, οπότε η ταινία δεν παρουσιάζει κάτι συνταρακτικά νέο. Θέλαμε περισσότερο να αμφισβητήσουμε την επικρατούσα άποψη ότι η σκληρή ιδιωτική πρωτοβουλία είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να αναπτυχθεί η κοινωνία. Ότι όλα είναι ένα “deal”, ότι όλα βασίζονται πάνω στην ανταγωνιστική και άπληστη οικονομία. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται τέρατα.

Juno - Jason Reitman

2008-11-03T05:27:00.000-08:00

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, Γραφεία Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας, 20:30 μ.μ.

Η Νύχτα - Michelangelo Antonioni

2008-01-29T07:32:00.000-08:00

Τρίτη 29 Ιανουαρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 9:00 μ.μ.

La Notte

Η δεύτερη ταινία της "τριλογίας της αλλοτρίωσης", έχει παρόμοιο θέμα με την "Περιπέτεια" και μια πλοκή εξίσου απλή, που καλύπτει το μισό εικοσιτετράωρο της ζωής ενός ζευγαριού που μετά από δέκα χρόνια γάμου αρχίζει να συνειδητοποιεί (με αφορμή το θάνατο ενός φίλου τους), ότι ζει μια ψεύτικη και συμβατική ζωή. Παρουσιάζει όσα συμβαίνουν σε μια νύχτα, αλλά και στην ψυχολογική νύχτα στην οποία βρίσκονται εγκλωβισμένοι οι ήρωες της ταινίας, σε μια συγκεκριμένη πόλη (το Μιλάνο) και μια συγκεκριμένη εποχή (τον ανοικοδομητικό οργασμό της δεκαετίας του '60), ένα Μιλάνο παραμορφωμένο από το βλέμμα του σκηνοθέτη, που μοιάζει με μια αχανή κλινική, όπου όλα είναι αποστειρωμένα και γεωμετρικά. Οι δυο σύζυγοι είναι απρόθυμοι να προσφέρουν στον έρωτά τους, στάσιμοι συμβιβασμένοι, αποξενωμένοι από το χώρο, ένα Μιλάνο που αποπνέει ορθολογισμό και ψυχρή αφαίρεση, αντανακλώντας τα συναισθήματα των ηρώων.

(Cinema)

«Ο κινηματογράφος του Αντονιόνι είναι ο κινηματογράφος της μοναξιάς. Η μοναξιά μέσα στον κόσμο, η αδυναμία επικοινωνίας γενικά και η αδυναμία επικοινωνίας των δύο φύλων ειδικότερα. Η διαπίστωση αυτή μπορεί σήμερα να φαίνεται δεδομένη. Στη δεκαετία του '50 όμως, όταν διατυπώθηκε τόσο καθαρά για πρώτη φορά, όχι απλώς δεν ήταν συνηθισμένη, αλλά ενόχλησε πολλούς. Μετά τον πόλεμο όλοι είχαν ανάγκη να πιστεύουν σε σταθερές αξίες. Ο νεορεαλισμός άρχισε να τις καταρρίπτει, προβάλλοντας τις δυσκολίες, τις αδικίες και τα αδιέξοδα που έπλητταν τους "μή έχοντες". Το επόμενο βήμα ήταν λογικό να αφορά τις καταρρέουσες αξίες της οικογένειας, της συζυγικής πίστης, της συναδελφικότητας, αξίες που από καιρό είχαν αδειάσει από το περιεχόμενό τους, χωρίς κανένας να τολμήσει να το επισημάνει. Δεν τον απασχολεί η μοίρα των τραγικών ηρώων, όπως τον Βισκόντι. Δεν συνδέει την τύχη τους με την κοινωνική τους τοποθέτηση, όπως κάνει ο Παζολίνι. Για τον Αντονιόνι, οι άνθρωποι είναι μόνοι απέναντι στον εαυτό τους και στον κόσμο και στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν αλληλοπληγώνονται. Η σχέση τους με τον κόσμο και η αδυναμία τους να προσαρμοστούν είναι σημαντικότερη αιτία της καταστροφής τους από την ίδια την κατάσταση στον κόσμο".

(Πλάτων Ριβέλλης, "Η φανερή γοητεία και η κρυφή συγκίνηση του κινηματογράφου", εκδ. Φωτοχώρος)

Σκηνοθεσία: Michelangelo Antonioni
Σενάριο: Michelangelo Antonioni, Ennio Flaiano
Μουσική: Giorgio Gaslini
Φωτογραφία: Gianni Di Venanzo
Μοντάζ: Eraldo Da Roma
Παραγωγή: Ιταλία / Γαλλία, 1961 Διάρκεια: 122’

Ερμηνείες:
Marcello Mastroianni ... Giovanni Pontano
Jeanne Moreau ... Lidia
Monica Vitti ... Valentina Gherardini
Bernhard Wicki ... Tommaso Garani
Rosy Mazzacurati ... Rosy
Maria Pia Luzi ... Patient
Guido A. Marsan ... Fanti (ως Guido Ajmone Marsan)
Vittorio Bertolini
Vincenzo Corbella ... Mr. Gherardini
Ugo Fortunati ... Cesarino
Gitt Magrini ... Mrs. Gherardini
Giorgio Negro ... Roberto
Roberta Speroni ... Beatrice (ως Roberta Speroni Fortunati)

Michelangelo Antonioni

Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1912 στη Ferrara σε μια μεσοαστική οικογένεια. Σπούδασε οικονομικά σε εμπορική σχολή της Μπολόνια, ενώ παράλληλα έγραφε άρθρα για τον κινηματογράφο σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 1939 αποφάσισε να ασχοληθεί με την σκηνοθεσία και παρουσίασε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, ξεκινώντας μια σπουδαία καριέρα.
Τον αποκάλεσαν "προφήτη της αλλοτρίωσης" και "ποιητή της ασυνεννοησίας". Η σημασία του έργου του - τηρουμένων των αναλογιών - είναι αντίστοιχη με τη σημασία του Φράντς Κάφκα στη λογοτεχνία. Επηρεάστηκε από τον Ιταλικό νεορεαλισμό, αλλά του προσέθεσε την ποιητική μελαγχολία και την υπαρξιακή αγωνία της πρόζας του Τζέζαρε Παβέζε, που ήταν ο αγαπημένος του συγγραφέας.
Υπήρξε από τους σημαντικότερους ανανεωτές της κινηματογραφικής αισθητικής σφραγίζοντας ανεξίτηλα τον σύγχρονο κινηματογράφο, με κύριο εκφραστικό μέσο την αποστασιοποίηση και την περιπλάνηση των ηρώων του σ' ένα κόσμο αποξένωσης και ψυχολογικής απογύμνωσης: "Kανείς άλλος σκηνοθέτης δεν έφθασε τόσο μακριά την έκφραση των πιο απόκρυφων συναισθημάτων" έλεγε για τον Αντονιόνι ο Ακίρα Κουροσάβα. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους νεωτεριστές δημιουργούς του κινηματογράφου και από τους σπουδαιότερους ανατόμους των σχέσεων των δύο φύλων.
Η αποξένωση στις ανθρώπινες σχέσεις ("αποστασιοποίηση" όπως την ονομάζει ο ίδιος), η δυσκολία επικοινωνίας του ζευγαριού, η αλλοτρίωση της μεγαλούπολης, η φυγή και η περιπλάνηση σαν μέσα για την αναζήτηση της προσωπικής ελευθερίας, είναι τα βασικά θέματα που εμφανίζονται στις ταινίες του Αντονιόνι. Ο κυνισμός, η τρυφερότητα, η αδυναμία, η καθημερινή σκληρότητα κι η βλακεία, η εύκολη αισθησιακότητα, η ατολμία, οι δισταγμοί, δίνονται με αποστασιοποιημένο και ακριβή τρόπο. Οι χαρακτήρες διαγράφονται με πυκνότητα και κυρίως αυτοί των γυναικών, τις οποίες θεωρούσε πιο ευαίσθητους δέκτες της πραγματικότητας από τους άντρες, έτσι ώστε να θεωρηθεί μαζί με τους Ντράγιερ, Μιζογκούτσι και Μπέργκμαν, ένας από τους σκηνοθέτες γυναικών.
Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του βρίσκεται κυρίως η μεγαλοαστική τάξη: "Αυτό που συνέβαλε πολύ στο να γίνω ο τύπος του σκηνοθέτη που έγινα - καλός ή κακός δεν είμαι εγώ αρμόδιος να το πω - είναι το περιβάλλον που μεγάλωσα, δηλαδή το αστικό περιβάλλον. Αυτός ο κόσμος διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την προτίμησή μου για ορισμένα θέματα, χαρακτήρες, προβλήματα, συναισθηματικές συγκρούσεις και ψυχολογίες" (Αντονιόνι).
Το απαύγασμα της τέχνης του το συναντάμε στην περίφημη "Τριλογία" του, γνωστή και σαν "Τριλογία της αλλοτρίωσης" την οποία αποτελούν η "Περιπέτεια", η "Νύχτα" και η "Έκλειψη", ταινίες που θεωρούνται και τα αριστουργήματά του.

(Cinema)

Σαράγεβο, σ' αγαπώ - Jasmila Zbanic

2008-01-21T10:53:00.000-08:00

Τρίτη 22 Ιανουαρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 9:00 μ.μ.

Grbavica
H Έσμα είναι μια μητέρα που μεγαλώνει μόνη της τη 12χρονη κόρη της Σάρα στην περιοχή Γκορμπάβιτσα του Σαράγεβο αφού ο άντρας της θεωρείται νεκρός στο μεγάλο Γιουγκοσλαβικό εμφύλιο. Η νεαρή μητέρα προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή της από την αρχή δουλεύοντας σε ένα νυχτερινό κλαμπ, μοιραία όμως αφιερώνει πολύ λιγότερο χρόνο για την κόρη της που αφήνεται να ανακαλύψει μέσω μιας σχολικής εκδρομής ένα τραγικό μυστικό…
Η ταινία που έκανε τη μεγάλη ανατροπή και θριάμβευσε στο τελευταίο Φεστιβάλ του Βερολίνου, κερδίζοντας τη Χρυσή Άρκτο. Αποτελεί ένα φιλμ – καταγγελία για τους βιασμούς που έγιναν την περίοδο 1992 – 1995 στη Βοσνία Ερζεγοβίνη και η σκηνοθέτιδα Γιασμίλα Ζμπάντιτς, μετά την ταινία θεωρείται εθνική ηρωίδα.
Η Γκορμπάβιτσα του τίτλου είναι ένα τμήμα του Σαράγεβο, απέναντι από το διαμέρισμα – μαγαζί της σκηνοθέτιδας το οποίο κατέλαβαν οι Βοσνιοσέρβοι το 1992. Μέσα από δύο εκπληκτικούς γυναικείους ρόλους (της μητέρας και της κόρης) οικοδομείται μια ταινία-αυστηρό σχόλιο για τα κοινωνικά προβλήματα που ακολουθούν ένα πόλεμο. Ευτυχώς ο δρόμος που ακολουθείται δεν είναι αυτός της πλήρους μοιρολατρείας και μελοδραματοποίησης των πάντων (όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες παραγωγές) καθώς μέσα από τα δράματα των κεντρικών χαρακτήρων, αχνοφαίνεται μια ηλιαχτίδα ελπίδας. Η Γκρμπάβιτσα λοιπόν είναι εδώ για να μας υπενθυμίζει συνεχώς ότι ο πόλεμος δεν τελειώνει απαραίτητα όταν σιγήσουν τα όπλα…

Σκηνοθεσία: Jasmila Zbanic
Σενάριο: Jasmila Zbanic
Μουσική: Enes Zlatar
Φωτογραφία: Christine A. Maier
Μοντάζ: Niki Mossböck
Παραγωγή: Αυστρία/ Βοσνία-Ερζεγοβίνη/ Γερμανία/ Κροατία, 2006
Διάρκεια: 90’

Ερμηνείες:
Mirjana Karanovic ... Esma
Luna Mijovic ... Sara
Leon Lucev ... Pelda
Kenan Catic ... Samir
Jasna Beri ... Sabina (ως Jasna Ornela Berry)
Dejan Acimovic ... Cenga
Bogdan Diklic ... Saran
Emir Hadzihafisbegovic ... Puska
Ermin Bravo ... Καθηγητής Muha
Semka Sokolovic-Bertok ... Μητέρα της Pelda
Maike Höhne ... Jabolka
Jasna Zalica ... Plema
Nada Djurevska ... Θεία Safija
Emina Muftic ... Vasvija (ως Minka Muftic)
Dunja Pasic ... Mila
Sedina Muhibic ... Maja
Sabina Turulja ... Zehra
Vanesa Glodo ... Dzemila
Sanja Buric ... Mirha
Hasija Boric ... Fadila

Jasmila Zbanic

Η Zbanic ξεκίνησε να κάνει ταινίες το 1997 όταν ίδρυσε την ένωση καλλιτεχνών “Deblokada”, μέσω της οποίας έκανε την παραγωγή, έγραψε και σκηνοθέτησε αρκετά ντοκυμαντέρ, βίντεο και μικρού μήκους φιλμ. Η δουλειά της παρουσιάζεται σε κινηματογραφικά φεστιβάλ και εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Ξεχωρίζουν η μικρού μήκους της BIRTHDAY, μια ματιά σε διαφορετικούς δρόμους που παίρνουν 2 νεαρά κορίτσια, μία Κροατή και μία Βόσνια, το ντοκυμαντέρ του RED RUBBER BOOTS, το οποίο ακολουθεί Βόσνιες μητέρες που ψάχνουν για τα παιδιά τους και το ντοκυμαντέρ IMAGES FROM THE CORNER, μια συγκινητική προσωπική αναφορά μιας νεαρής γυναίκας που τραυματίζεται σοβαρά κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Γεννημένη στο Σαράγεβο το 1974, η Zbanic έχει αποφοιτήσει από την Ακαδημία Δραματικών Τεχνών της πόλης της, από το τμήμα θεάτρου και σκηνοθεσίας. Πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο δούλευε σε θέατρο με μαριονέτες, και ως κλόουν στο εργαστήριο Lee De Long.
“Με συναρπάζει η καθημερινή ζωή, αλλά συγκρινόμενη με τον πόλεμο, μπορεί να φανεί συνηθισμένη, χωρίς δραματισμό, ακόμα και μπανάλ. Ωστόσο όταν η επιφάνεια αυτής της καθημερινής ζωής χαρακτεί, όλη η δύναμη των ανθρώπινων συναισθημάτων, αρχίζει να βγαίνει στην επιφάνεια. Το «Grbavica” είναι πρώτα από όλα μια ιστορία για την αγάπη. Για την αγάπη που δεν είναι αγνή γιατί έχει αναμιχθεί με το μίσος, την αηδία, το τραύμα, την απελπισία. Είναι επίσης για τα θύματα, τα οποία ενώ δεν διέπραξαν κανένα έγκλημα, δεν είναι εντελώς αθώα σε σχέση με τις επόμενες γενιές. Επίσης η ταινία είναι για την αλήθεια, μια κοσμική δύναμη απαραίτητη για την πρόοδο, και αναγκαία για την κοινωνία της Βοσνίας– Ερζεγοβίνης που πρέπει να προσπαθήσει να ωριμάσει.»

Jasmila Zbanic

Γενάρης - Μάρτης 2008

2008-01-21T10:44:00.000-08:00

«Ο κινηματογράφος είναι ένας κόσμος μαγικός, που μας παρασέρνει στη δίνη του για να μας οδηγήσει σ’ ένα ταξίδι ποιητικό και αισθητικό. Σε αυτό το σταυροδρόμι της φαντασίας και της ουτοπίας οι κινηματογραφικοί ήρωες μάς γνέφουν για να γίνουμε συνοδοιπόροι τους και η κινηματογραφική θέαση γίνεται νοητική και αισθητική απόλαυση.Ο κινηματογράφος, όπως και κάθε άλλη τέχνη, έχει το δικό του πνευματικό νόημα. Έχει συγκεκριμένο ρόλο και η δυναμική του εμφάνιση στη βιομηχανική εποχή είχε ως σκοπό να εκφράσει έναν ιδιαίτερο χώρο ζωής, που το νόημά του δεν είχε βρει έκφραση σε καμιά απ’ τις υπάρχουσες μέχρι αυτή τη στιγμή τέχνες. Η λειτουργία της εικόνας είναι να εκφράσει την ίδια τη ζωή. Δε σηματοδοτεί τη ζωή, δε την συμβολίζει, παρά της δίνει σάρκα και οστά εκφράζοντας τη μοναδικότητά της.»

Οι κινηματογραφικές βραδιές συνεχίζοντας για έκτο χρόνο, θα καταφέρουν για πρώτη χρονιά να έχουν προβολές για αρκετό διάστημα και μετά τα Χριστούγεννα σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, παρ’ ό,τι στο χώρο του «Απόλλωνα» θα ανεβάζουν και οι τοπικές θεατρικές ομάδες τα έργα τους.
Θέλουμε λοιπόν να τις ευχαριστήσουμε, που δείχνοντας καλή διάθεση και αλληλοκατανόηση, διαμόρφωσαν έτσι τα σκηνικά τους ώστε να μην εμποδίζεται και η παράλληλη προβολή ταινιών, στη μοναδική αίθουσα που διαθέτει η πόλη μας.
Παράλληλα, από τις επαφές που έχουμε κάνει με το Δήμαρχο της πόλης, έχουμε πάρει υποσχέσεις ότι και ο «Απόλλων» θα ανακαινισθεί και ότι θα εξευρεθούν καινούριοι χώροι για να καλύψουν τις ποικίλες ανάγκες και δραστηριότητες των διαφόρων ομάδων, που δραστηριοποιούνται στο πολιτιστικό τοπίο της πόλης μας και δίνουν μια ανάσα στην τοπική κοινωνία.
Η δική μας βοήθεια θα είναι διαθέσιμη σε κάθε προσπάθεια.
Λοιπόν το πρόγραμμα των Κινηματογραφικών Βραδιών διαμορφώνεται ως εξής:

1ος ΚΥΚΛΟΣ: Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2008

Τρίτη 22 Ιανουαρίου: Η ταινία του μήνα, «Σαράγεβο σ’ αγαπώ» της Τζασμίλα Ζμπάνιτς.

Οι επόμενες δύο αποτελούν αφιέρωμα σε δύο από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες που έφυγαν από τη ζωή μέσα στο 2007.

Τρίτη 29 Ιανουαρίου: Η «Νύχτα» του Μικελάντζελο Αντονιόνι.
«Θεωρείται από τους μεγαλύτερους νεωτεριστές δημιουργούς του κινηματογράφου και από τους σπουδαιότερους ανατόμους των σχέσεων των δύο φύλων. Ο κινηματογράφος του Αντονιόνι είναι ο κινηματογράφος της μοναξιάς. Ο κυνισμός, η τρυφερότητα, η αδυναμία, η καθημερινή σκληρότητα, η ατολμία, οι δισταγμοί δίνονται με αποστασιοποιημένο και ακριβή τρόπο. Οι χαρακτήρες διαγράφονται με πυκνότητα και κυρίως αυτοί των γυναικών, τις οποίες θεωρούσε πιο ευαίσθητους δέκτες της πραγματικότητας από τους άντρες».
Η «Περιπέτεια», η «Νύχτα» και η «Έκλειψη» που αποτελούν την περίφημη «Τριλογία της αλλοτρίωσης» θεωρούνται τα αριστουργήματά του.

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου: «Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη» του Ίγκμαρ Μπέργκμαν.
«Αντιπροσωπεύει τον πιο διάσημο σκηνοθέτη του λεγόμενου καλλιτεχνικού κινηματογράφου. Κάθε ταινία του ήταν γεγονός αναμενόμενο απ’ όλον τον κόσμο. Το σύνολο του έργου του εμφανίζεται ως μια συνεχής ερώτηση σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη, την παρουσία ή απουσία του Θεού, την έλλειψη επικοινωνίας, τη μοναξιά, τη σιωπή, τη ψυχοσύνθεση της γυναίκας και τις ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων, ιδωμένες από την πλευρά των γυναικών, είναι τα σταθερά στοιχεία, σε κάθε του ταινία».

2ος ΚΥΚΛΟΣ: Φεβρουάριος – Μάρτιος 2008

Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2008: Η ταινία του μήνα «4 μήνες – 3 βδομάδες και 2 μέρες» του Κριστιάν Μουνγκίου.

Οι επόμενες αποτελούν αφιέρωμα στους Έλληνες σκηνοθέτες που έκαναν γνωστή την Ελλάδα στον κόσμο όπως: Ελία Καζάν, Γκρεγκ Τάλλας, Μιχάλης Κακογιάννης, Κώστας Γαβράς, για τις οποίες θα ακολουθήσει αναλυτικό πρόγραμμα.

3ος ΚΥΚΛΟΣ: «Κινούμενη εικόνα και μαθησιακή διαδικασία»

Τα οπτικοακουστικά μέσα έχουν χαρακτηριστεί πολύ εύστοχα «παράλληλο σχολείο». Προσπαθούμε λοιπόν με αυτές τις εκδηλώσεις και σε συνεργασία με το Σύλλογο Φιλολόγων, την ΕΛΜΕ, την ΟΛΜΕ και άλλους φορείς, να συμβάλλουμε στη δημιουργική συνάντηση και συνεργασία του «παράλληλου» με το επίσημο σχολείο, προς όφελος των παιδιών και των νέων.

Η «ομάδα» των Κινηματογραφικών Βραδιών

Κλίματα Αγάπης - Nuri Bilge Ceylan

2008-01-21T10:32:00.000-08:00

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 9:00 μ.μ.

O Ίσα θα εγκαταλείψει την ερωμένη του και θα ξεκινήσει ένα μοναχικό ταξίδι στην τουρκική ενδοχώρα για να ανακαλύψει τον εαυτό του και να μπορέσει να ανακτήσει την αγάπη του για τη ζωή.
Έχοντας ως κεντρική ιδέα τις τρεις εποχές, η ταινία εξετάζει την άσχημη σχέση ενός ζευγαριού από την Κωνσταντινούπολη. Ο Ίσα, ένας ομότιμος ακαδημαϊκός, είναι ένας αρχαιολόγος του οποίου η ενασχόληση με το παρελθόν υπερβαίνει τα όρια της επιστήμης και περιπλέκεται στην προσωπική του ζωή. Η Μπαχάρ, η σύζυγός του, είναι νεώτερη και επηρεάζεται συναισθηματικά από την απρόβλεπτη τροπή που παίρνει η σχέση τους.
Στο τελευταίο μέρος της ταινίας ο Ίσα μαθαίνει ότι η Μπαχάρ έχει φύγει από την Κωνσταντινούπολη και εργάζεται σε μία μακρινή και χιονισμένη επαρχιακή πόλη. Την ακολουθεί ως εκεί και καθώς την βλέπει να έχει αυτοπεποίθηση και να είναι ανεξάρτητη στη δουλειά της, πείθει τον εαυτό του ότι την θέλει ξανά. Όπως ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει σε εναλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών, έτσι και ο Ίσα είναι ένας άνδρας που μέλλει να περνά τη ζωή του σε μια εναλλαγή κρύου και ζέστης.
Αυτή η συγκρατημένη και ενδόμυχη αφήγηση μιας σχέσης, που διανύει περίοδο κρίσης, παίρνει μια άλλη απόχρωση όταν αναλογιστεί κάποιος την πραγματική σχέση των δύο πρωταγωνιστών, που είναι σύζυγοι στην πραγματικότητα.

Σκηνοθεσία: Nuri Bilge Ceylan
Σενάριο: Nuri Bilge Ceylan
Ήχος: Olivier Dô Hùu, Ismail Karadas, Thomas Robert
Φωτογραφία: Gökhan Tiryaki
Μοντάζ: Nuri Bilge Ceylan, Ayhan Ergürsel
Παραγωγή: Τουρκία/ Γαλλία, 2006
Διάρκεια: 101’

Ερμηνείες:
Ebru Ceylan ... Bahar
Nuri Bilge Ceylan ... Isa
Nazan Kirilmis ... Serap
Mehmet Eryilmaz ... Mehmet
Arif Asçi ... Arif
Can Ozbatur ... Guven
Ufuk Bayraktar ... Taxi Driver
Fatma Ceylan ... Isa's Mother
Emin Ceylan ... Isa's Father
Semra Yilmaz ... Semra
Ceren Olcay ... TV Series Actress
Abdullah Demirkubuz ... TV Series Actor
Feridun Koc ... TV Series Director
Zafer Saka ... TV Series Crew Member

Nuri Bilge Ceylan

Ο Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1959, αλλά μεγάλωσε στην επαρχία. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανολόγος στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου αλλά, μη θέλοντας να εργαστεί ως μηχανικός, πήγε στο Λονδίνο και πέρασε έξι μήνες εκεί δουλεύοντας ως σερβιτόρος, διαβάζοντας και πηγαίνοντας σινεμά. Τότε κατάλαβε ότι δεν του ταίριαζε η ζωή στη Δύση και, ύστερα από μερικούς ακόμα μήνες στο Νεπάλ, επέστρεψε στην Τουρκία.
Φωτογράφος από τα 15 του, ο Τζεïλάν άρχισε να σκέφτεται το ενδεχόμενο να γίνει σκηνοθέτης αφού διάβασε την αυτοβιογραφία του Ρομάν Πολάνσκι. Σπούδασε σκηνοθεσία για δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μιμάρ Σινάν της Κωνσταντινούπολης. Η μικρού μήκους ταινία του, Κουκούλι, με ασπρόμαυρη φωτογραφία και τους γονείς του στους κεντρικούς ρόλους, διαγωνίστηκε στις Κάννες το 1995. Το Χωριό, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του που κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα, βασίζεται σε αυτοβιογραφικό αφήγημα της αδελφής του και είναι μια σπουδή για τη ζωή στην τουρκική επαρχία. Προβλήθηκε σε φεστιβάλ σ’ όλο τον κόσμο και απέσπασε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και το βραβείο Forum Caligari Prize στο Βερολίνο. Τα Σύννεφα του Μάη (1999) ήταν η πρώτη έγχρωμη ταινία του Τζεïλάν. Αν οι πρώτες ταινίες του επηρεάστηκαν από τον Ταρκόφσκι (στον οποίο ο Τζεϊλάν αποτίει φόρο τιμής στο Μακριά), η ταινία του Τα Σύννεφα του Μάη, που διαγωνίστηκε στο Βερολίνο, θυμίζει περισσότερο Κιαροστάμι. Το Μακριά (2002), ένας στοχασμός πάνω στη μοναξιά με τρυφερά χιουμοριστικές πινελιές, κέρδισε το μέγα βραβείο της κριτικής επιτροπής καθώς και το βραβείο καλύτερου ηθοποιού (εξ ημισείας μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών) στο Φεστιβάλ Καννών.
Στην τελευταία του ταινία, Κλίματα αγάπης, ο Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν και η γυναίκα του, Εμπρού Τζεϊλάν, υποδύονται ένα ζευγάρι σε κρίση. Η ταινία έλαβε το βραβείο FIPRESCI στο φετινό Φεστιβάλ Καννών.

Οι Κινηματογραφικές Βραδιές πάνε Φεστιβάλ!!!

2007-12-13T00:40:00.000-08:00

Κυριακή 9 Δεκεμβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, ώρα 8:30 μ.μ.

Οι Κινηματογραφικές βραδιές επανέρχονται την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου με την προβολή των βραβευμένων ταινιών (animation, μικρού μήκους και μεγάλου μήκους) του 10ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά και νέους.

Η είσοδος θα είναι ελεύθερη και η ώρα έναρξης 8.30 μμ.

Οι Κινηματογραφικές Βραδιές πάνε Φεστιβάλ - Valo

2007-12-13T00:23:00.000-08:00

Valo - Kaija Juurikkala

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2007, Κινηματογράφος Απόλλων, ώρα 9 μ.μ.

Η ταινία αφηγείται μια ιστορία που μοιάζει αρκετά με εκείνες του Καρόλου Ντίκενς, με τον Βάλο, τον ταλαντούχο 9χρονο γιο ενός καπνοδοχοκαθαριστή, ο οποίος μέσω των καπνοδόχων φέρνει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά που ζούνε σε ένα μικρό χωριό. Το όνειρο του Βάλο ήταν να διδάξει και θα θέσει το καλό παράδειγμα για τα παιδιά που θέλαν να μάθουν. Μαζί με τον φίλο του τον Ville, ένα εγκαταλελειμμένο παιδί, κακοποιημένο από τον αλκοολικό πατέρα του, πρόθυμο για μάθηση αλλά χωρίς να του έχει δοθεί αυτή η ευκαιρία, αποφασίζουν να αντισταθούν όταν κλείνει το σχολείο τους. Βάζοντας το καλό του συνόλου πάνω από τον εαυτό του, οργανώνει ένα κρυφό σχολειό στην αυλή του, και μάλιστα ενάντια στις διαταγές του αρχηγού της αστυνομίας που προσπαθεί να ελέγξει τις ζωές των άλλων, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις επιθυμίες τους.
Μέσα από όλο το χάος της μικρής πόλης, ο Valo βρίσκει την ευτυχία στην διδασκαλία και προσπαθεί να καλυτερεύσει και τις ζωές των άλλων. Θέλει να τους βοηθήσει να αντιληφθούν πως πάντα υπάρχει ελπίδα για μια καλύτερη ζωή και ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους της πόλης τους.
Η ταινία σχολιάζει ένα θέμα μοναδικής σημασίας. Το δικαίωμα ενός παιδιού να παρακολουθεί το σχολείο (Unicef). Είναι μια ιστορία σαν αυτές του Καρόλου Ντίκενς και αναφέρεται στα θαρραλέα παιδιά, στη δύναμη της φιλίας και στη σημασία του να πιστεύει ο καθένας στον εαυτό του.
Το σενάριο της ταινίας αποτελεί αληθινή ιστορία και βασίζεται στα αυθεντικά ημερολόγια ενός παιδιού που γράφτηκαν πριν από περισσότερο από 100 χρόνια. Ερμηνεύει ελεύθερα τα ημερολόγια του Αλεξαντέρι Αχόλα-Βάλο, ενός Φιλανδού καλλιτέχνη και φιλόσοφου που έζησε μια όμορφη ζωή στη Ρωσία, τη Φιλανδία και την Σουηδία.

Σκηνοθεσία: Kaija Juurikkala
Σενάριο: Aleksanteri Ahola-Valo (ημερολόγια),Markku Flink , Kaija Juurikkala (ιδέα)
Μουσική: Annbjorg Lien, Bjorn Ole Rasch
Φωτογραφία: Harri Raty
Μοντάζ: Jukka Nykanen
Παραγωγή: Φινλανδία/ Σουηδία/ Νορβηγία, 2005
Διάρκεια: 83’

Ερμηνείες:
Joni Kehusmaa ... Ville
Vili Jarvinen ... Valo
Sara-Maria Juntunen ... Julia
Alina Sakko ... Viktoria
Eveliina Uusitalo ... Raija
Teijo Eloranta ... Pekka Ahola
Morten Faldaas ... Jurgensson
Olka Horila ... Maria
Hannu Kangas ... Ιερέας Vasili
Hannu Kivioja ... Konstantin
Pentti Korhonen ... Nikolai
Antti Litja ... Δικαστής Tuurman
Rea Mauranen ... Katariina Mauranen
Janne Raudaskoski
Liisa Toivonen

Valo - Kaija Juurikkala

H σκηνοθέτης Kaija Juurikkala, εργάστηκε ως δασκάλα από το 1980 ως το 1989. Άρχισε τις σπουδές στης το 1990 στο τμήμα Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του πανεπιστημίου Βιομηχανικών Τεχνών και Σχεδίου στο Ελσίνκι και πήρε πτυχίο σκηνοθεσίας το 1997. Κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Κινηματογράφου το 2003 για τις ταινίες της για παιδιά.

Τα σημαντικότερα βραβεία της ταινίας

Βραβείο καλύτερης ερμηνείας αγοριού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους (Πύργος 2005)
2ο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής των Παιδιών στο 240 Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικού Κινηματογράφου Oulou (Φινλανδία, 2005)
Βραβείο για τα δικαιώματα του παιδιού από την Unicef στη σκηνοθέτιδα κατά τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20-11-2005)
Πρώτο βραβείο της Κριτικής Επιτροπής των Παιδιών στο Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικού Κινηματογράφου στο Τελ Αβίβ (Ισραήλ, 2006)

Γύρνα πίσω - Pedro Almodovar

2007-11-20T23:58:00.000-08:00

Τρίτη 20 Νοεμβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 9:00 μ.μ.

Σύγχρονη Μαδρίτη. Τρεις γενιές γυναικών που ζουν στις εργατικές γειτονιές, μοιράζονται όνειρα, αναμνήσεις, φόβους και μέσα από την καθημερινή βιοπάλη βγαίνουν νικήτριες, χάρη στην τόλμη, στην καλοσύνη και στην ασύγκριτη ζωντάνια τους. Volver σημαίνει "επιστρέφω".

Αν παραβλέψουμε την κωμική πλευρά της ταινίας, θα λέγαμε πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια ηρωική, επική ιστορία ζωής που αντιπροσωπεύει τις γυναίκες της Μαδρίτης το δεύτερο μισό του προηγούμενου αιώνα. Μεταναστεύοντας από την επαρχία La Mancha, στη Μαδρίτη, παλεύοντας ενάντια σε στοιχεία, άτυχες με τους άνδρες τις ζωής τους, έχοντας όμως, φαντασία, αφοσίωση, συντροφικότητα και πνευματικότητα, κατορθώνουν να επιβιώσουν, κρατώντας πάντα αλώβητη την αξιοπρέπειά τους. Στις ταινίες του Αλμοδοβάρ, οι γυναίκες αποτελούν σταθερή αξία και αντιμετωπίζονται από τη σκοπιά του σκηνοθέτη ως θεϊκές υπάρξεις. Οι ερμηνείες τους εμπνευσμένες και εκπληκτικές! Προκαλούν συγκίνηση μέσα από απίθανες καταστάσεις. Πάντα μέσα από το ιδιαίτερο σκηνοθετικό βλέμμα του Αλμοδοβάρ, οι θεατές συγκινούνται από τις τραγικές ιστορίες των ηρωίδων του: Η δυναμική Raimunda που τα μεγάλα και θλιμμένα μάτια της κρύβουν ένα μυστικό, η ευαίσθητη και γλυκιά αδελφή της Sole, η μυστήρια μητέρα τους Abuela, που "επιστρέφει" ως φάντασμα για να βοηθήσει τις κόρες της, η έφηβη κόρη της Raimunda, Paula, και η ιδιόρρυθμη καρκινοπαθής φίλη τους Agustina, που προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης της μητέρας της. Ένα σενάριο ανατρεπτικό, που παρόλο που σε κάποιες στιγμές είναι κάπως βίαιο, δεν χάνει ποτέ το ανθρώπινο και κωμικοτραγικό στοιχείο.
Η "χημεία" της "συναισθηματικής" μουσικής του Alberto Iglesias με τις συγκινητικές εικόνες του Αλμοδοβάρ είναι πλέον σταθερή αξία...

Να μια ταινία που αξίζει να δει κάποιος και να έρθει πιο κοντά στις ζωές και στην σκέψη των γυναικών.

Σόλη Καραφωτιά

Σκηνοθεσία: Pedro Almodóvar
Σενάριο: Pedro Almodóvar
Μουσική: Alberto Iglesias
Φωτογραφία: José Luis Alcaine
Μοντάζ: José Salcedo
Παραγωγή: Ισπανία, 2006
Διάρκεια: 121’

Ερμηνείες:
Penélope Cruz ... Raimunda
Carmen Maura ... Irene
Lola Dueñas ... Sole
Blanca Portillo ... Agustina
Yohana Cobo ... Paula
Chus Lampreave ... Θεία Paula
Antonio de la Torre ... Paco
Carlos Blanco ... Emilio
María Isabel Díaz ... Regina (ως Isabel Díaz)
Neus Sanz ... Inés (ως Nieves Sanz Escobar)
Yolanda Ramos ... Παρουσιάστρια τηλεόρασης
Carlos García Cambero ... Carlos
Pepa Aniorte ... Γειτόνισσα
Elvira Cuadrupani ... Γειτόνισσα
María Alfonsa Rosso ... (as Alfonsa Rosso)
Fany de Castro ... Γειτόνισσα
Eli Iranzo ... Γειτόνισσα
Magdalena Brotto ... Γειτόνισσα
Isabel Ayúcar ... Γειτόνισσα
Concha Galán ... Γειτόνισσα
Marie Franç Torres ... Γειτόνισσα
Natalia Roig ... Γειτόνισσα

Volver - Pedro Almodovar

Καλωσήρθατε στον περίεργο κόσμο του Pedro Almodovar. Έναν κόσμο πολύχρωμο και κιτς, ρεαλιστικό και ταυτόχρονα σουρεαλιστικό, όπου το παράξενο παρουσιάζεται σαν κάτι απολύτως καθημερινό, και οι γυναίκες (ή έστω, αυτοί που είναι σε συνεργεία με την γυναικεία τους πλευρά) έχουν τον πρώτο λόγο. Ένα σύμπαν όπου οι πιο εξωγήινες καταστάσεις είναι αυτές που καταφέρουν να σε συγκινήσουν και να σου δώσουν το πιο ζεστό συναίσθημα ανθρωπιάς που έχεις δει σε ταινία.

Ο γοητευτικός αυτός κόσμος επεκτείνεται λίγο περισσότερο με το Volver που είναι ίσως η λιγότερο εκκεντρική δημιουργία του Almodovar, αφού η υπόθεση δεν περιλαμβάνει ούτε άντρες που αγαπάνε άλλους άντρες, ούτε άντρες που θέλουν να γίνουν γυναίκες... για την ακρίβεια, μόλις και μετά βίας περιέχει άντρες! Οι 5 βασικές πρωταγωνίστριες δεν είναι υστερικές που κουβαλάνε γκρίνια και μπελάδες μαζί τους, ούτε κλαίγονται όλη την ώρα για τα προβλήματα που τους προκαλούν τα "γουρούνια οι άντρες". Πρόκειται για γυναίκες καθημερινές και συνηθισμένες, που θα μπορούσαν να είναι η μητέρα, η αδερφή ή η κόρη του θεατή. Και είναι όλες τους τόσο, μα τόσο ξεχωριστές!

Ο Αlmodovar για άλλη μια φορά κόβει και ράβει, με το συναίσθημα, το κλάμα, το γέλιο και τη μελαγχολία να ξεχειλίζουν από κάθε σκηνή, και μάλιστα με πλάνα που σε οποιονδήποτε άλλο σκηνοθέτη θα έβγαιναν ψυχρότατα.

Το Volver είναι ένα ερωτικό γράμμα στην καθημερινή γυναίκα, που έχει βάλει τη ζωή της στην άκρη για τους άλλους, στην μητέρα που αγαπάει τα παιδιά της και πέρα από τον τάφο, στην κόρη που όλη η ζωή της είναι ένα πικρό μυστικό, στην φίλη που θα φροντίσει και αυτούς που δεν το έχουν ανάγκη. Ένα ανθρωπιστικό καλλιτέχνημα γεμάτο συμβολισμούς, που μπορεί να αφήσει μερικούς άντρες ψυχρούς απέναντι στις ομορφιές του, αλλά και πάλι καταφέρνει να δώσει το στίγμα του και να υμνήσει το θεσμό της μητρότητας και της οικογένειας...

(cinemascope.gr)

Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή - Dziga Vertov

2007-11-14T06:05:00.000-08:00

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 8:00 μ.μ.

Πρόγευση από Φεστιβάλ

Μια πρόγευση των εκδηλώσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν στον Απόλλωνα οι σινεφίλ του Πύργου: Πρόκειται για το αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου «Ο Άνθρωπος με την Κινηματογραφική Μηχανή» σε σκηνοθεσία του μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη Ντζίγκα Βέρτοφ, που θα παρουσιάσει ο ποιητής και δοκιμιογράφος Αντρέας Παγουλάτος. Η προβολή γίνεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Ο κόσμος στην οθόνη – Πολλαπλές θεάσεις της σύγχρονης κοινωνίας μέσα από τον κινηματογράφο» και την οργανώνει το Νεανικό Πλάνο σε συνεργασία με τις Κινηματογραφικές Βραδιές (ΕΛΜΕ & Σύλλογος Δασκάλων Πύργου).

Η ταινία αποτελεί ένα μοναδικό δείγμα πειραματικού σινεμά της δεκαετίας του ’20 στη Ρωσία και θεωρείται η σημαντικότερη δουλειά του Ντζίγκα Βέρτοφ. Περιγράφει με απαράμιλλο τρόπο την αστική ζωή της μετά-επαναστατικής Σοβιετικής Ένωσης το 1929. Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι ένας οπερατέρ που μετακινείται συνέχεια, παρατηρώντας όλους τους τρόπους ζωής και καταγράφοντας φαινομενικά ασύνδετες εικόνες της πόλης, οι οποίες, όμως, συνθέτουν σαν παζλ την πολυπλοκότητα της καθημερινής ζωής.

Με τον τρόπο αυτό ο Βέρτοφ απομυθοποιεί τη δράση στα μάτια του θεατή υπενθυμίζοντάς του συνεχώς πως αυτό που βλέπει είναι μια ταινία. Πρόδρομος της ρεαλιστικής θεωρίας και ένας από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές του «ρώσικου φορμαλισμού», ο Βέρτοφ είχε στόχο τη δημιουργία μιας παγκόσμιας γλώσσας του κινηματογράφου. Πίστευε πως ο κινηματογράφος πρέπει να απαλλαγεί από οτιδήποτε δεν ήταν παρμένο «εκ του φυσικού» και επεδίωκε να συλλάβει τη «ζωή εξ’ απροόπτου», δηλαδή να κινηματογραφεί την πραγματικότητα και τους ανθρώπους χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν ώστε να μην τροποποιείται η συμπεριφορά τους. Για το Βέρτοφ, ο κινηματογράφος δεν χρειάζονταν μύθο και ιστορία. Η κάμερα ήταν ένα μάτι («κινηματογράφος-μάτι») που κατέγραφε την πραγματικότητα και δεν την αναπαριστούσε. Η τέχνη του κινηματογραφιστή «περιοριζόταν» στην επιλογή των πλάνων και στο μοντάζ, που αποτελούσε και το μοναδικό στοιχείο το οποίο επέτρεπε τη δημιουργική παρέμβαση του καλλιτέχνη ώστε να αποκτήσει η ταινία αφηγηματικό ρυθμό και συναισθηματική φόρτιση.

Η ταινία έχει διάρκεια 68 λεπτά και μετά την προβολή της ο Αντρέας Παγουλάτος θα κάνει την ανάλυσή της και θα αναφερθεί στη θεωρία που διατύπωνε ο Βέρτοφ καθώς και για τις συγκρούσεις του με άλλους εκπροσώπους του ρώσικου σινεμά, όπως ο Αϊζενστάιν.

Κωνσταντόπουλος Χρήστος

Η ταινία Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή, η σημαντικότερη ταινία του Ρώσου κινηματογραφιστή Ντζίγκα Βερτόφ, αποτελεί ένα μοναδικό δείγμα πειραματικού σινεμά, της δεκαετίας του ’20 στη Ρωσία. Περιγράφει με απαράμιλλο τρόπο την αστική ζωή της μετά-επαναστατικής σοβιετικής Ένωσης το 1929.

Ξεκινώντας από την αυγή, η κάμερα καταγράφει το ξύπνημα της πόλης που πραγματοποιείται σε πλήρη αρμονία με τους ανθρώπινους ρυθμούς. Τα τραμ και τα λεωφορεία κάνουν την εμφάνισή τους στους άδειους δρόμους της πόλης, που σιγά σιγά γεμίζουν από κόσμο. Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι ένας οπερατέρ που μετακινείται συνέχεια, παρατηρώντας όλους τους τρόπους ζωής και καταγράφοντας φαινομενικά ασύνδετες εικόνες της πόλης, οι οποίες, όμως, συνθέτουν σαν παζλ την πολυπλοκότητα της καθημερινής ζωής. Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή ακολουθεί τους πολίτες στις καθημερινές τους δραστηριότητες, στη δουλειά, στις παρελάσεις, στα νοσοκομεία, στα αεροδρόμια, στις διαδηλώσεις αλλά και στη διασκέδασή τους. Στην ταινία παρουσιάζονται όλες οι μηχανές της σύγχρονης ζωής (δηλαδή όλη η τεχνολογική ανάπτυξη της εποχής) και ο τρόπος που οι πολίτες αλληλεπιδρούσαν με αυτές, καθώς και οι κοινωνικοί μηχανισμοί που κινούσαν τη ζωή στην τότε Ρωσία. Ουσιαστικά, μέσα από την καταγραφή μιας συνηθισμένης ημέρας στις μεγάλες σοβιετικές μεγαλουπόλεις (Μόσχα, Κίεβο, Οδησσός), ο Βερτόφ δημιουργεί ένα αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ που περιγράφει τη ζωή και τα επιτεύγματα μιας ολόκληρης εποχής. Οι διάφορες σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη με ταχύτητα θυμίζοντας σε πολλά σημεία περισσότερο video clip παρά κινηματογραφική ταινία. Χρησιμοποιεί με εξαίρετο τρόπο όλες τις τεχνικές κινηματογράφησης και μοντάζ, την αργή κίνηση, το animation, τις πολλαπλές εικόνες, το διαχωρισμό της οθόνης, τη θολή εστίαση του φακού και τα "παγωμένα" καρέ.

Παράλληλα με τη διήγηση της ζωής της πόλης, μιλάει έμμεσα και για τη διαδικασία του γυρίσματος και του μοντάζ αλλά και τη σχέση της ταινίας με το κοινό. Δείχνει το ρόλο του κινηματογραφιστή που κατά τη γνώμη του δεν πρέπει να είναι στατικός, αλλά να κινείται συνεχώς και να παρατηρεί την πραγματικότητα καταγράφοντας την με ταχύτητα για να προλάβει τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά του, θέτοντας, συχνά τον εαυτό του σε κινδύνους για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη λήψη. Δεν υπάρχει μέρος που δεν μπορεί να πάει, στιγμή που δεν μπορεί να κινηματογραφήσει. Όμως ο Βερτόφ απομυθοποιεί τη δράση στα μάτια του θεατή υπενθυμίζοντάς του συνεχώς πως αυτό που βλέπει είναι μια ταινία (χαρακτηριστικό είναι ότι στην εισαγωγική σκηνή βλέπουμε κόσμο να κατακλύζει την αίθουσα ενός κινηματογράφου, να σβήνουν τα φώτα, και στην οθόνη να παρουσιάζονται οι τίτλοι της συγκεκριμένης ταινίας, όπως και η τελική σκηνή κατά την οποία η κάμερα, αποκτώντας δική της οντότητα, υποκλίνεται στο κοινό, στρέφει το φακό της προς αυτό και το κινηματογραφεί). Στόχος του είναι η δημιουργία μιας παγκόσμιας γλώσσας του κινηματογράφου.

Ο Βερτόφ, πρόδρομος της ρεαλιστικής θεωρίας και ένας από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές του «ρώσικου φορμαλισμού», πίστευε πως ο κινηματογράφος πρέπει να απαλλαγεί από οτιδήποτε δεν ήταν παρμένο «εκ του φυσικού», και επεδίωκε να συλλάβει τη «ζωή εξ’ απροόπτου», δηλαδή να κινηματογραφεί την πραγματικότητα των πραγμάτων, και τους ανθρώπους χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν ώστε να μην τροποποιείται η συμπεριφορά τους. Γι αυτόν ο κινηματογράφος δεν χρειάζονταν μύθο και ιστορία. Η κάμερα ήταν ένα μάτι (κινηματογράφος- μάτι) που κατέγραφε την πραγματικότητα και δεν την αναπαριστούσε. Έτσι απαρνούνταν την παρουσία ηθοποιών, καλλιτεχνικών συντελεστών, σκηνοθετών, στούντιο, σκηνικών, κουστουμιών, σεναρίου, οτιδήποτε δηλαδή δημιουργούσε μια τεχνητή πραγματικότητα και θεωρούσε πως ο κινηματογράφος έπρεπε να υποταγεί στο μηχανικό φακό-μάτι της κάμερας και την άμεση καταγραφή της πραγματικότητας. Η τέχνη λοιπόν του κινηματογραφιστή περνούσε στην επιλογή των πλάνων και των φωτογραφιών της πραγματικής ζωής και στο μοντάζ, αφού αποτελούσε το μοναδικό στοιχείο που επέτρεπε τη δημιουργική παρέμβαση του καλλιτέχνη κινηματογραφιστή ώστε να αποκτήσει η ταινία αφηγηματικό ρυθμό και συναισθηματική φόρτιση.

Κωνσταντόπουλος Χρήστος

Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο (Μέρος Β') - Chris Marker

2007-11-13T06:22:00.000-08:00

Τρίτη 13 Νοεμβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 9:00 μ.μ.

Αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο

Στο δεύτερο μέρος του πολιτικού στοχασμού «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», ο Chris Marker ολοκληρώνει την πεσιμιστική προβληματική του καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα χέρια της επανάστασης είναι στις μέρες μας «κομμένα». Ερευνά το «πείραμα Αλιέντε» και τις επιπτώσεις που είχε στην επιτυχία του οράματος της Ενωμένης Αριστεράς στη Γαλλία, καθώς επίσης και την αδυναμία φιλελευθεροποίησης των σοσιαλιστικών κρατών γιατί (κατά την υποκειμενική γνώμη του πάντα) η λεγόμενη «σταλινική παρέκκλιση» δεν ήταν καθόλου παρέκκλιση, αλλά λογική συνέπεια μιας αυταρχικής κρατικής εξουσίας.

Το πιο ενδιαφέρον όμως σημείο της προβληματικής του Marker, είναι εκείνο που αφορά τον άξονα: τέχνη—κινηματογράφος—αναπαράσταση—Ιστορία. «Ποτέ δεν ξέρεις τι κινηματογραφείς» θ’ ακουστεί σε μια σκηνή της ταινίας από τον σχολιαστή. «Αυτός ο άψογος ιππέας, που κινηματογραφήθηκε στους Ολυμπιακούς, ήταν ύστερα από χρόνια ο στρατηγός Μεντόζα, κυριότερος συνεργάτης του πραξικοπήματος του Πινοσέτ. Αυτός ο Κορεάτης βασανιστής ήταν ο μάγειρας της νοτιοκορεάτικης ολυμπιακής ομάδας.» Οι εικόνες των Ολυμπιακών αγώνων δείχνουν ειρηνικά συνθήματα, όμως ελάχιστες μέρες νωρίτερα 200 φοιτητές σκοτώθηκαν με τον πιο βάναυσο τρόπο από την μεξικανική αστυνομία. Εκπληκτικά πλάνα της ταινίας περιλαμβάνουν την κινεζική χορογραφία που καταγγέλει την αποτυχία της Πολιτιστικής Επανάστασης, τα ντοκουμέντα της δράσης της «Ομάδας των 4» και οι σκηνές της κηδείας του αυτοπυρποληθέντος στην Πράγα.

Η ταινία κλείνει με μια καταγγελία των πολεμικών εξοπλισμών, που ουσιαστικά διατηρούν την υφήλιο σε ένα διαρκή μη κηρυγμένο επίσημα πόλεμο. Το προτσές της επανάστασης έχει παντού ευνουχιστεί, όμως η ελπίδα δεν έχει χαθεί ολότελα. Μένει στις μάζες να συνειδητοποιήσουν τις ευθύνες τους και να γίνουν οι πραγματικοί δημιουργοί της Ιστορίας.
Το Βάθος του ουρανού είναι κόκκινο και Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε, είναι το πιο σημαντικό πολιτικό και κινηματογραφικό ντοκουμέντο του γαλλικού σινεμά. Μια ταινία-μνήμη πάνω στην πρόσφατη πολιτική ιστορία αλλά και ένας επιτάφιος του αγωνιστικού κινηματογράφου που άνθισε μετά το ‘68 σε Ευρώπη και Αμερική, για να βρει στο πρόσωπο του Μαρκέρ την ύστατη μεγάλη στιγμή του.

Β. Ραφαηλίδης: Λεξικό Ταινιών, τ. Β’
Σύγχρονος Κινηματογράφος 26: Κριτική Θ. Σούμα

Σκηνοθεσία: Chris Marker
Σενάριο: Chris Marker
Μουσική: Luciano Berio
Φωτογραφία: Pierre-William Glenn, Willy Kurant
Μοντάζ: Chris Marker
Παραγωγή: Γαλλία, 1977
Διάρκεια: 121’

Εμφανίζονται:
Jim Broadbent .... Ομιλητής (φωνή)
Cyril Cusack .... Ομιλητής (φωνή)
Laurence Guvillier .... Αφήγηση (φωνή)
Davos Hanich .... Αφήγηση(φωνή)
François Maspero .... Αφήγηση (φωνή)
Yves Montand .... Αφήγηση (φωνή)
François Périer .... Αφήγηση (φωνή)
Sandra Scarnati .... Αφήγηση (φωνή)
Jorge Semprún .... Αφήγηση(φωνή)
Simone Signoret .... Αφήγηση (φωνή)

Το 1968 ο Κρις Μαρκέρ ήταν ήδη 47 ετών. Θεωρούμενος, ως η μεγαλύτερη φυσιογνωμία του αγωνιστικού κινηματογράφου στη Γαλλία, το 1977 επιχειρεί, με την ταινία του «Το βάθος του ουρανού είναι κόκκινο», να κάνει έναν κριτικό απολογισμό των γεγονότων του Μάη και όσων τον γέννησαν. Ο τίτλος της ταινίας είναι ελπιδοφόρος, αφού στο βάθος, μέσα από τη χαραμάδα της ήττας βλέπει το βάθος του ουρανού να κοκκινίζει. Ο απολογισμός του είναι μάλλον αρνητικός, καθώς κοιτάζει την αγαπημένη του εξέγερση να υποχωρεί μαζί με τις ψευδαισθήσεις που άφησε πίσω του ο Μάης, τα επαναστατικά κινήματα στη Λατινική Αμερική, η Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, η βαρβαρότητα του υπαρκτού «σοσιαλισμού». Η απογοήτευση του Μαρκέρ είναι εμφανής ακόμη κι από τους τίτλους που έχει δώσει στα δύο μέρη στα οποία χωρίζει την ταινία του: «Τα εύθραυστα χέρια» και «Τα κομμένα χέρια», εννοώντας τα χέρια της Επανάστασης.

Σ. Κερσανίδης

C.R.A.Z.Y. - Jean-Marc Vallee

2007-11-02T00:52:00.000-07:00

Τρίτη 6 Νοεμβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 9:00 μ.μ.

25 Δεκεμβρίου 1960: Ο Ζάκαρι (Marc-Andre Grondin) έρχεται στον κόσμο, το τέταρτο από τα πέντε αγόρια της οικογένειας Μπολιέ. Οι Μπολιέ είναι μια συνηθισμένη μικροαστική οικογένεια που ζει σ' ένα προάστιο του Κεμπέκ. Η μητέρα Λοριάν (Danielle Proulx) είναι πολύ στοργική και ο πατέρας Ζερβέ (Michel Cote), αν και λίγο τραχύς, είναι πολύ υπερήφανος για τα αγόρια του και αγαπά τη γυναίκα του. Τα Χριστούγεννα και τα γενέθλια του Ζακ διαδέχονται το ένα το άλλο (πάντοτε με μουσικό χαλί τα σόλο του πατέρα Μπολιέ με το τραγούδι του Charles Aznavour "Emmenez-moi") και αυτό πλαισιώνει μια όμορφη παιδική ηλικία που τα χρόνια κυλούν ήρεμα, με το πλύσιμο του αυτοκινήτου στον φρέσκο αέρα και τις μικρές αποδράσεις του Ζακ με τον πατέρα του στο αγαπημένο τους σνακ-μπαρ, να είναι ξεχωριστές στιγμές που μοιράζονται οι δυο τους. Αλλά αυτή η ηρεμία με την άφιξη της εφηβείας των αγοριών ανατρέπεται.

Από το 1960 έως το 1980, περιτριγυρισμένος από τους τέσσερις αδερφούς του, τον David Bowie και τους Rolling Stones, ανάμεσα σε άγριες βόλτες με μοτοσικλέτες μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του Ρεϊμόν (Pierre-Luc Brillant) και κάπνισμα στα κρυφά, μικρές και μεγάλες επαναστάσεις και, κυρίως, δίπλα σε έναν πατέρα που ψάχνει απελπισμένα να βρει, ο Ζακ αφηγείται την ιστορία του. Μέσω της μουσικής και της αμφισβήτησης και μέσα από ένα ταξίδι που χρόνια ονειρευόταν "στην άκρη του κόσμου" όπως τραγουδούσε ο πατέρας του, τόσο μακριά από το σπίτι του, ο Ζακ ίσως τελικά καταφέρει να βρει τον εαυτό του που τόσο επίμονα αναζητά…

Το "C.R.A.Z.Y." είναι μια ταινία για την ενηλικίωση ενός ξεχωριστού αγοριού που φτάνει σε σημείο να αποκηρύξει τη βαθύτερη φύση του, προκειμένου να έχει την αποδοχή του πατέρα του. Συγχρόνως είναι το πορτρέτο μιας οικογένειας που αντικατοπτρίζει τις συχνά εξαιρετικές ζωές καθημερινών ανθρώπων και την προσπάθεια αναζήτησης της ευτυχίας τους. Πάνω απ' όλα όμως είναι η απεικόνιση μιας ολόκληρης εποχής που σημαδεύτηκε από γεγονότα που σήμαναν το οριστικό τέλος της αθωότητας...

Filmtrade

Σκηνοθεσία: Jean-Marc Vallee
Σενάριο: Francois Boulay, Jean-Marc Vallee
Μουσική: David Bowie
Φωτογραφία: Pierre Mignot
Μοντάζ: Paul Jutras
Παραγωγή: Καναδάς, 2005
Διάρκεια: 127’

Ερμηνείες:
Michel Cote ... Gervais Beaulieu
Marc-Andre Grondin ... Zachary Beaulieu 15-21 Danielle Proulx ... Laurianne Beaulieu
Emile Vallee ... Zachary Beaulieu 6 -8
Pierre-Luc Brillant ... Raymond Beaulieu 22-28
Maxime Tremblay ... Christian Beaulieu 24 -30
Alex Gravel ... Antoine Beaulieu 21 - 27
Natasha Thompson ... Michelle 15 -22
Johanne Lebrun ... Doris
Mariloup Wolfe ... Brigitte 15 - 20
Francis Ducharme ... Paul
Helene Gregoire ... Κυρία Chose
Michel Laperriere ... Ψυχοθεραπευτής
Jean-Louis Roux ... Pretre
Mohamed Majd ... Βεδουίνος
Claude Gagnon ... Αφηγητής
Jean-Alexandre Letourneau ... Christian Beaulieu 15- 17 Sebastien Blouin ... Antoine Beaulieu 12 - 14
Felix-Antoine Despatie ... Yvan Beaulieu 13 - 16
Gabriel Lalancette ... Yvan Beaulieu 8 - 9
Denis Trudel ... Θείος Georges
Paule Ducharme ... Θεία Diane

C.R.A.Z.Y.

Ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στα αρχικά των μικρών ονομάτων των πέντε γιων της οικογένειας, Christian, Raymond, Antoine, Zachary και Yvan.

Στην ταινία ακούγονται σπουδαία τραγούδια των:
David Bowie, Rolling Stones, Patsy Cline, Perez Prado, Jefferson Airplane & Elvis Presley.

Οι εισπράξεις της ταινίας έχουν ξεπεράσει τα 6.000.000 $ στον Καναδά (πρώτη σε εισπράξεις ταινία της χρονιάς) και τα 2.000.000 $ στη Γαλλία.

Στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Τορόντο αναδείχθηκε η Καλύτερη ταινία από τον Καναδά. Στα ετήσια κινηματογραφικά βραβεία του Καναδά για το 2005 η ταινία κυριάρχησε. O αριθμός βραβείων που της απονεμήθηκαν (10 Genie Awards και 13 Jutra Awards), αποτελεί νέο ρεκόρ. Ανάμεσα στα βραβεία περιλαμβάνονται αυτά για την Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Σενάριο και Ερμηνεία. Το C.R.A.Z.Y. αναδείχτηκε Καλύτερη Ταινία της χρονιάς από την Ένωση Κριτικών του Βανκούβερ.

Michel Cote
Ο Μισέλ Κοτέ είναι ίσως ο δημοφιλέστερος και σπουδαιότερος γαλλόφωνος ηθοποιός του Καναδά . Έχει να επιδείξει μια μακροχρόνια καριέρα που περιλαμβάνει δουλειές με διακρίσεις στο θέατρο (Έκβους, Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι), την τηλεόραση (Omerta) και τον κινηματογράφο (Cruising Bar). Για την ερμηνεία του στο C.R.A.Z.Y. στο ρόλο του πατέρα της οικογένειας Ζερβέ Μπολιέ κέρδισε βραβείο ερμηνείας στα βραβεία Genie, Jutra και το βραβείο της Ένωσης Κριτικών του Βανκούβερ.

Ο Cote και ο Grondin είναι ιδιαίτερα καλοί και ενσαρκώνουν ιδανικά την προβληματική σχέση πατέρα και γιου, ενώ η Proulx είναι πάντα ξεχωριστή όταν εμφανίζεται. .. η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι εξαιρετική και αναπλάθει την εποχή με αξιοθαύμαστο τρόπο χωρίς υπερβολές. Η δουλειά του Vallee στη μουσική επένδυση, από το Crazy της Patsy Cline μέχρι το Space Oddity του David Bowie, είναι από τα στοιχεία της ταινίας που ξεχωρίζουν.

Variety

Αστείο όσο "Η επέλαση των Βαρβάρων" και τολμηρά εφευρετικό όσο το "Λεολό", η ταινία C.R.A.Z.Y. του Jean Marc-Vallee έχει να επιδείξει πολλές αρετές.

Talking Pictures

Η εμπειρία του Jean-Marc Vallee στη διαφήμιση και το δημιουργικό μοντάζ του Paul Jutra δίνουν ένα ξεχωριστό και ιδιαιτέρως κομψό αποτέλεσμα στην εικόνα. Αυτό όμως που πραγματικά κάνει τη διαφορά είναι οι αλλόκοτες λεπτομέρειες - ο μεταφυσικός δεσμός μητέρας και γιου, η φιλοσοφημένη κυρία που πουλά τάπερ - αυτές που δίνουν πλούσιο περιεχόμενο στην οικογενειακή ζωή.

BBC Films

Filmtrade

Paris, je t'aime

2007-10-25T07:20:00.000-07:00

Τρίτη 30 Οκτωβρίου, Κινηματογράφος Απόλλων, 9:00 μ.μ.

Είκοσι μικρές ιστορίες μοναξιάς, έρωτα, τυχαίων γεγονότων και καθημερινών καταστάσεων, που διαδραματίζονται σε γειτονιές και σε κεντρικά σημεία του Παρισιού.

Ένας κακόμοιρος αμερικάνος τουρίστας γίνεται άθελά του το αντικείμενο τσακωμού ενός νεαρού ζευγαριού. Μια φτωχή μετανάστρια αφήνει το μωρό της στον παιδικό σταθμό για να ταξιδέψει στην άλλη άκρη της πόλης όπου και εργάζεται ως νταντά σ' ένα πλούσιο σπίτι. Ένας άνδρας που είχε σκοπό ν' αφήσει τη γυναίκα του, θα την ξαναερωτευτεί όταν μάθει ότι εκείνη είναι θανάσιμα άρρωστη. Μια μάνα που θρηνεί το παιδί της, έχει την ευκαιρία να του πει ένα τελευταίο αντίο. Ένας νέος τουρίστας ερωτεύεται ένα θηλυκό βαμπίρ. Ένας τυφλός σπουδαστής αναπολεί τη σχέση του με μια όμορφη αμερικανίδα ηθοποιό. Δύο πρώην σύζυγοι συναντιούνται για να κανονίσουν τις τελευταίες λεπτομέρειες του διαζυγίου τους. Δύο νυν σύζυγοι προσπαθούν ν' αναβιώσουν την άνοιξη του γάμου τους για να τον σώσουν. Μια μοναχική αμερικανίδα περιγράφει τις σκέψεις από το ταξίδι της στο Παρίσι.

Αυτές είναι μόνο μερικές από τις ιστορίες που απαρτίζουν το κινηματογραφικό μωσαϊκό με τίτλο «Paris, Je T' Aime». Δεκαοχτώ μικρά επεισόδια από τη ζωή στη γαλλική πρωτεύουσα, κάθε ένα και σε διαφορετική γειτονιά, γραμμένα και σκηνοθετημένα από είκοσι γνωστούς δημιουργούς με πλήθος γνωστών ηθοποιών να πρωταγωνιστούν. Το φιλόδοξο εγχείρημα της παραγωγού Claudie Ossard είναι μια απόπειρα να εξυμνηθεί το Παρίσι και να αναδειχτεί η σύγχρονη και πολύπλευρη ταυτότητά του, σε κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο. Κοινός παρονομαστής, εκτός από το φυσικό σκηνικό της Πόλης του Φωτός, είναι ο έρωτας και η αγάπη σε όλες τους τις μορφές: από την αγάπη μιας μάνας για το παιδί της μέχρι την αγάπη ενός άνδρα για τη γυναίκα του που πεθαίνει και από τον έρωτα δύο διαφορετικών νέων μέχρι τον έρωτα ενός βαμπίρ για έναν τουρίστα! Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δε δικαιώνει πλήρως τις αρχικές προσδοκίες, αφού σύντομα γίνεται εμφανές ότι τα δεκαοχτώ επεισόδια ασφυκτιούν στις δύο ώρες που διαρκεί στο σύνολό της η ταινία, και θα ήθελαν περισσότερο χρόνο για ν' αναπτυχθούν. Τα περισσότερα φαντάζουν σαν άσκηση ύφους, ενώ μερικά είναι και εντελώς αδιάφορα.

Όμως, μια πεντάδα ξεχωρίζει και παρουσιάζει ολοκληρωμένες ταινίες μικρού μήκους. Η ταινία της Isabel Coixet, με τον Sergio Castellitto στο ρόλο του συζύγου που ξαναερωτεύεται την άρρωστη γυναίκα του (Miranda Richardson), την οποία σκόπευε μάλιστα να παρατήσει, χρησιμοποιεί εύστοχα την αφήγηση, σα να πρόκειται για διήγημα, και παρουσιάζει μια τρυφερή και ανθρώπινη ιστορία. Η τραγική ιστορία ενός μετανάστη που ερωτεύεται μια γυναίκα και θέλει να της ζητήσει να πιούνε καφέ αλλά δεν προλαβαίνει γιατί τον μαχαιρώνουν, είναι η πρόταση του Oliver Schmitz, δοσμένη με ευαισθησία και έξυπνο μοντάζ. Ο καταπληκτικός Steve Buscemi, χωρίς να αρθρώνει ούτε μία λέξη, γίνεται το μήλο της έριδος ενός παθιασμένου ζευγαριού και χαρίζει στιγμές πηγαίου γέλιου στο κομμάτι των αδερφών Coen, που σε μια σκηνή μόνο απομυθοποιεί την ερωτική πλευρά του Παρισιού. Η Maggie Gyllenhaal αποτελεί ευχάριστη έκπληξη στο λεπτών ισορροπιών μίνι-δράμα μιας αμερικανίδας ηθοποιού που έχει γυρίσματα στη γαλλική πρωτεύουσα και ερωτεύεται έναν ντίλερ χασίς, σκηνοθετημένη μεστά από τον Olivier Assayas. Τέλος, ο Tom Tykwer καταφέρνει μέσα στο λίγο χρόνο που διέθετε να δώσει την ιστορία μιας ολόκληρης σχέσης μ' ένα οπτικό ντελίριο που φέρει το προσωπικό του ύφος και εντυπωσιάζει.

Pathfinder Movies

Σκηνοθεσία: Olivier Assayas -"Quartier des Enfants Rouges", Frederic Auburtin -"Quartier Latin", Emmanuel Benbihy, Gurinder Chadha -"Quais de Seine", Sylvain Chomet - "Tour Eiffel", Ethan Coen -"Tuileries", Joel Coen-"Tuileries", Isabel Coixet - "Bastille", Wes Craven -"Pere-Lachaise", Alfonso Cuaron - "Parc Monceau", Gerard Depardieu - "Quartier Latin", Christopher Doyle - "Porte de Choisy", Richard LaGravenese - "Pigalle", Vincenzo Natali- "Quartier de la Madeleine", Alexander Payne - "14th arrondissement", Bruno Podalydes - "Montmartre", Walter Salles -"Loin du 16eme", Oliver Schmitz -"Place des Fetes", Nobuhiro Suwa - "Place des Victoires", Daniela Thomas - "Loin du 16eme", Tom Tykwer - "Faubourg Saint-Denis", Gus Van Sant -"Le Marais"

Σενάριο: Tristan Carne, Emmanuel Benbihy, Bruno Podalydes, Paul Mayeda Berges, Gurinder Chadha, Gus Van Sant, Ethan Coen, Joel Coen, Walter Salles, Daniela Thomas, Christopher Doyle, Gabrielle Keng, Kathy Li, Isabel Coixet, Nobuhiro Suwa, Sylvain Chomet, Alfonso Cuaron, Olivier Assayas, Oliver Schmitz, Richard LaGravenese, Vincenzo Natali, Wes Craven, Tom Tykwer, Gena Rowlands, Nadine Eid, Alexander Payne

Μουσική: Pierre Adenot, Michael Andrews, Reinhold Heil, Johnny Klimek, Marie Sabbah, Tom Tykwer

Παραγωγή: Γαλλία, Λιχτενστάιν, 2006
Διάρκεια: 120’

Ερμηνείες:
Florence Muller ... Νεαρή γυναίκα ("Montmartre")
Herve Pierre ... Γιατρός ("Montmartre")
Bruno Podalydes ... Οδηγός ("Montmartre")
Leila Bekhti ... Zarka ("Quais de Seine")
Julien Beramis ... Arnaud ("Quais de Seine")
Cyril Descours ... Francois ("Quais de Seine")
Thomas Dumerchez ... Manu ("Quais de Seine")
Daniely Francisque ... Μαύρο Κορίτσι 1 ("Quais de Seine")
Audrey Fricot ... Μάυρο Κορίτσι 2 ("Quais de Seine")
Salah Teskouk ... Παππούς Zarka ("Quais de Seine")
Christian Bramsen ... Τυπογράφος ("Le Marais")
Marianne Faithfull ... Marianne ("Le Marais")
Elias McConnell ... Elie ("Le Marais")
Gaspard Ulliel ... Gaspard ("Le Marais")
Julie Bataille ... Julie ("Tuileries")
Steve Buscemi ... Ο Τουρίστας ("Tuileries")
Gulliver Hecq ... Παιδί στο Μετρό ("Tuileries")
Axel Kiener ... Axel ("Tuileries")
Frankie Pain ... Μητέρα στο Μετρό ("Tuileries")
Marina Moncade ... Αστή Μητέρα ("Loin du 16eme")
Catalina Sandino Moreno ... Ana ("Loin du 16eme")
Xing Xing Cheng ... Ηλικιωμένη Κινέζα ("Porte de Choisy")
Helene Patarot ... Κινέζα με μέικ απ ("Porte de Choisy")
Barbet Schroeder ... Κύριος Henny ("Porte de Choisy")
Li Xin ... Κυρία Li ("Porte de Choisy")
Javier Camara ... Ο Γιατρός ("Bastille")
Sergio Castellitto ... Ο Σύζυγος ("Bastille")
Emilie Ohana ... Νεαρή γυναίκα με κόκκινο παλτό ("Bastille")
Miranda Richardson ... Η σύζυγος ("Bastille")
Leonor Watling ... Η Ερωμένη ("Bastille")
Juliette Binoche ... Suzanne ("Place des Victoires")
Martin Combes ... Justin ( "Place des Victoires")
Willem Dafoe ... Ο Κάουμπόι ("Place des Victoires")
Hippolyte Girardot ... Ο Πατέρας ("Place des Victoires")
Roxane Pelicier ... Isis ("Place des Victoires")
Dylan Gomong ... Μικρός Jean-Claude ("Tour Eiffel")
Emmanuel Layotte ... Σερβιτόρος ("Tour Eiffel")
Madeleine Malroux ... Γυναίκα στο Καφέ 1 ("Tour Eiffel")
Simone Malroux ... Γυναίκα στο Καφέ 2 ("Tour Eiffel")
Yolande Moreau ... Γυνάικα Μίμος ("Tour Eiffel")
Isabelle Patey ... Αστυνομικός ("Tour Eiffel")
Paul Putner ... Άνδρας Μίμος ("Tour Eiffel")
Sara Martins ... Sara ("Parc Monceau")
Nick Nolte ... Vincent ("Parc Monceau")
Ludivine Sagnier ... Claire ("Parc Monceau")
Lionel Dray ... Ken ("Quartier des Enfants Rouges")
Maggie Gyllenhaal ... Liz ("Quartier des Enfants Rouges")
Joana Preiss ... Joana ("Quartier des Enfants Rouges")
Seydou Boro ... Hassan ("Place des Fetes")
Aissa Maiga ... Sophie ("Place des Fetes')
Fanny Ardant ... Fanny Forestier ("Pigalle")
Bob Hoskins ... Bob Leander ("Pigalle")
Olga Kurylenko ... Το Βαμπίρ ("Quartier de la Madeleine")
Elijah Wood ... Ο Τουρίστας ("Quartier de la Madeleine")
Emily Mortimer ... Frances ("Pere-Lachaise")
Alexander Payne ... Oscar Wilde ("Pere-Lachaise")
Rufus Sewell ... William ("Pere-Lachaise")
Melchior Beslon ... Thomas ("Faubourg Saint-Denis")
Natalie Portman ... Francine ("Faubourg Saint-Denis")
Gerard Depardieu ... Ιδιοκτήτης Καφέ ("Quartier Latin")
Ben Gazzara ... Ben ("Quartier Latin")
Gena Rowlands ... Gena ("Quartier Latin")
Μargo Martindale ... Carol ("14eme Arrondissement")

Οι πρωταγωνιστές μιλούν

"Όταν μου ανακοίνωσαν ότι ήταν διαθέσιμο το 20ο διαμέρισμα, είπα: Υπάρχει ένα μεγάλο νεκροταφείο στην περιοχή αυτή, επομένως τέλεια! Είναι πραγματικά ένα υπέροχο μέρος, κατάλληλο για να τοποθετήσεις αυτή την ιστορία για τις διαφορετικές θεωρήσεις της ζωής."
Wes Craven

"Πίσω από κάθε διαμέρισμα, υπάρχει ένας τελείως διαφορετικός κόσμος, που κινείται. Αυτό το υπόγειο σύμπαν το βλέπουμε τόσο σπάνια, που δεν καταλαβαίνουμε ότι θέλουμε να προσπαθήσουμε να το δείξουμε."
Walter Salles

"Η Βαστίλη είναι ένα συνονθύλευμα από γειτονιές, πολλές φορές δημοφιλείς, δικτυωμένες και μπουρζουά. Είναι ένα ιδιαιτέρως ελκυστικό μέρος και γι' αυτό προσπάθησα να αποφύγω , ει δυνατόν, το εφέ της καρτ-ποστάλ."
Isabel Coixet

"To πιο υπέροχο με το Paris, je t' aime είναι ότι οι παραγωγοί ήταν τόσο ανοιχτοί. Μου είπαν να κάνω ό,τι θέλω και πραγματικά το ευχαριστήθηκα πολύ."
Vincenzo Natali

"Δεν έτυχε ποτέ πριν να σκηνοθετήσουμε μια ταινία μικρού μήκους. Ενθουσιαστήκαμε που μας επέλεξαν γι' αυτή την παραγωγή κι ενθουσιαστήκαμε που μπορούσαμε να επιλέξουμε εμείς οι ίδιοι τι θέλαμε να διηγηθούμε κι έτσι παίξαμε λιγάκι με το κλισέ του Παρισιού ως η πόλη των ερωτευμένων."
Αδερφοί Coen

"Ανά φάσεις, κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, έλεγα στον εαυτό μου: Εντάξει, είσαι στο Παρίσι, σε μια ταινία του Walter Salles... Είναι απλά απίθανο."
Catalina Sandino Moreno

"Ήταν υπέροχο να δουλεύω με τον Gus Van Sant. Εκστασιάστηκα με την οπτική που έχει για τον κόσμο που τον περιβάλλει. Κι επειδή δεν είμαι ακριβώς ηθοποιός, δεν μπορώ να δουλέψω παρά με ανθρώπους τους οποίους θαυμάζω."
Marianne Faithfull

"H ιδέα ήταν εξαρχής φανταστική. Πήρα κατευθείαν τηλέφωνο τον ατζέντη μου και του είπα: ναι, θέλω οπωσδήποτε να συμμετάσχω σε αυτή την παραγωγή."
Elijah Wood

"Νομίζω ότι το Παρίσι δυσκολεύεται να ανανεωθεί και πρέπει να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση άνθρωποι από άλλες χώρες. Εξάλλου, γι' αυτό και ήρθαν τόσοι ξένοι σκηνοθέτες να μιλήσουν για την πόλη αυτή."
Ludivine Sagnier

"Στην ταινία βλέπουμε ένα διαφορετικό Παρίσι, αυτό που συνήθως ο κόσμος δεν παρατηρεί. Μιλάω για τους ανθρώπους που δεν είναι από το Παρίσι. Το Faubourg Saint-Denis δεν είναι ένα μέρος για τουρίστες, δεν έχει αξιοθέατα, είναι απλά μια γειτονιά που μένουν άνθρωποι. Είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά μέρη για να γυρίσεις ταινία: ένα μέρος που απλά συναντάς τη ζωή."
Natalie Portman

Φαίδρα Βόκαλη - 09/11/2006

Οι ζωές των άλλων - Florian Henckel von Donnersmarck

2007-10-20T01:22:00.000-07:00

Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2007, Θέατρο Απόλλων, 9:00 μ.μ

Η διαφάνεια είναι άγνωστη λέξη σε έναν πληθυσμό που ελέγχεται καθημερινά από τους 100.000 "υπαλλήλους" και τους 200.000 πληροφοριοδότες της Στάζι. "Καθήκον" τους; Να μαθαίνουν τα πάντα για τις ζωές των συνανθρώπων τους. Τόσο αυτονόητα, αλλά καθόλου απλά... Οι μηχανισμοί που επιστρατεύει το καθεστώς μπορούν και διεισδύουν παντού, σε μία εποχή που ακόμη και οι σύζυγοι κατασκόπευαν τις γυναίκες τους! Η ταινία ακολουθεί την προσπάθεια των πρωταγωνιστών να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους, την ίδια στιγμή που η ζωή τους είναι πλήρως εξαρτημένη από το πανταχού παρόν καθεστώς.

Η σκοτεινή πλευρά της Ανατολικής Γερμανίας, λίγο πριν την πτώση του τείχους, σε μία συγκλονιστική ταινία που πατάει με το ένα πόδι στο πολιτικό θρίλερ και με το άλλο στη συγκινητική ερωτική ιστορία. Το τρομακτικό σύστημα παρακολούθησης αποκαλύπτεται με λεπτομέρειες που σοκάρουν και βασίζονται στην έρευνα του ίδιου του σκηνοθέτη σε αρχεία, ντοκουμέντα και στην επαφή του με ιστορικούς και αυτόπτες μάρτυρες. Η ταινία προκάλεσε αίσθηση όπου κι αν προβλήθηκε και απέσπασε σημαντικές διακρίσεις. Δυνατές ερμηνείες, συναίσθημα, μουσική από τον βραβευμένο με Όσκαρ Γκάμπριελ Γιάρεντ (Ο Άγγλος Ασθενής)... και το πιο "σατανικό" σύστημα κατασκοπείας που στήθηκε ποτέ!

Audiovisual

Σκηνοθεσία: Florian Henckel von Donnersmarck
Σενάριο: Florian Henckel von Donnersmarck
Μουσική: Stéphane Moucha, Gabriel Yared
Φωτογραφία: Hagen Bogdanski
Μοντάζ: Patricia Rommel
Παραγωγή: Γερμανία, 2006
Διάρκεια: 137’

Ερμηνείες:
Martina Gedeck ... Christa-Maria Sieland
Ulrich Mühe ... Hauptmann Gerd Wiesler
Sebastian Koch ... Georg Dreyman
Ulrich Tukur ... Αντισυνταγματάρχης Anton Grubitz
Thomas Thieme ... Υπουργός Bruno Hempf
Hans-Uwe Bauer ... Paul Hauser
Volkmar Kleinert ... Albert Jerska
Matthias Brenner ... Karl Wallner
Charly Hübner ... Udo
Herbert Knaup ... Gregor Hessenstein
Bastian Trost ... Häftling 227
Marie Gruber ... Κυρία Meineke
Volker Michalowski ... Γραφολόγος (ως Zack Volker Michalowski)
Werner Daehn ... Einsatzleiter με στολή
Martin Brambach ... Einsatzleiter Meyer
Hubertus Hartmann ... Egon Schwalber
Thomas Arnold ... Nowack
Hinnerk Schönemann ... Υπολοχαγός Axel Stigler
Paul Faßnacht ... Θείος Frank Hauser (ως Paul Fassnacht)

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Φλόριαν Χένκελ Φον Ντονερσμάρκ αφιέρωσε σχεδόν 4 χρόνια στη διεξαγωγή εντατικών ερευνών ενώ παράλληλα έγραφε το σενάριο, πριν να αρχίσει τα γυρίσματα της ταινίας στις 26 Οκτωβρίου 2004. Τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν 37 ημέρες μετά, στις 17 Δεκεμβρίου 2004. Πέρα από το διάβασμα ειδικευμένης στο αντικείμενο λογοτεχνίας, ο δημιουργός μίλησε ατέλειωτες ώρες με αυτόπτες μάρτυρες, πρώην υπαλλήλους της Στάζι και τα θύματά τους. Εξάλλου, στο πλευρό του είχε διακεκριμένους ειδικούς σε ιστορικά ζητήματα. Η ομάδα της ταινίας επίσης ονόμασε αρκετούς ανθρώπους που είχαν συνεργαστεί με το καθεστώς της Γερμανικής Δημοκρατίας (1949-1989), έτσι ώστε οι εμπειρίες τους να κάνουν την ταινία όσο πιο αυθεντική γινόταν.

Ο δημιουργός αναφέρει σχετικά: «Επισκέφτηκα πολλά μέρη όπου ακόμα μπορείς να αισθανθείς το πνεύμα του παρελθόντος... Υπάρχουν μέρη που είναι σε θέση να αποθηκεύσουν συναισθήματα πολύ καλά, και αυτές οι επισκέψεις μου έδωσαν περισσότερα από αυτά που μου έδωσαν όλα αυτά τα βιβλία που προφανώς είδα κατά τη διάρκεια των χρόνων της προετοιμασίας και τα ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα. Αυτό που έπαιξε όμως καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της θέσης μου ήταν οι συζητήσεις με τους αυτόπτες μάρτυρες από τους Συνταγματάρχες της Στάζι ως τις ιερόδουλες της Στάζι και τους ανθρώπους που πέρασαν 2 χρόνια στα κέντρα κράτησης της Στάζι. Προσπάθησα να συγκεντρώσω όσες περισσότερες `οπτικές γωνίες` γινόταν και γι `αυτό άκουσα πολλές αντιφατικές ιστορίες- στο τέλος όμως είχα την αίσθηση ότι είχα σχηματίσει μία οριστική και συγκεκριμένη εποχή για την εποχή και τα προβλήματά της.»

Τι είναι όμως αυτό που οδήγησε τον σκηνοθέτη σε αυτή τη θεματολογία; Ο ίδιος εξομολογείται: «Καθώς περνούσαν τα χρόνια υπήρχαν δύο πράγματα που με οδηγούσαν προς αυτήν την ταινία. Το πρώτο ήταν οι πολλές επισκέψεις μου στο ανατολικό Βερολίνο σαν παιδί, που σε μεγάλο βαθμό με διαμόρφωσαν. Σαν παιδί οχτώ, εννέα, ή δέκα χρονών το έβρισκα πολύ ενδιαφέρον να αισθάνομαι τον φόβο των ενηλίκων. Και φοβόντουσαν πραγματικά: οι γονείς μου, μόλις πέρασαν τα σύνορα (γεννήθηκαν και οι δύο στην ανατολική Γερμανία και για αυτόν τον λόγο ίσως να τους είχαν συνεχώς κάτω από μεγαλύτερο έλεγχο) και οι φίλοι μας από την ανατολική Γερμανία, όταν άλλοι άνθρωποι τους έβλεπαν να μιλούν με μας, από τη δυτική. Τα παιδιά έχουν αλάνθαστες κεραίες που συλλαμβάνουν συναισθήματα... Νομίζω ότι χωρίς αυτές τις εμπειρίες θα είχα πρόβλημα στην απόδοση του συγκεκριμένου θέματος.

Και, ύστερα, υπάρχει αυτή η εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ: κοντινό πλάνο ενός ανθρώπου καθισμένου σε ένα ψυχρό δωμάτιο, να φοράει στα αυτιά του ακουστικά και να ακούει σχεδόν υπερφυσικά υπέροχη μουσική, χωρίς όμως να θέλει να την ακούσει. Αυτός ο άντρας με κυνηγούσε στα όνειρά μου για να καταλήξει τελικά να πάρει τη μορφή του αρχηγού Γκερντ Βίσλερ.»

Οι αυθεντικές τοποθεσίες είναι καθοριστικής σημασίας για ένα ιστορικό θέμα. Ανάμεσα στα μέρη που επιλέχθηκαν για την κινηματογράφηση ήταν και τα πρώην αρχηγεία της Στάζι, στη Νορμανεστράσε- μία τρομερή διεύθυνση κατά τη διάρκεια του καθεστώτος. Σήμερα, υπάρχει εκεί ένα μνημείο. Εκεί είναι που γυρίστηκαν οι σκηνές με τον Ουλρίχ Τουκούρ στον ρόλο του Αντισυνταγματάρχη Άντον Γκρούμπιτζ. Το γραφείο του ήταν ακριβώς δίπλα σε εκείνο του αφεντικού της Στάζι, Μίλκε. Η πατίνα είχε μάλιστα διατηρηθεί για να θυμίζει εκείνες τις ημέρες. Με τη χαρακτηριστική τους ξύλινη επένδυση, αυτά τα γραφεία έχουν μία μοναδική "γοητεία" και παραπέμπουν ξεκάθαρα σε συγκεκριμένο χρόνο και συγκεκριμένο στιλ...

Αν και η ταινία αναφέρεται σε γεγονότα που έχουν συμβεί μόνο 15 χρόνια πριν, πολλά έχουν αλλάξει από τότε. «Τελικά, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά, όσον αφορά το κόστος, αν κάνεις γυρίσματα στο Βερολίνο του 1930 ή στο Βερολίνο του 1984», λέει ο παραγωγός Μαξ Βίντεμαν. Για να ανασυστήσουν την ατμόσφαιρα του 1984 χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια στο σκηνικό και στα ντεκόρ. Ιδιαιτέρως κοπιαστικό ήταν να προσπαθείς να ζωγραφίζεις πάνω στα γκράφιτι, που σήμερα συναντούμε παντού, στις περισσότερες επιφάνειες.

Η παραγωγή ήταν επίσης η πρώτη και είναι, μέχρι σήμερα, που πήρε άδεια να γυρίσει στα ίδια τα πρώην αρχηγεία της Στάζι, όπου και βρίσκονται τα αρχεία της, με την απευθείας γνωμοδότηση του επίσημου υπεύθυνου φορέα για τη φύλαξή τους. Είναι λοιπόν φυσικό οι σκηνές που είναι γυρισμένες ανάμεσα στο γιγαντιαίο μηχανικό σύστημα αρχειοθέτησης να δίνουν στον θεατή την πλήρη αίσθηση του αυτόπτη μάρτυρα. Το αρχείο αυτό ανασυγκροτήθηκε και ψηφιοποιήθηκε αμέσως μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων. Τα στοιχεία έχουν διατηρηθεί, αλλά η τοποθεσία των αρχείων και τα έγγραφα δεν υπάρχουν πια στη μορφή που παρουσιάστηκαν στην ταινία.

Οι τεχνικές προδιαγραφές επίσης συνηγορούν στα υψηλά ποιοτικά στάνταρντ της παραγωγής: οι παραγωγοί θαύμαζαν ήδη τη δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Χάγκεν Μπογκντάνσκι ("No Place to Go") από τη συνεργασία τους στην ταινία "The Templar". Στην Γκαμπριέλ Μπίντερ ανατέθηκαν τα κουστούμια ("Doubting Tomas") ενώ η Πατρίτσια Ρόμελ ("Nowhere in Africa", "Beyond Silence") επιφορτίστηκε με το μοντάζ.

Χρειάστηκε όμως πολλή δουλειά και αρκετή τύχη, για να πείσεις ένα βραβευμένο με Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα συνθέτη να σου γράψει τη μουσική της ταινίας. Είναι ασυνήθιστο για μια γερμανική ταινία να ψάχνει καινούριους δρόμους για τη μουσική της και μάλιστα, διεθνών προσανατολισμών: «Είμαστε πεπεισμένοι ότι η ταινία δικαιολογούσε αυτήν την επιλογή και ότι μπορούσε να χαρακτηρίζεται από τέτοιου είδους και ύφους μουσικό θέμα», αναφέρεται από τους συντελεστές. Ο Γκάμπριελ Γιάρεντ (Όσκαρ & Χρυση Σφαίρα για τη μουσική της ταινίας "The English Patient" / υποψηφιότητα για Όσκαρ για τις ταινίες "Cold Mountain" and "The Talented Mr. Ripley"), πήρε στα χέρια του μια μετάφραση του σεναρίου σε πολύ αρχικό στάδιο και το όλο εγχείρημα του παρουσιάστηκε σε πολλές συζητήσεις στο Παρίσι και το Λονδίνο. Η κλίμακα της ταινίας ήταν σίγουρα έξω από τα συνήθη standard του διακεκριμένου αυτού δημιουργού, που συχνά γράφει τη μουσική σε ταινίες με budget εκατοντάδων εκατομμυρίων. Ωστόσο, ο Γιάρεντ θαύμασε την αφοσίωση του σκηνοθέτη και συμφώνησε να συμμετάσχει στην ταινία, βάσει του σεναρίου, που τον είχε κερδίσει.

Με έναν συνθέτη που ζει και δουλεύει σε Λονδίνο και Παρίσι, έναν σκηνοθέτη και μία ομάδα τοποθετημένη στο Βερολίνο και το εργαστήριο της ταινίας στο Μόναχο, έπρεπε ακόμα να τιθασευτούν πολλές δυσκολίες συνδεδεμένες με την απόσταση. Το κομμάτι του post-production ? η ταινία είναι 137 λεπτά- κράτησε σχεδόν ένα χρόνο.

Όσο για την αισθητική ματιά της ταινίας; Ο σκηνοθέτης ανακαλεί: «Είχαμε μία πολύ συγκεκριμένη εικόνα για τα χρώματα που θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε. Προσπαθήσαμε να ενισχύσουμε τις τάσεις που κυριαρχούσαν την εποχή του καθεστώτος μέσω της αφαίρεσης. Αφού υπήρχε περισσότερο πράσινο από μπλε εκείνη την εποχή, αποφασίσαμε να παραλείψουμε τελείως το μπλε. Υπήρχε επίσης περισσότερο πορτοκαλί από κόκκινο, οπότε βγάλαμε τελείως το κόκκινο. Η "κενότητα" είναι από μόνη της μία αισθητικά ουδέτερη πρόταση. Εξαιτίας του χαμηλού προϋπολογισμού της ταινίας, δεν μπορούσαμε να κατασκευάσουμε πολλά σκηνικά. Έτσι, όταν δεν είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε αυθεντική ομορφιά, βασιζόμασταν στην αφαίρεση ώστε να κρατήσουμε την αισθητική ποιότητα σε υψηλό επίπεδο. Για μένα, τα σκηνικά πρέπει να αποτελούν το ιδανικό φόντο πάνω στο οποίο εκδηλώνονται τα συναισθήματα των ηθοποιών, τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο. Ευτυχώς η ομάδα μου συμφώνησε και κινηθήκαμε από την αρχή στις ίδιες κατευθύνσεις...»

Audiovisual

Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι - Ken Loach

2007-10-13T01:43:00.000-07:00

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2007, Θέατρο Απόλλων, 9:00 μ.μ.

Ο «Ανεμος χορεύει το κριθάρι» είναι μια ιστορία, που μπλέκει το πολιτικό και το εθνικό στοιχείο με το προσωπικό, καθώς οι ήρωες είναι δύο αδέλφια, τα οποία είναι από τους επικεφαλής της ιρλανδικής επανάστασης. Ο Ντέμιαν, που έχει σπουδάσει γιατρός, ετοιμάζεται να εγκατασταθεί στο Λονδίνο για να δουλέψει σε νοσοκομείο.

Ομως, η βία των βρετανικών δυνάμεων κατοχής τον κάνει να αναθεωρήσει και να αποφασίσει να μείνει και να πολεμήσει για την ανεξαρτησία μαζί με τον αδελφό του, τον συνειδητοποιημένο αγωνιστή Τέντι. Ο αγώνας των αδελφών θα φέρει αποτέλεσμα και ο Γουίνστον Τσόρτσιλ θα φτάσει στο σημείο να διαπραγματευθεί με τον ηγέτη των Ιρλανδών Μάικλ Κόλινς. Ομως πόσο ικανοποιητική θα είναι η συμφωνία που προσφέρει μερική αυτονομία;

Εκείνο το σημείο θα πυροδοτήσει νέες αντιθέσεις και έναν εμφύλιο πόλεμο και θα επηρεάσει και τη σχέση των δύο αδελφών, οι οποίοι από σύντροφοι θα γίνουν εχθροί και αντίπαλοι. Ολόκληρη η κινηματογραφική καριέρα του Λόουτς στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Το ίδιο κάνει και στο «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» με ιδιαίτερη προσοχή στην κινηματογράφηση και την ανασύσταση της εποχής. Στις ταινίες του Λόουτς συνήθως προσέχει κανείς μόνο το ιδεολογικό μέρος, όμως με αυτή τη δουλειά, ένα σενάριο που διαδραματίζεται στη δεκαετία του '20, ο Λόουτς δείχνει ότι ξέρει να στήσει καλά και μια ταινία σε περιβάλλον διαφορετικής εποχής, με ένα εξαιρετικό δίδυμο πρωταγωνιστών (Κίλιαν Μέρφι, Πάντραϊκ Ντελάνεϊ).

Παναγιώτης Παναγόπουλος

Σκηνοθεσία: Ken Loach
Σενάριο: Paul Laverty
Μουσική: George Fenton
Φωτογραφία: Barry Ackroyd
Μοντάζ: Jonathan Morris
Παραγωγή: Γερμανία/ Ιταλία / Ισπανία/ Γαλλία / Ιρλανδία / ΗΒ, 2006
Διάρκεια: 127’

Ερμηνείες:
Cillian Murphy .... Damien
Padraic Delaney .... Teddy
Liam Cunningham .... Dan
Gerard Kearney .... Donnacha
William Ruane .... Gogan
Kieran Aherne .... Sweeney
Roger Allam .... Sir John Hamilton
Laurence Barry .... Micheail
Sabrina Barry .... Julia
Frank Bourke .... Leo
Antony Byrne .... Ανακριτής
Tom Charnock .... Λοχίας στο χωριατόσπιτο
John Crean .... Chris
Máirtín de Cógáin .... Sean
Keith Dunphy .... Terence
Orla Fitzgerald .... Sinead
Kiernan Hegarty .... Francis
Myles Horgan .... Rory

Τυφώνας είναι η Ιστορία και στάχυ το άτομο

O πιο εύκολος και «πολιτικά ορθός» τρόπος να πεις πόσο καθαρός είναι ο «Ανεμος που χορεύει το κριθάρι» θα έμενε στην παράθεση υπερθετικών για τη φωτογραφία του Μπάρι Ακρόιντ, για το στιβαρό σενάριο του Πολ Λάβερτι, για την ερμηνεία του Κίλιαν Μέρφι και πάνω απ' όλα για τη σκηνοθεσία του Κεν Λόουτς, που ξανάφερε στο προσκήνιο το πολιτικό σινεμά και κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες τον περασμένο Μάιο. Ομως, σπάνια συναντάμε σε ένα ιστορικό δράμα εποχής (θεματικά παρόμοιο με το «Μάικλ Κόλινς» του Νιλ Τζόρνταν) ρεαλισμό τόσο γυμνό από μελοδραματικές και δημαγωγικές φιοριτούρες, τόσο πυκνό σε πολιτική σκέψη, τόσο πλούσιο σε αυθεντικά συναισθήματα.

Ο Αγγλος Λόουτς «αλλάζει» πλευρά γυρίζοντας στο χθες για να δει χωρίς προκατάληψη το σήμερα. Επιστρέφει στην ωμή βία του βρετανικού στρατού κατοχής στην Ιρλανδία, στο αντάρτικο των Ιρλανδών για εθνική ανεξαρτησία, στη συνθηκολόγηση του Δεκέμβρη του 1921 που σήμανε την ίδρυση του κράτους της Ιρλανδίας και στον εμφύλιο που ακολούθησε. Ο Λόουτς πράττει το αυτονόητο: δεν δικάζει την Ιστορία, κατά τη γενικευμένη τάση που προσφάτως παρουσιάστηκε στη Δύση. Ξαναδιαβάζει, απλώς, με ιδιαίτερη προσοχή ένα μικρό κεφάλαιο από τη σύγχρονη ιστορία της Ιρλανδίας (όπως έκανε με τον Ισπανικό Εμφύλιο και την ουτοπία της Αριστεράς στο «Γη και ελευθερία» το 1995) μιλώντας για τη βία που γεννάει βία και για το άτομο (την ηθική στάση και την πολιτική πράξη του) που στέκει σαν στάχυ μπροστά στους τυφώνες της κάθε εποχής. Στο περιθώριο όλων αυτών θα μπορούσε να ειπωθεί πως ο «Ανεμος χορεύει το κριθάρι» κρύβει και έναν υπαινιγμό για τον σημερινό αμερικανο-βρετανικό πόλεμο στο Ιράκ και την ανεξέλεγκτη βία που πυροδότησε.

Δημήτρης Μπούρας

Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο - Michael Winterbottom

2007-01-14T08:13:00.000-08:00

Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2007, Κινηματογράφος Απόλλων, ώρα 9 μ.μ.

Τρεις νεαροί Βρετανοί υπήκοοι κρατήθηκαν για δύο χρόνια στην αμερικανική στρατιωτική φυλακή Γκουαντάναμο, την Κούβα χωρίς ποτέ να τους απαγγελθούν επίσημα κατηγορίες.

Γνωστοί και ως 'Το τρίο του Τίπτον' - αναφορικά με τη γενέτειρά τους, το Τίπτον της Βρετανίας- οι τρεις τους επέστρεψαν τελικά στη Μ. Βρετανία όπου και αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς και πάλι να τους δοθεί κάποια επίσημη εξήγηση για τη φρικτή τους δοκιμασία.

Η ταινία παρουσιάζει το χρονικό των γεγονότων που οδήγησαν τους τρεις νεαρούς από τη Βρετανία σε έναν γάμο στο Πακιστάν και στη συνέχεια στο πέρασμα των Αφγανικών συνόρων την ίδια στιγμή που οι Αμερικανοί ξεκινούσαν τις στρατιωτικές τους επιθέσεις εναντίον του, μέχρι την τελική σύλληψή τους από το ΝΑΤΟ και τη φυλάκιση τους στη στρατιωτική βάση 'X-Ray' και αργότερα στη βάση 'Delta' στο Γκουαντάναμο.

Ο βρετανός σκηνοθέτης Μάικλ Γουιντερμπότομ ('Τζουντ', 'Σε Θέλω', 'Καλωσήλθατε στο Σεράγεβο') και ο Ματ Γουάιτκρος μας ιστορούν την οδύσσεια τριών Βρετανών μουσουλμάνων που, κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στο Αφγανιστάν, θα συλληφθούν και δύο από αυτούς θα μεταφερθούν στις φυλακές Γκουαντάναμο, όπου και θα κρατηθούν παράνομα, χωρίς δίκη. Μετά από δύο χρόνια φρικτής παραμονής στις φυλακές της Κούβας θα επιστρέψουν στη Μ. Βρετανία, για να αφεθούν ελεύθεροι, χωρίς καμία κατηγορία. Παραλογισμός, στο όνομα μίας.... επικίνδυνης 'ασφάλειας'!

Η αληθινή αυτή ιστορία είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη όταν δημοσιοποιήθηκε.Έτσι άγγιξε και τον σκηνοθέτη των πολλών και διαφορετικών κινηματογραφικών ειδών που δεν δίστασε να καταγράψει την ιστορία των πρώτων αυτών θυμάτων του αποκαλούμενου και... 'πολέμου κατά της τρομοκρατίας.' Χαμηλού προϋπολογισμού, με ερασιτέχνες 'ηθοποιούς' και γυρίσματα στις πραγματικές τοποθεσίες του Πακιστάν, του Αφγανιστάν και του Ιράν, με εμβόλιμα αποσπάσματα συνεντεύξεων από τους αληθινούς πρωταγωνιστές των γεγονότων αλλά και με χιούμορ, η ταινία έκανε αίσθηση και στο Φεστιβάλ Βερολίνου όπου προβλήθηκε, ενώ ο Μάικλ Γουιντερμπότομ κέρδισε Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας!

http://www.melodia.gr/4dcgi/_w_articles_mel1_11_01/01/2007_165533

Σκηνοθεσία: Michael Winterbottom, Mat Whitecross
Μουσική: Harry Escott, Molly Nyman
Φωτογραφία: Marcel Zyskind
Μοντάζ: Mat Whitecross, Michael Winterbottom
Παραγωγή: Ηνωμένο Βασίλειο, 2006
Διάρκεια: 95’

Ερμηνείες:
Riz Ahmed .... Shafiq
Farhad Harun .... Ruhel
Waqar Siddiqui .... Monir
Afran Usman .... Asif Iqbal
Shahid Iqbal .... Zahid
Sher Khan .... Sher Khan
Jason Salkey .... Στρατιωτικός ανακριτής Sheberghan
Jacob Gaffney .... Ανακριτής #1 Kandahar
Mark Holden .... Ανακριτής #2 Kandahar
Duane Henry .... Φρουρός #1

William Meredith .... Φρουρός #2
Payman Bina .... Φρουρός #3
Adam James .... Ανακριτής SAS
Ian Hughes .... Ανακριτής MI5
James Buller .... MI5
Mark Sproston .... Υπάλληλος Πρεσβείας
Nancy Crane .... Ανακριτής #1
Ewan Bailey .... Ανακριτής #2
Martin McDougall .... Ανακριτής #3
Naser Ranjha .... Ανακριτής #4
Justin Lynch .... Ανακριτής #5
Sara Stewart .... Ανακριτής #6
Demetri Goritsas .... Ανακριτής #7
James McNeil .... Ανακριτής #8
Sasha Pick .... Ανακριτής #9
Steven Beckingham .... Φρουρός #1 (Guantanamo)
Brian Flaherty .... Φρουρός #2 Guantanamo
Jason Schams .... Φρουρός #3 (Guantanamo)
Andre Pitts .... Φρουρός #4 (Guantanamo)
Justin Thomson .... Φρουρός #5 (Guantanamo)
Tom Whitecross .... Φρουρός #6 (Guantanamo)

Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο
Στον παραλογισμό των ανακρίσεων

Δραματοποιημένο πολιτικό ντοκιμαντέρ
Το πολυσύνθετο πλαίσιο των πολέμων που ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου είναι ίσως πολύ νωρίς ακόμη για να αναλυθεί με συμπεράσματα ασφαλή, τη στιγμή που τα συμφέροντα σε κάθε πλευρά περιπλέκονται με τρόπους που μόνο περισσότερο προβληματισμό μπορούν να δημιουργήσουν. Ο Μάικλ Γουίντερμποτομ, με τη συνεργασία του Ματ Γουάιτκρος στη σκηνοθεσία, κέρδισε την Αργυρή Αρκτο στην περασμένη Μπερλινάλε, με αυτό το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ που δεν μπορεί να μιλήσει για κάτι περισσότερο από το ότι ο πόλεμος είναι ένας εφιάλτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μια παρέα φίλων από το Τίπτον της Αγγλίας, που ταξίδεψε στο Πακιστάν για έναν γάμο, βρέθηκε στα σύνορα του Αφγανιστάν τη λάθος στιγμή. Οταν ο αμερικανικός στρατός άρχιζε τις επιθέσεις. Οι «Τρεις του Τίπτον» φυλακίστηκαν στο Αφγανιστάν, όπου τους αντιμετώπισαν ως Ταλιμπάν, μέχρι να μεταφερθούν στην αμερικανική βάση στο Γκουαντάναμο της Κούβας και να μείνουν εκεί για δύο χρόνια, χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες και χωρίς να επικοινωνήσουν με κανέναν από τους δικούς τους.

Ο Γουίντερμποτομ παρουσιάζει τη δραματοποιημένη εκδοχή της ιστορίας τους, παρεμβάλλοντας συνεντεύξεις των πραγματικών πρωταγωνιστών αυτής της περιπέτειας. Η ταινία αναπαριστά τη βία της κράτησης, τον παραλογισμό των διαρκών ανακρίσεων, τη βαναυσότητα των συνθηκών στη φυλακή και την έκπληξη από το ότι ένα ισχυρό κράτος μπορεί να κάνει οτιδήποτε σε όποιον θεωρήσει ύποπτο, χωρίς να χρειάζεται να δώσει καμία απολύτως εξήγηση.

Η σκηνοθετική ικανότητα του Γουίντερμποτομ είναι γνωστή από το πλήθος των ταινιών του και την ποικιλία των ειδών με τα οποία έχει ασχοληθεί. Εδώ, δεν ενδιαφέρεται τόσο να κάνει έρευνα σε βάθος για τα αίτια του πολέμου ή κατά πόσο αληθινή είναι η μαρτυρία των πρωταγωνιστών του (έχουν κατηγορηθεί ότι οι εξηγήσεις τους δεν είναι απόλυτα πειστικές). Μοιράζει τον χρόνο της ταινίας σε ένα road movie και σε ένα χρονικό ταπείνωσης, γυρισμένο με ένταση και αληθοφάνεια.

Παναγιώτης Παναγόπουλος

Ugetsu monogatari - Kenji Mizoguchi

2007-01-14T07:22:00.000-08:00

Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2007, Κινηματογράφος Απόλλων, ώρα 9 μ.μ.

«Ουγκέτσου Μονογκατόρυ» στα Ιαπωνικά σημαίνει, το χλωμό πρόσωπο της σελήνης μετά τη βροχή. Τυπικά λοιπόν είναι μια ιστορία του φανταστικού, μια ιστορία φαντασμάτων στην ουσία, βουτηγμένη στην πιο αμείλικτη πραγματικότητα, σκιαγραφώντας άριστα τα πάθη, τα όνειρα και τη μοίρα των ανθρώπων. Ένας μύθος διαχρονικός, κυριολεκτικά και μεταφορικά που ακόμα και μετά από 50 χρόνια εξακολουθεί να μιλά στα μάτια, στις καρδιές και το μυαλό. Αν και το σενάριο είναι βασισμένο σε ένα μύθο όμως, δεν υπάρχει τίποτα αφηρημένο και αυτή είναι και η ανωτερότητα γενικά των Γιαπωνέζων δημιουργών.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στα ταραγμένα χρόνια των εμφυλίων πολέμων Όνιν, στα μέσα του 15ου αιώνα και τις επιπτώσεις τους στους ανθρώπους επικεντρώνοντας στη ζωή δύο ζευγαριών. Το κεντρικό ζευγάρι είναι ένας φτωχός κεραμοποιός, ο Γκεντζούρο, ο οποίος θέλει να βγάλει χρήματα πουλώντας τα προϊόντα του στους αντιμαχόμενους στρατούς και η αφοσιωμένη σύζυγός του, Μιγιάγκι, που θα προτιμούσε ο σύζυγός της να μείνει σπίτι με το μικρό τους γιο χωρίς να ριψοκινδυνεύει στους δρόμους. Το δεύτερο ζευγάρι αποτελείται από έναν αγρότη, τον Τομπέϊ, που βοηθάει τον Γκεντζούρο στο εμπόριο, αλλά θα προτιμούσε να είναι ένας ένδοξος σαμουράϊ και την ατίθαση γυναίκα του, Οχάμα, η οποία γελοιοποιεί τις φαντασιώσεις του συζύγου της για στρατιωτική δόξα.

Οι δυο άντρες αποφασίζουν να κατευθυνθούν προς την πόλη, χωρίς τις οικογένειές τους, για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Όταν τελικά φτάσουν κοντά στην πραγμάτωση των στόχων τους, ο πρώτος θα κερδίσει πολύ χρήμα και θα πέσει θύμα της γοητείας μιας πριγκίπισσας φαντάσματος κι ο δεύτερος επωφελούμενος από την αναταραχή του πολέμου, παριστάνοντας τον ήρωα που σκοτώνει τον αρχηγό του εχθρού, θα γίνει σαμουράι ανακαλύπτοντας κάποια στιγμή ότι η γυναίκα του έχει γίνει πόρνη σε ένα χωρίο εξαιτίας της δικής του εγκατάλειψης και των δεινών του πολέμου. Το όραμα της «υλικής» επιτυχίας γίνεται καπνός.

http://www.cinemascope.gr/movies/50s/u g etsu.shtml

Σκηνοθεσία: Kenji Mizoguchi
Σενάριο: Matsutaro Kawaguchi, Akinari Ueda
Μουσική: Fumio Hayasaka, Tamekichi Mochizuki, Ichiro Saito
Φωτογραφία: Kazuo Miyagawa
Μοντάζ: Mitsuzo Miyata
Παραγωγή: Ιαπωνία, 1953
Διάρκεια: 94’

Ερμηνείες:
Masayuki Mori .... Genjuro
Machiko Kyo .... Κυρία Wakasa
Kinuyo Tanaka .... Miyagi
Eitaro Ozawa .... To^bei (ως Sakae Ozawa)
Ikio Sawamura .... Genichi
Mitsuko Mito .... Ohama
Kikue Mori .... Ukon
Ryosuke Kagawa .... Αρχηγός του χωριού
Eigoro Onoe .... Ιππότης
Sugisaku Aoyama .... Γέρος Ιερέας
Reiko Kondo
Shozo Nanbu .... Ιερέας Shinto
Kozabuno Ramon .... Αρχηγός Niwa
Ichiro Amano .... Βαρκάρης
Kichijiro Ueda .... Ιδιοκτήτης καταστήματος
Teruko Omi .... Ιερόδουλη
Keiko Koyanagi .... Ιερόδουλη
Mitsusaburo Ramon .... Αρχηγός των στρατιωτών Tamba
Kichijiro Tsuchida .... Έμπορος μεταξιού

Το πιο δυνατό προτέρημα της ταινίας είναι η απόλυτη ισορροπία στην κίνηση μεταξύ ρεαλιστικού και απόκοσμου. Ο Μιζοκούτσι το πετυχαίνει αυτό καθοδηγώντας τη σκηνοθεσία μεταξύ μια νηφάλιας , σχεδόν ντοκυμαντερίστικης και αποστασιοποιημένης οπτικής και μερικών λυρικών και προσεκτικά χορογραφημένων σκηνικών, όπως η σκηνή στη Λίμνη Μπίουα, όπου τα δυο ζευγάρια συναντάνε ένα πλοίο φάντασμα στην ομίχλη.

To περίφημο «ανυπέρβλητο» κάδρο του Μιζογκούτσι είναι μοναδικό και αυτοφυές. Είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης στον κόσμο που τολμά να χρησιμοποιεί συστηματικά αντικριστά πανοραμίκ πλάνα 180 μοιρών και μάλιστα χωρίς στιγμή να φαντάζει απλώς ως μία προσπάθεια εντυπωσιασμού του θεατή, όπως ίσως να φαινόταν σε κάποιον άλλο σκηνοθέτη. Η κίνηση της κάμερας είναι απλή, φυσική, δίνοντας μεγάλη σημασία στο ντεκόρ αλλά και στη θέση που καταλαμβάνουν σε αυτό οι ηθοποιοί.

Ένας πραγματικός μετρ της τέχνης του φοντί ανσενέ και του dissolve που τα αξιοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να δημιουργήσει την αίσθηση. Η οπτική βάση έχει πάντα ένα ακουστικό συμπλήρωμα που λειτουργεί με μια πλήρη εκφραστική αυτονομία. Η μουσική και οι ήχοι στην ταινία είναι μια αλυσίδα σημάτων παίζοντας έναν τυπικό ρόλο που προσδίδει την αντιρρεαλιστική αοριστία του μύθου. Έτσι η εικόνα μοιάζει να κολυμπάει μέσα στην ακουστική ατμόσφαιρα και ο ήχος να ακουμπάει την εικόνα και να την εξαϋλώνει.

Το 1953, το «Ουγκέτσου Μονογκατάρι» τιμήθηκε με το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και τον "Αργυρό Λέοντα" στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, ενώ κατατάχθηκε στις 10 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Παγκοσμίου κύρους κριτικοί αλλά και σκηνοθέτες έγραψαν μέσα σε αυτά τα χρόνια εγκωμιαστικά σχόλια και αναλύσεις καταλήγοντας στο ότι είναι ένα από τα πιο όμορφα φιλμ που έχουν φτιαχτεί ποτέ ή αλλιώς το εξέχον έργο του Ιαπωνικού κινηματογράφου. Το «Ουγκέτσου Μονογκατάρι», του Κέντζι Μιτσογκούτσι δίκαια συγκαταλέγεται στις ομορφότερες στιγμές της Ιστορίας του παγκόσμιου σινεμά… Είναι ένα φιλμ ζωντανό, παιχνιδιάρικο, εύκολο και γεμάτο χιούμορ που δεν έχει καμία σχέση με τα «σοβαρά» και δυσνόητα, αριστουργήματα.

http://www.cinemascope.gr/movies/50s/ugetsu.shtml

Καλά Χριστούγεννα - Christian Carion

2006-12-15T23:55:00.000-08:00

Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου 2006, Κινηματογράφος Απόλλων, ώρα 9 μ.μ.

Τέλη 19ου αιώνα και η κάμερα τρυπώνει σε τρία διαφορετικά δημοτικά σχολεία του κόσμου, όπου τρία παιδιά, ξένα μεταξύ τους, μας επαναλαμβάνουν την εθνικιστική προπαγάνδα με την οποία γαλουχούνται. Οι χώρες; Γαλλία, Σκωτία, Γερμανία. Δεκέμβρης του 1914 και ο Α' «Μεγάλος» Πόλεμος μαίνεται στην Ευρώπη. Η κάμερα τώρα μας μεταφέρει στον ανελέητο πόλεμο των χαρακωμάτων, όπου οι Γερμανοί πολεμούν απέναντι σε ένα Γαλλικό και ένα Σκωτσέζικο τμήμα. Εκείνα τα παιδιά πιθανόν να είναι τώρα αντίπαλοι, που πολεμούν, εξίσου ταλαιπωρημένοι, βουτηγμένοι στην ίδια λάσπη.

Με πολύ ευαισθησία και ανθρωπιά, χωρίς να γίνεται μελό, το «Merry Christmas» μας αφηγείται την πραγματική ιστορία της συνάντησης των γερμανικών, γαλλικών και βρετανικών στρατευμάτων στα γαλλο-ελβετικά σύνορα. Οι τρεις στρατοί, καθηλωμένοι στα χαρακώματά τους και έχοντας χάσει κάθε ελπίδα να περάσουν τα Χριστούγεννα στα σπίτια τους, δέχονται σα «μάννα εξ ουρανού» ένα αναπάντεχο δώρο από μια σύγχρονη Λυσιστράτη: Η σοπράνο Anna Sοrensen, επιθυμεί να βρεθεί έστω για λίγες ώρες με τον τενόρο σύζυγό της που πολεμά στο μέτωπο και επιστρατεύει όλη τη γυναικεία πονηριά αλλά και τις υψηλές γνωριμίες της για να πετύχει το σκοπό της.

Χάρη στην πρωτοβουλία της και τη δύναμη της μουσικής, τα πάθη θα υποχωρήσουν και διαφορετικές κουλτούρες θα συνυπάρξουν αρμονικά. Η θρησκεία θα βρει στο πρόσωπο του στρατιωτικού ιερέα Palmer την ανθρώπινή της υπόσταση και θα ενώσει και αυτή τον κόσμο που διψάει για ειρήνη. Ο φανατισμός, το μίσος και οι διαφορές θα μείνουν εκτός πεδίου μάχης και θα βαραίνουν μόνο αυτόν που βιώνει την προσωπική απώλεια.

Η καλογυρισμένη και ανθρώπινη νέα ταινία του Christian Carion αποτελεί - όχι άδικα - την επίσημη γαλλική υποβολή για τη διεκδίκηση του Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας του 2005. Αρτια παραγωγή, σωστή σκηνοθεσία και πολύ καλή φωτογραφία είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της. Μοναδική παρατήρηση, η υπερβολική έως και αναληθοφανής, κάποιες φορές, έμφαση που δίνεται στους δεσμούς φιλίας που αναπτύσσονται μεταξύ των στρατών.

Η ταινία δεν αποτελεί άλλη μια «Χριστουγεννιάτικη» ταινία αλλά «μια άλλη» ταινία για την "Αγάπη" που μπορεί και επιβιώνει και στα πιο αφιλόξενα χαρακώματα της ανθρώπινης φύσης. Ύμνος στον Ανθρωπο και τη θέληση για ζωή.

Δημήτρης Ρόρρης

Σκηνοθεσία: Christian Carion
Σενάριο: Christian Carion
Μουσική: Philippe Rombi
Φωτογραφία: Walther van den Ende
Μοντάζ: Andrea Sedlackova
Παραγωγή: Γαλλία/ Γερμανία/ Βρετανία / Ρουμανία, 2005
Διάρκεια: 116’

Eρμηνείες:
Diane Kruger .... Anna Sorensen
Benno Furmann .... Nikolaus Sprink
Guillaume Canet .... Υπολοχαγός Audebert
Dany Boon .... Ponchel
Gary Lewis .... Palmer
Daniel Bruhl .... Horstmayer
Alex Ferns .... Gordon
Steven Robertson .... Jonathan
Lucas Belvaux .... Gueusselin
Frank Witter .... Jorg
Bernard Le Coq .... Στρατηγός Audebert
Ian Richardson .... Επίσκοπος
Christopher Fulford .... Ταγματάρχης
Robin Laing .... William
Joachim Bissmeier .... Zimmermann
Thomas Schmauser .... Le Kronprinz
Marc Robert .... Guimond

Οι "Κινηματογραφικές Βραδιες" πάνε Φεστιβάλ!!

2006-12-01T23:21:00.000-08:00

Ροβήρος Μανθούλης Μια ζωή ταινίες

Οι Κινηματογραφικές Βραδιές της ΕΛΜΕ Ν. Ηλείας και του Συλλόγου Δασκάλων & Νηπιαγωγών Πύργου και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους παρουσιάζουν ένα αφιέρωμα στον μεγάλο σκηνοθέτη Ροβήρο Μανθούλη. Οι ταινίες του αφιερώματος προβάλλονται από 25 Νοεμβρίου – 1 Δεκεμβρίου 2006 στο Θέατρο Απόλλων του Πύργου, και στο Λαζαράκειο Μέγαρο στην Αμαλιάδα. Ώρα έναρξης προβολών 20:00

Πρόγραμμα προβολών

ΣΑΒΒΑΤΟ 25/11
Πύργος: Μια ταινία, μια ζωή – Ροβήρος Μανθούλης, 90΄
Αμαλιάδα: Μπλουζ με σφιγμένα δόντια, 90΄

ΚΥΡΙΑΚΗ 26/11
Πύργος: Ψηλά τα χέρια Χίτλερ!, 90΄
Αμαλιάδα: Μια ταινία, μια ζωή – Ροβήρος Μανθούλης, 90΄

ΔΕΥΤΕΡΑ 27/11
Πύργος: Πρόσωπο με Πρόσωπο, 90΄
Αμαλιάδα: Ψηλά τα χέρια Χίτλερ!, 90΄

ΤΡΙΤΗ 28/11
Πύργος: Lilly’s Story, 130΄
Αμαλιάδα: Πρόσωπο με Πρόσωπο, 90΄

ΤΕΤΑΡΤΗ 29/11
Πύργος: Ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, 55΄
Η Μελίνα στο Παρίσι, 20΄
Μίκης Θεοδωράκης - Ζορζ Μουστακί: Είμαστε δυο, 20΄

ΠΕΜΠΤΗ 30/11
Πύργος: Τα λευκά μπλουζ, 15΄
Τα νανουρίσματα που ξυπνούν, 15΄
Ρίζες: Γιάννης Ρίτσος, 52΄
Αμαλιάδα: Ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος , 55΄
Η Μελίνα στο Παρίσι, 20΄
Μίκης Θεοδωράκης - Ζορζ Μουστακί: Είμαστε δυο, 20΄

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/12
Πύργος: Μπλουζ με σφιγμένα δόντια, 90΄

Αμαλιάδα: Ημερίδα με θέμα «Παιδικά και Νεανικά Τηλεοπτικά Προγράμματα» με ώρα
έναρξης 19:00. Προβάλλεται η ταινία του Ρ.Μ. "Η τηλεόραση των μπόμπιρων" και
ακολουθεί συζήτηση με τον σκηνοθέτη.

Λόγια πάνω σε εικόνες

Τελικά, στον κινηματογράφο όπως και στη Φύση, ο δημιουργός παραμένει αόρατος. Ο σκηνοθέτης είναι το πρώτο θύμα του πάθους του και το πρώτο του μέλημα είναι να το κατευθύνει σοφά για ν’ αποφύγει τα διφορούμενα. Το φιλμ είναι σίγουρα μια επικοινωνία, αλλά η αληθινή συνάντηση με τον θεατή πραγματοποιείται πάντα «εκτός οθόνης», κάπου στο συλλογικό υποσυνείδητο. Εφόσον η δουλειά μας «σκοπεύει όχι τόσο στο να δώσει πολλά αλλά στο να δώσει επ’ ευκαιρία», την ταυτότητα μου –πριν απ’ όλα– επιθυμώ να μοιραστώ με το κοινό.

Ροβήρος Μανθούλης

Ας κρατήσουμε ενός λεπτού νοσταλγία, παρακαλώ! Υπήρξε εποχή που η γαλλική τηλεόραση, λιγότερο άπληστη κι εμπορική απ' όσο είναι σήμερα, αλλά με μεγαλύτερη φαντασία, προγραμμάτιζε την εξαίρετη σειρά «Μια Χώρα, μια μουσική» για τη Σικελία, την Ιρλανδία και για πολλές άλλες χώρες. Έκτοτε...

Jean Belot Télérama, Paris

Έστιν ουν ντοκιμαντέρ τεκμηριωμένη μεταγραφή πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, αρχήν μέσον και τελευτήν, δρώντων και ου δι απαγγελίας, του όλου τα μέρη συνεστάναι ούτως ώστε μετατιθεμένου ή αφαιρουμένου τινός διαφθείρεσθαι και κινείσθαι το όλον, οδηγούσα μεν εις αποκάλυψιν της Φύσεως, ήτις κρύπτεσθαι φιλεί, αποσκοπούσα δε ουχί εις μίμησιν ή αποτύπωσιν αλλά εις δημιουργικήν ερμηνείαν της πραγματικότητος, πολιτικής τε και ποιητικής, ηδυσμένω τρόπω, εκ της κινηματογραφικής τέχνης εκπορευομένου, έχουσα ρυθμόν και αρμονίαν, μετά δέους και πάθους περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων-μαθημάτων κάθαρσιν.

Ροβήρος Μανθούλης

À l’Affiche du Monde
Βραβείο Καλύτερης Εκπομπής της Γαλλικής Τηλεόρασης από τους κριτικούς, 1969. (Ο Ρ.Μ. σκηνοθέτησε πλήθος ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για το μηνιαίο τηλεοπτικό μαγκαζίνο του ORTF

Ρίζες: Γιάννης Ρίτσος - Ροβήρος Μανθούλης

2006-12-01T23:16:00.000-08:00

Πύργος, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006

Racines: Yannis Ritsos / Ρίζες: Γιάννης Ρίτσος
1985, ντοκιμαντέρ, 16 mm, έγχρωμη, 52΄

Ένα πορτρέτο της Ελλάδας από το 1936 έως το 1974, χαραγμένο από τη ζωή και την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, με τη συμμετοχή του ποιητή και του Μίκη Θεοδωράκη. Ανάγνωση ποιημάτων από τον Γιάννη Ρίτσο, γυρίσματα στη Μονεμβασιά και πλούσιο αρχειακό υλικό.
Η ταινία είναι παράλληλα και η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας γιατί είναι συνυφασμένη με την ιστορία και την ποίηση του Ρίτσου.

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Φωτογραφία: Βαγγέλης Πουλής
Μοντάζ: Dominique Colonna
Παραγωγή: TF-1 / SSR / RTBF / ΕΡΤ-2

Συμπαραγωγή τηλεοπτικών καναλιών από τέσσερις χώρες: Γαλλία (TF-1), Ελβετία (SSR), Βέλγιο (RTBF) και Ελλάδα ( ΕΡΤ-2).

Τα νανουρίσματα που ξυπνούν - Ροβήρος Μανθούλης

2006-12-01T23:07:00.000-08:00

Πύργος, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006

Les Berceuses qui Réveillent / Τα νανουρίσματα που ξυπνούν
1986, ντοκιμαντέρ, 16 mm, έγχρωμη, 15΄

Μάριον Ουίλιαμς, Τζόαν Μπαέζ, Ρόζα Μπαλιστέρι. Οι γλυκές μελωδίες τους ψάχνουν να αφυπνίσουν τις συνειδήσεις του κόσμου.

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Φωτογραφία: Raymond Grosjean
Μοντάζ: Φρανσουάζ Μπονέρ
Παραγωγή: INA

Ταινία για τη σειρά «Τα Μπλουζ του 20ου αιώνα» της Γαλλικής Τηλεόρασης (ORTF)

Τα λευκά μπλουζ - Ροβήρος Μανθούλης

2006-12-01T22:57:00.000-08:00

Πύργος, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006

Les Blance sans le Blues / Τα λευκά μπλουζ
1986, ντοκιμαντέρ, 16 mm, ασπρόμαυρη, 15΄

Εκπληκτικές φωνές λευκών μουσικών των μπλουζ.
Οι δυο και μόνοι λευκοί που τραγουδούν μπλουζ σαν τους μαύρους: Ο Τζον Μαγιάλ, στην Αγγλία και η Κάρεν Ντάλτον (με την εκπληκτική φωνή που θυμίζει την Μπίλι Χολιντέι) στην Αμερική. Σκέτη μουσική.

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Παραγωγή: ORTF-3

Ταινία για το τηλεοπτικό μαγκαζίνο «Στην Αφίσα του Κόσμου» Ταινία. Μια νεότερη βερσιόν παραγωγής του Ινστιτούτου Οπτικο-Ακουστικών Αρχείων της Γαλλικής Τηλεόρασης (ΙΝΑ) προβλήθηκε στη σειρά «Το μπλουζ του 20ου αιώνα».

Μίκης Θεοδωράκης - Ζορζ Μουστακί: Είμαστε δυο - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-29T08:54:00.000-08:00

Πύργος, Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2006

Αμαλιάδα, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006

Μίκης Θεοδωράκης - Ζορζ Μουστακί: Είμαστε δυο
1970, ντοκιμαντέρ, 16 mm, έγχρωμη, 20΄ (2η βερσιόν 15΄)

Τραγούδια της φυλακής, στο Παρίσι. Ο Μίκης, ελεύθερος πλέον, φεύγει από τη φυλακή του Ωρωπού και φτάνει στο Παρίσι με το αεροπλάνο του Ζ. Ζ. Σερβάν-Σερμπέρ. Το ίδιο βράδι, μαζί με τον Ζορζ Μουστακί, μεταφέρει στα γαλλικά τα τραγούδια που έγραψε στη φυλακή. Η κάμερα τους ακολουθεί. Πρόκειται για μια εξαιρετική στιγμή της ζωής των δυο καλλιτεχνών.

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Φωτογραφία: Raymond Grosjean
Μοντάζ: Dominique Colonna
Παραγωγή: ORTF

Ταινία για το τηλεοπτικό μαγκαζίνο «Στην Αφίσα του Κόσμου» και τη σειρά «Τα Μπλουζ του 20ου αιώνα» της Γαλλικής Τηλεόρασης (ORTF).

Η Μελίνα στο Παρίσι - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-29T08:41:00.000-08:00

Πύργος, Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2006

Αμαλιάδα, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006

Η Μελίνα στο Παρίσι
1968, ντοκιμαντέρ, 16 mm, ασπρόμαυρη, 20΄

Εκπομπή για την εξορία και πώς διαδίδει τη μουσική του κυνηγημένου Μίκη.
Η Μελίνα Μερκούρη έχει μόλις φύγει από το μιούζικαλ «Ίλια ντάρλινγκ», που έπαιζε στο Μπροντγουέι και εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου επαναλαμβάνει, περιτριγυρισμένη από τους μουσικούς του Μίκη Θεοδωράκη, τα τραγούδια που της στέλνει κρυφά από την Ελλάδα ο Μίκης

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Φωτογραφία: Raymond Grosjean
Μοντάζ: Dominique Colonna
Παραγωγή: ORTF

Ταινία για το τηλεοπτικό μαγκαζίνο «Στην Αφίσα του Κόσμου» της Γαλλικής Τηλεόρασης (ORTF).

Παρουσίαση της ταινίας "Η Μελίνα στο Παρίσι"

Ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-29T08:20:00.000-08:00

Πύργος, Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2006

Αμαλιάδα, Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2006

Ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος / La Guerre Civile Grecque
1997, ντοκιμαντέρ, BETA SP, έγχρωμη, 55΄

Μια αφήγηση συγκινητική και χωρίς παραχωρήσεις για μια από τις πιο ζοφερές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας με συνεντεύξεις πρωταγωνιστών, ιστορικών κ.ά. Μιλούν οι: Μανώλης Γλέζος, Χαρίλαος Φλωράκης, στρατηγοί του Εθνικού Στρατού Κουμανάκος, Σοφοκλής Τζανετής, Κωνσταντίνος Κόρκας, αξιωματικοί του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Βασίλης Βενετσανόπουλος, Αλέκος Παπαγεωργίου, Στέφανος Παπαγιάννης, αντάρτισσα Κατίνα Δημητρίου-Ψαριανού, Μάνος Ζαχαρίας, Φίλιππος Ηλιού, Βάσος Μαθιόπουλος, Αλέξανδρος Ζαούσης, Μάριος Πλωρίτης κ.ά.

Σε συνεργασία με τους Κωνσταντίνο Μωριάτη και Πάνο Καραμπίνη
Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Αποσπάσματα από το φιλμ του Δημοκρατικού Στρατού «Η Αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας» των Μάνου Ζαχαρία και Γιώργου Σεβαστίκογλου
Φωτογραφία: Γιάννης Έξαρχος
Ήχος: Παναγιώτης Κάβουρας
Μοντάζ: Brigitte Dorness
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Documentalistes: Joan Yoshiwara (Washington), Antonio Cecchi (Ρώμη), Pavlos Pavlidis (Λονδίνο), Πάνος Καραμπίνης (Γαλλία, Ελλάδα)
Παραγωγή: NET / ARTE / YGREC Productions, Paris, με την υποστήριξη του EURIMAGES, του Γαλλικού Κέντρου Κινηματογράφου (CNC) και του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού

Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Προγραμμάτων (F.I.P.A.) του Μπιαρίτζ το 1997.
Η εξάωρη βερσιόν «Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου» πήρε το ετήσιο βραβείο καλύτερης εκπομπής πληροφόρησης στην Ελλάδα το 1997.
Όταν η ταινία μεταδόθηκε για πρώτη φορά, η ΕΡΤ δέχτηκε περί τα 2.000 τηλεφωνήματα τηλεθεατών που ζητούσαν την επανάληψή της και (για πρώτη φορά στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης) ξαναπαίχτηκε σε 3 μέρες.

Κριτικές

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΛΕΘΕΑΤΡΙΑΣ (Επιστολή στην ΕΡΤ της 14ης Φεβρουαρίου 1997)
Μεταδώσατε μια εκπομπή για τον Εμφύλιο. Υπάρχει μια σκηνή που δείχνει μια αντάρτισσα πάνω στ’ άλογο. Αυτή η κοπέλα είμαι εγώ σε ηλικία 18 χρονών. Σήμερα είμαι 67. Ήμουν στο αντάρτικο του Αγίου Γερμανού και αυτή η σκηνή γυρίστηκε κοντά στα χωριά της περιοχής των Πρεσπών. Έζησα όλη την Κατοχή και τον Εμφύλιο, στην παιδική και την εφηβική μου ηλικία και έζησα 36 χρόνια στην Τασκένδη. Έφυγα από την Ελλάδα σε ηλικία 19 χρονών και όταν γύρισα ήμουν 56. Βλέποντας αυτήν την ταινία, τα δάκρυα μου τρέχανε από την αρχή μέχρι το τέλος. Σ’ αυτήν την ταινία είναι κλεισμένη όλη μου η ζωή.

Ταμάρα

ΤΑ ΝΕΑ
Η μετάδοση χθες του ιστορικού ντοκιμαντέρ «Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος» ήταν ένα γεγονός πολυδιάστατο πρωταρχικής σημασίας και χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της εθνικής μας τηλεόρασης. Δίπλα στο «Πεθαίνοντας στη Μαδρίτη» του Γάλλου σκηνοθέτη Φρεντερίκ Ροσίφ, έχουμε τώρα για τον δικό μας εμφύλιο το φιλμ του Ροβήρου Μανθούλη. Αντικειμενική και συγκινητική, χωρίς ποτέ να καταφύγει στο μελόδραμα, η εξιστόρηση του εμφυλίου σπαραγμού με πρόλογο, αρχή, μέση και τέλος παίρνει τις διαστάσεις ενός μάταιου έπους που σου λυγίζει την καρδιά. Ο Ροβήρος Μανθούλης ελέγχει το υλικό του και ο πόνος που βγαίνει από τις εικόνες συνοδεύεται από μια παράλληλη διαδικασία μπρεχτικής αποστασιοποίησης. Το μέτρο, η σεμνότητα, η αίσθηση της ακρίβειας και της οικονομίας στην αφήγηση βαδίζουν αρμονικά με μια μοντέρνα κινηματογραφική γραφή. Πρόκειται για την σχέση που έχει ένας μετρ με τις εικόνες του και όχι για την υποδούλωση του ντοκιμαντερίστα δημιουργού στην τυραννία του –πράγματι θαυμάσιου– αρχειακού υλικού. Ένα υπέροχο φιλμικό δημιούργημα που τιμά την κρατική τηλεόραση και όσους πάσχισαν για την αρτιότητά του με αίσθημα ευθύνης και σεβασμού απέναντι στην ιστορία του βασανισμένου αυτού τόπου.

Μαρία Παπαδοπούλου

ΤΑ ΝΕΑ
Χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον Ροβήρο Μανθούλη για την σχολαστική έρευνα και τα σπάνια ντοκουμέντα. Για την λιτή και απέριττη γραφή, για το μέτρο με το οποίο αφηγείται μια ιστορία τόσο σπαρακτική, χωρίς να την εξευτελίζει με εύκολους συναισθηματισμούς. Θα του χρωστούσαμε ευγνωμοσύνη έτσι κι αλλιώς μόνο και μόνο για τις εικόνες, τους ήχους και τις μαρτυρίες που μας παρέδωσε, με καθυστέρηση μισού αιώνα. Αλλά ο Ροβήρος Μανθούλης έβαλε πολύ ψηλά την μπάρα, έθεσε άλλο μέτρο για την αξία αυτού του ντοκιμαντέρ: να προστατεύσει την αλήθεια από το βάρος του φορτίου της γνώσης. Η αξία του έγκειται ακριβώς στην θαυμάσια ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική γνώση και στην αλήθεια.

Παύλος Τσίμας

ΤΟ ΒΗΜΑ
Η κάμερα του Ροβήρου Μανθούλη σημειώνει, υπογραμμίζει, αναλύει και υπενθυμίζει όλα όσα διαδραματίστηκαν στην περίοδο 1944-1949. Το πλούσιο αρχειακό υλικό και τα ντοκουμέντα σε συνδυασμό με την ποιητική αφήγηση δίνουν το στίγμα του ντοκιμαντέρ. Οι πρωταγωνιστές, τα γεγονότα, τα κράτη που έπαιξαν ρόλο, η βία, όλα τα στοιχεία της σύγχρονης ιστορίας, έχουν ενταχθεί σ’ αυτό το φιλμ του Ροβήρου Μανθούλη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Μια συγκλονιστική καταγραφή μιας ολόκληρης εποχής. Ο Ροβήρος Μανθούλης είδε με ψυχραιμία, αντικειμενικότητα και μέσα από μαρτυρίες και τεκμηριωμένα ιστορικά στοιχεία τα ταραγμένα εκείνα χρόνια, σ’ ένα ντοκιμαντέρ που επιβάλλεται να το δουν όλοι οι Έλληνες.

Γ.Τ.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Η πραγματικότητα της πλάνης. Φως σε μια πικρή σελίδα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, χωρίς αναζήτηση ενοχών και εύκολων ερμηνειών. Αντιπαραθέτοντας τις αφηγήσεις αξιωματικών του ΕΛΑΣ και του Εθνικού Στρατού, οι οποίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι τις ώρες του αλληλοσπαραγμού, αφήνει την πίκρα να αναβλύσει αβίαστα, ακόμη και από τις πιο ψύχραιμες περιγραφές.

Πόπη Διαμαντάκου

TÉLÉRAMA
Ο Μανθούλης περιγράφει με σχολαστικότητα και πάθος τα στάδια μιας απελευθέρωσης που κατασχέθηκε. Καταφέρνει, με άκρα προσοχή, να δώσει παλμό στη μνήμη των νικημένων. Αυτά τα τραγούδια, αυτές οι μαρτυρίες, αυτά τα μονοπάτια που ανεβοκατέβαιναν άλλοτε οι πεινασμένοι και διψασμένοι πολεμιστές, αυτά τα καταπληκτικά αρχεία μιλάνε, μισό αιώνα αργότερα, για τον πόνο, τις χαμένες ελπίδες, την πίκρα του να έχεις γίνει ένα πιόνι στη διεθνή σκακιέρα. Στο υψηλού επιπέδου Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Προγραμμάτων του Μπιαρίτζ, βραβεύονται οι ταινίες του γαλλο-γερμανικού καναλιού ARTE. Η μεγαλειώδης τοιχογραφία του Ροβήρου Μανθούλη για τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο είναι η απόδειξη.

Agnès Bozon-Verduaz

LE MONDE
Ελλάδα 1946. Οι μαρτυρίες συνοδευόμενες παράλληλα από τα ντοκουμέντα, τα τραγούδια και τους ύμνους, που ζωντανεύουν τις ανθρώπινες φωνές πέρα από τη βοή των μαχών, όλα αυτά συνθέτουν τον φόρο τιμής σ’ ένα κατασχεμένο όνειρο που μόλις και μετά βίας νομιμοποιήθηκε το 1982 από μια συζήτηση στην ελληνική Βουλή. Το πρώτο αυτό εργαστήρι του ψυχρού πολέμου άξιζε όλες εκείνες τις παλλόμενες από συγκίνηση σκηνές που επέλεξε ο Ροβήρος Μανθούλης για να θυμίσει ένα λησμονημένο επεισόδιο της Ιστορίας και να αποδώσει μια νομιμότητα ή, καλύτερα, μια μνήμη σε μια γενναιόδωρη περιπέτεια που η επίσημη ιστορία διστάζει να αποδεχτεί. Μια ταινία που είναι επίσης μια πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη.

Philippe-Jean Catinchi

MÉDIAS
Αυτή η εξαίρετη δουλειά του Ροβήρου Μανθούλη, σκηνοθέτη τόσο του κινηματογράφου όσο και της γαλλικής τηλεόρασης, για την οποία έχει γυρίσει 80 ταινίες, πήρε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο τελευταίο F.I.P.A., του 1997.

LE NOUVEL OBSERVATEUR
Εγκαταλελειμμένοι από τον Στάλιν, κυνηγημένοι από τον Τσόρτσιλ, οι Έλληνες δημοκράτες πλήρωσαν τα σπασμένα της πρώτης σύγκρουσης του ψυχρού πολέμου. Που ήταν μια τρομαχτική πλάνη, μια ασυγχώρητη προδοσία, ένας κυνισμός πέρα για πέρα αποκρουστικός. Ο δε Τσόρτσιλ διηύθυνε προσωπικά τις πολιτικές και στρατιωτικές επιχειρήσεις ενός εκστρατευτικού σώματος που συμπεριφέρθηκε σαν αληθινός στρατός κατοχής σ’ αυτήν την Ελλάδα που είχε απίστευτα αντισταθεί στους Ναζί. Μισό αιώνα αργότερα, το άνοιγμα των αρχείων του Φόρεϊν Όφις και του Κομμουνιστικού Κόμματος, μαζί με τις μαρτυρίες αυτών που επέζησαν, αποκαλύπτουν τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα 1946-1949, στην πιο σκληρή του όψη.

Henri Guirchoun

Lilly’s Story - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-27T06:41:00.000-08:00

Πύργος, Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2006

Lilly’s Story
2002, μυθοπλασία, 35 mm, έγχρωμη, 130΄

Αυτή η ταινία διηγείται τις αλλόκοτες περιπέτειες μιας κοινότητας πολιτικών εξορίστων οι οποίοι έχοντας διαφύγει κατά καιρούς στο εξωτερικό, βρίσκονται διασπαρμένοι σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες περιπλανώμενοι «σε Ανατολή και Δύση» από τις δυο πλευρές ενός παράλογου «παραπετάσματος».

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Φωτογραφία: Νίκος Καβουκίδης
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Μοντάζ: Γιώργος Χελιδονίδης
Ήχος: Νίκος Παπαδημητρίου
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης
Σκηνικά-Κοστούμια: Δώρα Λελούδα
Παραγωγή: YGREC Productions, Paris
Ερμηνείες: Bruno Putzulu, Juliette Andrea, Γιώργος Βογιατζής, Μηνάς Χατζησάβας, Όλια Λαζαρίδου κ.ά. Guest star: Anna Galiena και Θανάσης Βέγγος.

Επίσημη Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βενετίας 2002.
«Το 1972 επρόκειτο να γυρίσω μια ταινία αμερικανικής παραγωγής με παραγωγό τον Ζυλ Ντασέν και πρωταγωνίστρια την Μελίνα, με τίτλο Lilly’s Story. Μετά από ένα χρόνο προετοιμασίας, το γύρισμα ακυρώθηκε γιατί η μεν εταιρία διαλύθηκε ο δε Τσαουσέσκου απαγόρευσε το γύρισμα της που επρόκειτο να γίνει στη Ρουμανία. (Εκείνη την εποχή υπέγραψε ένα Σύμφωνο Φιλίας και Αμοιβαίας Εμπορικής Συνεργασίας με τον Παπαδόπουλο, επρόκειτο μάλιστα να επισκεφτεί την Ελλάδα στις 17 Νοέμβρη του 1973. Την επίσκεψη ματαίωσαν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου...). Τις περιπέτειες εκείνης της εποχής περιγράφει η σημερινή ταινία, με τον ίδιο τίτλο»

P.M.

Κριτικές

VARIETY του Los Angeles
Νοσταλγική ανάμνηση που ασχολείται με μια περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, τότε που η στρατιωτική χούντα ανάγκασε πολλούς διανοουμένους και αριστερούς να εξοριστούν, το «Lilly’s Story» είναι μια παλινδρομική αλλά βαθειά αισθαντική υπόμνηση για το πώς είχαν τότε τα πράγματα. Με κεντρικό θέμα την ετοιμασία μιας ταινίας που δεν έγινε ποτέ και την εξερεύνηση των προσωπικών αναμνήσεων του σεναριογράφου-σκηνοθέτη Ροβήρου Μανθούλη, το καλοφτιαγμένο κι ευχάριστο αυτό φιλμ θα προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα, των απανταχού Ελλήνων. To «Lilly’s Story» καλύπτει πολύ έδαφος με άνετο τρόπο, αν και το ευρύτερο διεθνές κοινό ενδιαφέρεται για πιο επείγοντα θέματα. Η υψηλού επιπέδου φωτογραφία του Νίκου Καβουκίδη χρησιμοποιεί τοπία από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Ένα απόσπασμα από την ταινία του Κώστα Γαβρά «Οι δολοφόνοι του Βαγκόν-Λι» αποτελεί τον φόρο τιμής της σημερινής ταινίας στους εξόριστους κινηματογραφιστές της παλαιότερης εκείνης δύσκολης εποχής.

David Siraiton
(Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Βενετίας)

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Η ταινία του Ροβήρου Μανθούλη «Lilly’s Story» βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά και διηγούμενη την ιστορία μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ, διασχίζει το σώμα της ελληνικής ιστορίας σ’ ένα δύσκολο σημείο του. Το «Lilly’s Story» έχει ένα καταρχήν γοητευτικό πλεονέκτημα, δεν είναι μόνο μια ιστορία. Παράλληλα με την ιστορία της Λίλης υπάρχουν και άλλες ιστορίες με ειδικά κέντρα βάρους. Η ερωτική σχέση του αφηγητή με τη Μαρίνα δίνει αφορμή στον Μανθούλη να μιλήσει για τη γυναίκα και τον έρωτα σε ασφυκτικές συνθήκες (και να γυρίσει μερικές έξοχες ερωτικές σκηνές). Η τηλεόραση, ως ένα υπνωτικό στοιχείο με διαρκή χιόνια, είναι επίσης μέρος του σκηνικού και εξαιτίας της γίνονται όλες οι εξομολογήσεις. Πάνω απ’ όλα όμως είναι η μοίρα και η πορεία των Ελλήνων της διασποράς και της «εμιγκράτσιας» σε όλο τον κόσμο, που διωγμένοι, κυνηγημένοι, απάτριδες, δεν έχουν ξεχάσει τον τόπο τους και προσπαθούν μέσα στη Βαβέλ της νέας τους ζωής, μέσα στην «ουδέτερη ζώνη» που είναι να βρουν τη δική τους εσπεράντο, τους δικούς τους κώδικες, που θα τους επιτρέψουν να συνεχίσουν να υπάρχουν με αξιοπρέπεια και γνώση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στο «Lilly’s Story» μιλούνται τουλάχιστο επτά γλώσες!

Τάσος Ρέτζιος

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Συνολικά, πρόκειται για μια ταινία που σε αγγίζει με την ειλικρίνεια και τη ζεστασιά της, την αίσθηση της νοσταλγίας για τη «χαμένη» πατρίδα, αλλά και το χιούμορ που δίνει μια ανάσα στο δράμα των εξόριστων πρωταγωνιστών της. Από τις πιο συγκινητικές, μαζί και χιουμοριστικές, σκηνές είναι εκείνη με τους δυο φίλους του νεκρού ακαδημαϊκού που προσπαθούν να «σμίξουν» την τέφρα του φίλου τους μ’ εκείνη της συζύγου και να ακολουθήσουν τις οδηγίες της ταφής, χωρίς να ξεχνάμε τη σκηνή με τον τυφλό μουσικό που βρίσκει το δρόμο του σε σκοτεινά, επικίνδυνα μονοπάτια.

Νίνος Μικελίδης

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Αυτές τις μέρες παίζεται η τελευταία ταινία του Ροβήρου Μανθούλη, «Lilly’s Story». Είναι η ιστορία της Ελλάδας από την ναζιστική κατοχή μέχρι τις μέρες της χούντας. Η οπτική γωνία δεν είναι αυτή του ουδέτερου ακαδημαϊκού που γράφει Ιστορία μελετώντας πηγές και ντοκουμέντα, αλλά το βίωμα των ανθρώπων που έζησαν και έγραψαν Ιστορία με το αίμα τους. Και γι’ αυτούς μιλάει ο Μανθούλης από την πλευρά της μικροϊστορίας και στηρίζει την ταινία του σε μια πρωτότυπη ιδέα. Είναι η ιστορία μιας ταινίας που δεν μπόρεσε να γίνει ποτέ ταινία. Μ’ αφορμή αυτό, ο θεατής βλέπει το ανεπεξέργαστο υλικό. Δηλαδή τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα που δεν μπόρεσαν να επεξεργαστούν και να γίνουν σενάριο και ταινία. Για μένα το αποτέλεσμα είναι εξαίρετο και νομίζω πως ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος πλουτίστηκε με μια ακόμη ταινία σ’ αντιδιαστολή της χολιγουντιανής εμπορικής αφήγησης που έδωσε το μοντέλο της στα video games και στα σίριαλ και που διαμόρφωσαν ένα κοινό που βλέπει ταινίες σαν να βλέπει μπάλα. Για μια μερίδα της εγχώριας κριτικής ήταν σαφές ότι ο Μανθούλης είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη. Ό,τι βγαίνει έξω από τις στερεότυπες συνταγές τους είναι λάθος... Μήπως πια μια μερίδα των κριτικών μας έχουν γίνει εμπορικοί αντιπρόσωποι του Χόλιγουντ; Η ταινία του Μανθούλη είναι και βλάσφημη... Έχουμε μια πολιτεία να τιμάει με μετάλλιο τους χουντικούς σφαγείς του Πολυτεχνείου. Τι να καταλάβουνε τώρα από Μανθούλη;

Περικλής Κοροβέσης

ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ
Επί τέλους μια ταινία ευρωπαϊκού επιπέδου, που αν και πολύ προσωπική, καταφέρνει με χιούμορ και ευαισθησία να συγκινεί και αυτό γιατί ο σκηνοθέτης της είναι άνθρωπος με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Επιτέλους τέρμα με τα προσωπικά απωθημένα των Ελλήνων σκηνοθετών που δεν ενδιαφέρουν κανένα. Εδώ, το απωθημένο ενός σκηνοθέτη που προσπαθεί να κάνει μια ταινία στο Παρίσι, γίνεται η αφορμή να πιάσει ο σκηνοθέτης το νήμα που ενώνει τους Έλληνες από την εποχή του Εμφυλίου μέχρι και την χούντα. Το νήμα αυτό είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας: «ο ουδέτερος τόπος», το No man's land των Ελλήνων που φύγανε απ' τον τόπο τους για διάφορες αιτίες και βρέθηκαν σ’ έναν άλλον –ουδέτερο– τόπο. Μέσα απ’ το χιούμορ, ο υποψιασμένος θεατής θα καταλάβει τη σκληρή πραγματικότητα που τους ανάγκασε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους λαθραία, έστω και νεκροί. Πιστεύω ότι είναι καιρός όλοι οι Έλληνες σκηνοθέτες να πάψουν να μας ταλαιπωρούν με τις τηλεοπτικής αισθητικής ταινίες τους και να κάνουν ταινίες σαν το «Lilly’s Story». Η αισθητική της μου θύμισε Νάνι Μορέτι.

(Κριτική ανώνυμου θεατή στην ιστοσελίδα του περιοδικού,
ο οποίος βάζει 5 αστέρια στην ταινία)

ΤΑ ΝΕΑ
[Η κριτική συνοψίζεται στη φράση]: «Lilly’s Story: θέματα περασμένα ξεχασμένα για μας τους κριτικούς... Απορώ πώς ενθουσιάστηκε το ιταλικό κοινό στο Φεστιβάλ Βενετίας!»

Πρόσωπο με Πρόσωπο - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-27T06:06:00.000-08:00

Πύργος, Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2006

Αμαλιάδα, Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2006

Πρόσωπο με Πρόσωπο
1966, μυθοπλασία, 35 mm, ασπρόμαυρη, 90΄

Μια πολιτική και προσωπική ταινία (film d’auteur), που καυτηριάζει την «νέα τάξη» πραγμάτων που επιχειρεί να επιβάλει ένα αυταρχικό καθεστώς της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής ολιγαρχίας. Με την ευκαιρία στιγματίζεται η καταστροφή της Αθήνας.
Πρόκειται για μια μαρτυρία για την προδικτατορική πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και μια σάτιρα της ανερχόμενης τάξης των νεόπλουτων στη δεκαετία του ’60.

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης
Συνεργασία στους διαλόγους: Κώστας Μουρσελάς
Ακούγεται το ποίημα «Αλτ, Θάνατος!» του Δημήτρη Χριστοδούλου
Φωτογραφία: Σταμάτης Τρύπος
Μοντάζ: Πάνος Παπακυριακόπουλος
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Παραγωγή : Alter Ego Productions
Ερμηνείες: Κώστας Μεσσάρης, Ελένη Σταυροπούλου, Θεανώ Ιωαννίδου, Λάμπρος Κοτσίρης, Αλέξης Γεωργίου, Μαίρη Γκότση, Simon Hinkly

Βραβείο Σκηνοθεσίας Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, 1966
Βραβείο Κοινού για τη σκηνοθεσία στο φεστιβάλ που οργάνωσε η εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», 1966
Ειδικό Βραβείο Φεστιβάλ Λοκάρνο, 1967
Επίσημη συμμετοχή στα φεστιβάλ, Υέρ, Μόσχας, Πέζαρο, Ουτρέχτης, Λοκάρνο.
Το σενάριο της ταινίας έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Εξάντας, 1976.
Η πρώτη καλλιτεχνική ταινία του σκηνοθέτη, που πραγματοποιήθηκε χάρη σε μια συνεργατική κινηματογραφιστών και φίλων (η πρώτη στην Ελλάδα) και η τελευταία του πριν από την 21η Απριλίου 1967. Μέχρις ότου απέκτησε τη γαλλική ιθαγένεια, το 1974, ήταν «χωρίς πατρίδα» ή «άπατρις».

Κριτικές

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ
Δεν είδαμε ποτέ ελληνική ταινία που να καταργεί με τέτοια γνώση και συνέπεια τους τετριμμένους ακαδημαϊσμούς, δεν είδαμε ποτέ μια τέτοια εκφραστική άνεση, που έρχεται ως συνέπεια μιας σχεδόν απόλυτης παραγραφής των αφηγηματικών συμβάσεων και μεταχειρίζεται το «πλάνο σεκάνς» με τόσο πετυχημένο τρόπο. Δεν νομίζουμε πως η ταινία υστερεί και πολύ από τα ανάλογα πειράματα του μοντέρνου ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Βασίλης Ραφαηλίδης

LE FIGARO
Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» ανήκει στην ευτυχή εκείνη κατηγορία των ταινιών που δυσκολεύεσαι να τις διηγηθείς. Θα δώσεις μεν το ουσιώδες από την πλοκή, αλλά την ίδια στιγμή το άρωμα αυτής της έξοχης ταινίας θα το δεις να εξατμίζεται. Γιατί όλη η ευχαρίστηση που σου προκαλεί η ταινία έγκειται στην σκηνοθεσία, στην ευκινησία με την οποία ο σκηνοθέτης εμφανίζει τα πρόσωπα περιπαίζοντάς τα ταυτόχρονα. Έγκειται κυρίως στη διαρκή εφευρετικότητα που ανανεώνει τις περιπέτειες και τις καταστάσεις. Δείτε, για παράδειγμα, πώς ο Ροβήρος Μανθούλης περιγράφει τους αδηφάγους επισκέπτες σ’ ένα κοκτέιλ-πάρτι, ή την μυστική συνάντηση δύο ερωτευμένων και θα του αναγνωρίσετε ένα ταλέντο, μια φινέτσα πολύ ανώτερη από κάποιους συμπατριώτες μας, που πολύ τους θαυμάζουν οι δικοί μας κινηματογραφόφιλοι, όπως... Αλλά τι να λέμε τώρα ονόματα. Με δυο λόγια, ιδού ένα φιλμ το οποίο από τη μια άκρη ως την άλλη έχει γοητεία, χάρη και ειρωνεία.

Pierre Mazars

L’HUMANITÉ
To έργο του Μανθούλη είναι τόσο στενά δεμένο με την ελληνική πραγματικότητα που η αυθεντικότητά του ξεπερνάει τα γεγονότα τα οποία εκφράζει και εγγράφεται, με τρόπο βαθύτατα αξιοκρατικό, στην ιστορική συνέχεια. Έτσι, το «Πρόσωπο με πρόσωπο» παραμένει απόλυτα σύγχρονο ακόμα κι όταν οι καταστάσεις που εκθέτει έχουν ξεπεραστεί από την πορεία του χρόνου. Όλα εδώ λέγονται μ’ ένα μίγμα σοβαρότητας και ειρωνείας πολύ λεπτό και πολύ πρωτότυπο. Είναι ένα φιλμ τέλεια φτιαγμένο, χωρίς καμιά κοιλιά. Η κινηματογραφική αφήγηση διατηρεί το ξύπνιο και σατιρικό ύφος της, συχνά πέρα για πέρα κεφάτο και αστείο, μερικές φορές άγρια καυστικό. Πρέπει να δείτε το «Πρόσωπο με πρόσωπο». Είναι κομεντί, αλλά οι απόηχοι που φέρνει μαζί της φτάνουν πολύ μακριά, πολύ πιο πέρα από την Ελλάδα την ίδια.

Sophie Breuil

COMBAT
Μια ταινία είναι μια άλλη γλώσσα από αυτήν των λέξεων. Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» οφείλει την αξία του σε μια αντίστοιχη κινηματογραφική γλώσσα που εφηύρε ο Μανθούλης. Η γραφή του είναι ένα μίγμα από διάφορα είδη της υπερρεαλιστικής κωμωδίας που δημιουργούν έκρηξη. Αλλά αυτή η αφθονία, που ξεπερνάει τα όρια του μπαρόκ, μας προσφέρει εκπληκτικά ευρήματα: η ερωτική πολιορκία του νεαρού δασκάλου από τη μητέρα της μαθήτριάς του είναι ένα ωραίο κομμάτι κινηματογραφικής ανθολογίας. Η τελική σκηνή –ο γύρος της Ακρόπολης με το βλέμμα μιας νεόπλουτης οικογένειας– αξίζει όσο το βάρος της σε χρυσάφι... Υπάρχει στον Μανθούλη μια πύρινη ευαισθησία, σαρκική θα έλεγα, που αγκαλιάζει τους ήρωές του και τους ζωντανεύει. Είναι ένα προσόν πολύ σπάνιο, σε μια εποχή στην οποία πολλοί αρέσκονται στην συγκεχυμένη αφαιρετικότητα, στην απουσία του αυθόρμητου και του φυσικού, και σε μια εγελιανή ακαταλαβίστικη γλώσσα, για να κρύψουν το κενό. Αν προτιμάτε τον άνθρωπο από τις θεωρίες του, πηγαίνετε να δείτε το «Πρόσωπο με πρόσωπο». Το γέλιο του Μανθούλη είναι από κείνα που κάνουν καλό!

Henry Chapier

JEUNE CINÉMA
Ένα φιλμ πολύ καθαρό, πολύ σωστά τοποθετημένο και πολύ όμορφο. Ο Μανθούλης μας κρατάει με κομμένη την ανάσα, με μια τέλεια σιγουριά. Η ταινία του σπαρταράει από εφευρετικότητα και οι εικόνες του από ευρήματα (τα όνειρα του Δημήτρη). Έχει το βάρος μιας πολύ μεγάλης αξιοπρέπειας, στην οποία μετέχει σημαντικά, στην ηχητική μπάντα, ένα θαυμάσιο ποίημα του Δημήτρη Χριστοδούλου.

Jean-Pierre Jeancolas

POSITIF
Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» είναι ένα φιλμ που μεταχειρίζεται την τραγωδία με χιούμορ και αποκαλύπτει, στην άσκηση μιας φόρμας ανατρεπτικής και καμιά φορά ανατρεπόμενης, μια μαστοριά, μια ελευθερία ύφους και μια ευελιξία της αφήγησης που πολύ σπάνια συναντιέται. Ο Μανθούλης χρησιμοποιεί ένα μάτσο από βέλη ειρωνικά, κωμικά, ερωτικά, σοβαρά και δραματικά που καρφώνονται, παλλόμενα από ευχαρίστηση (γιατί το φιλμ είναι διασκεδαστικό και γελάς συχνά) στα πιο ευαίσθητα σημεία της βασιλεύουσας αστικής τάξης που είναι αχόρταγη, χυδαία, επικίνδυνη, αλλά ευάλωτη. Αυτή η ταινία προχωράει μόνο με απότομες αλλαγές τόνου και ύφους, ποδοπατώντας χαρούμενα τις συμβατικότητες της κινηματογραφικής γλώσσας, αλλά εγγράφοντας αυτές τις δονήσεις σε μια εσωτερική λογική, η οποία τελικά την βοηθάει να διατηρήσει την ενότητά της.

Jean-Louis Pays

LE MONDE
Μια σειρά από γρήγορες σκηνές δημιουργούν μια έξυπνη και γεμάτη υπονοούμενα αντίστιξη απέναντι στην κύρια δράση της ταινίας, η οποία συγκεντρώνει τα πυρά της, χωρίς τρυφερότητα, στην υψηλή κοινωνία. Οι διάλογοι, σαν σφυροκοπήματα, μαρτυρούν μια οξεία αίσθηση του χιούμορ.

Jean-Claude Buhrer
Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ του Λοκάρνο

LE MONDE
Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας και ένα ενθουσιώδες νεανικό κοινό στεφάνωσε τον Μανθούλη ηθικό νικητή του Φεστιβάλ. Η ταινία αξίζει να αναλυθεί και να μελετηθεί τόσο για τις ιδιαίτερες συνθήκες της παραγωγής της, όσο και για το περιεχόμενο και το ύφος της. Ένα περίεργο μίγμα Αντονιόνι, για το εικαστικό στυλιζάρισμα, και Γκοντάρ, για το κομμάτιασμα της αφήγησης, μας κρατάει συνεχώς σε απόσταση από τα γεγονότα. Ένα φιλμ έξυπνο και οξύτατο.

Louis Marcorelles

CINÉMA
Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» είναι μια εκπληκτική κοινωνική και πολιτική σάτιρα, εκπληκτική για την τόλμη και την ποιότητά της. Το φιλμ μας την διηγείται με γρήγορο και σταθερό ρυθμό, με μια διασκεδαστική διάθεση και με μια πονηρή κακία δοσμένη με μεγάλη μαεστρία. Είναι μονταρισμένη με επεισόδια ονειρικά και φανταστικά.

Marcel Martin

CAHIERS DU CINÉMA
Όπως όλο το μοντέρνο σινεμά, το «Πρόσωπο με πρόσωπο» επιχειρεί να τοποθετήσει άτομα με ιδιαιτερότητα μέσα στο κοινωνικό κίνημα. Επί πλέον, είναι συχνά διασκεδαστικό, ζωντανό και ευρηματικό.

Luc Moullet

LA NOUVELLE CRITIQUE
Σ’ αυτό το φιλμ, ο Μανθούλης αποκαλύπτει μια σπάνια μαεστρία στον έλεγχο των διαφόρων στοιχείων της σκηνοθεσίας, τόσο με την ελευθερία του ύφους όσο και με την ευλυγισία της κινηματογραφικής γραφής. Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» είναι αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα δημιουργήματα των νέων ευρωπαϊκών κινηματογράφων, ένα από τα σημαντικότερα.

Gérard Gozlan

NOUVELLES LITTERAIRES
Αυτή η ταινία είναι μια πολύτιμη μαρτυρία για την εποχή της και τη χώρα της. Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» είναι το πρώτο φιλμ της Ελλάδας που μας βάζει, απέναντι στην πραγματική ζωή της. Για μας είναι ένα από τα πιο σημαντικά έργα που έχουμε δει εδώ και χρόνια.

G. Chareusol

IMAGE ET SON
Το στυλ του Μανθούλη θυμίζει συχνά τον Μπουνιουέλ. Η ίδια ακρίβεια στην παρατήρηση, το ίδιο ψύχραιμο πάθος, οι ίδιες ονειρικές παρενθέσεις. Το «Πρόσωπο με πρόσωπο» ξεχωρίζει καθαρά από τις παραγωγές οι οποίες στην δυτική Ευρώπη θέλουν να λέγονται νέος κινηματογράφος. Ξεχωρίζει, γιατί ο Μανθούλης έχει κάτι να πει.

Αναγγελία της πρώτης προβολής στη Γενεύη της ταινίας Πρόσωπο με πρόσωπο.

Με τη Μελίνα Μερκούρη στη Γενεύη το 1968, μετά από προβολή της ταινίας Πρόσωπο με πρόσωπο.

Η απόφαση της επιτροπής λογοκρισίας της χούντας για την απαγόρευση της προβολής της ταινίας Πρόσωπο με πρόσωπο.

Ψηλά τα χέρια Χίτλερ! - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-27T05:57:00.000-08:00

Πύργος, Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2006
Αμαλιάδα, Δευτέρα 27Νοεμβρίου 2006

Ψηλά τα χέρια Χίτλερ!

1963, μυθοπλασία, 35 mm, ασπρόμαυρη, 90΄

Μια σάτιρα ορισμένων συμπεριφορών σχετικά με τη γερμανική κατοχή και την Αντίσταση.

Σενάριο: Διονύσης Μήλας
Φωτογραφία: Νίκος Μήλας
Μουσική Επιμέλεια: Τώνια Καράλη
Τραγούδι: Δημήτρης Χριστοδούλου-Μίκης Θεοδωράκης. Ερμηνεύει ο Γρηγόρης Μπιθικότσης
Παραγωγή: Τρούμπης-Μήλας
Ερμηνείες: Βασίλης Διαμαντόπουλος, Θανάσης Βέγγος, Βασίλης Ανδρεόπουλος, Μίρκα Καλλαντζοπούλου, Λάμπρος Κοτσίρης, Σπύρος Καλογήρου

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου, 1963.
Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Θανάση Βέγγο από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου, 1963.
Το γύρισμα και το μοντάζ της ταινίας με τη διανομή τριών κόπιων έγιναν μέσα σε 45 ημέρες. Μια εβδομάδα αργότερα προβλήθηκε στις αίθουσες.

Κριτικές

Είναι η πρώτη φορά που ο ελληνικός κινηματογράφος καταπιάνεται με το θέμα της αντίστασης στη Γερμανική Κατοχή, μέσα από ένα πρίσμα χιουμοριστικό και μια τάση αντιηρωοποίησης. Μιας παρουσίασης του ήρωα μέσα από τον καθημερινό άνθρωπο που βρίσκεται μπλεγμένος στο μεγάλο παιχνίδι του πολέμου και της ξένης κατοχής. Οι αντιήρωες του Μανθούλη είναι δυο φίλοι που παλεύουν να επιζήσουν, ένας τρίτος φίλος τούς δίνει να μεταφέρουν έναν ασύρματο κι από κει αρχίζει η πορεία όπου η γενναιότητα των ανθρώπων είναι κοντρολαρισμένη από τη χρυσή τομή της καθημερινότητας, που την αναδεικνύει και την δοξάζει.

Αγλαΐα Μητροπούλου

Μπλουζ με σφιγμένα δόντια - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-27T05:32:00.000-08:00

Πύργος, Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2006
Αμαλιάδα, Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2006

Le Blues Entre les Dents / Μπλουζ με σφιγμένα δόντια
1972, φιξιόν-ντοκιμαντέρ, 16 mm και 35 mm, έγχρωμη, 90΄

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα, που δείχνουν «αποσπάσματα από τη ζωή τους» για την κάμερα, στο σπίτι τους στο Χάρλεμ και το Μπρονξ. Η «υπόθεση» παρατίθεται σε πλάνα γυρισμένα με ηλικιωμένους μουσικούς του μπλουζ. Οι διάλογοι είναι αυτοσχεδιασμένοι.

Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης-Κλωντ Φλεουτέρ
Φωτογραφία: Φώτης Μεσθεναίος
Μοντάζ: Dominique Colonna
Παραγωγή: Neyrac-Films, Paris
Ερμηνείες (στο Χάρλεμ): Amelia Cortez, Onike Lee, Roland Sanchez, Jimmy Huff, William L. Evans. Εμφανίζονται οι Bluesmen: B.B. King, Roosvelt Sykes, Robert Pete Williams, Mance Lipscom, Brownie McGhee, Sonny Terry, Walter “Furry” Lewis, Bukka White, Junior Wells, Buddy Guy, Jimmy Streeter και οι τραγουδιστές της αγροτικής φυλακής: Mack Maze, Robert Anderson, Joseph Johnson, James Adams Jr., Roger Chambers, John W. Allen

Βραβείο Κριτικής στις Βρυξέλλες.
Το νέο αντρόγυνο που εμφανίζεται στην ταινία έπαιζε στο θεατρικό έργο «Παραβάν» του Ζαν Ζενέ, που σκηνοθέτησε ο Μίνως Βολανάκης στο Μπρούκλιν.

Κριτικές

L’EXPRESS
Μια Μαύρη με πρόσωπο πλυμένο από το νερό του χρόνου, ένα χέρι που ξαναβρίσκει τη μνήμη του κατά μήκος των φαγωμένων πλήκτρων του λείψανου που κάποτε ήταν πιάνο. Κι αυτή η μουσική η ξεκούρδιστη, που κουρδίζεται πάνω στις καρδιές μας. Είναι η μαμά, μια γυναίκα του Χάρλεμ. Η κάμερα που είναι μπροστά της είναι σαν να μην υπήρχε, απούσα, όπως θα ήμασταν κι εμείς χωρίς αυτήν. Ένα από τα θαύματα αυτής της ταινίας είναι ότι δεν κάνει κανέναν από μας ξένο ή ματάκια. Η ταινία είναι φτυστή η εικόνα του Χάρλεμ και μας μιλάει γι’ αυτά που το κάνουν να υποφέρει: έρωτας, επιθυμία, μοναξιά, απελπισία, φτώχεια... Τους αγαπάμε αυτούς τους ανθρώπους. Κάτι ξεσπάει, πράγματι, και κομματιάζεται πολύ βαθειά μέσα μας, η ψυχή μάλλον.

Claude Mauriac

L'HUMANITÉ
Το «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια», πέρα από την αξία του σαν ντοκουμέντο, γίνεται μια πολύ όμορφη και πολύ πονεμένη ερωτική ιστορία. Έχουμε εδώ ένα πρωτότυπο στυλ, ένα διαρκές ηλεκτρικό κύκλωμα ανάμεσα σε δυο κινηματογραφικούς τρόπους αφήγησης, με διακεκομμένους ρυθμούς. Η διαθεσιμότητα γι’ αυτό που βλέπεις και ακούς, σαν αναγκαστική έμπνευση για την αναπαραγωγή από την φιξιόν των βιωμάτων, που το θέαμα της εξωτερικής πραγματικότητας δεν σου προσφέρει ποτέ, κάνουν το «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» ένα από τα πιο προσωπικά φιλμ που μπορείς να δεις σήμερα, αλλά και από τα πιο αποκαλυπτικά για την κοινωνική μοίρα μιας ολόκληρης κοινότητας που καταπιέζεται.

Albert Cervoni

COMBAT
Από τις πρώτες εικόνες του «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια», ένας άνεμος ομορφιάς περνάει στην οθόνη. Η κάμερα μας οδηγεί κατευθείαν σε μια φυλακή μαύρων στο Τέξας. Μετά από αυτό το πρεζενερίκ, που μας βάζει στην ιδανική ατμόσφαιρα για την ιστορία που θα παρακολουθήσουμε, αρχίζει η δράση μ’ έναν τόσο απλό και συγκινητικό τρόπο όσο ένα αληθινό μπλουζ. Η πρωτοτυπία αυτού του ωραιότατου φιλμ έγκειται στο ότι γυρίστηκε στο ίδιο το σπίτι των ηθοποιών που όλοι τους είναι μια πραγματική οικογένεια και αναπαριστούν την ίδια τους τη ζωή. Η σκηνή όπου η Αμέλια Κορτέζ διηγείται τη ζωή της είναι ένα σκέτο αριστούργημα.

D. Demètre

LE MONDE
Χώρια που είναι μια στάση και άποψη κινηματογραφική και ταυτόχρονα ηθική, αυτό το φιλμ σε κρατάει με το βλέμμα του, το ύφος του, με μια ευαισθησία σπαραχτική. Αυτό το φιλμ το φτιαγμένο με γνώση δεν έγινε για τις περιέργειες η για τις ενοχλητικές μόδες που συνθέτουν τα παρισινά σουξέ κακής ποιότητας. Είναι η κινηματογραφική μπαλάντα, σε φόρμα των μπλουζ, των αμερικανών μαύρων, που θα τους λέγαμε παρίες.

Jacques Siclier

LE POINT
Αυθεντικό. Οι βετεράνοι των μπλουζ αργοπεθαίνουν στη σκιά των γκέτο και –όπως ο Φελίνι για τους κλόουν– ο Μανθούλης πήγε να συλλέξει τους τελευταίους τους αναστεναγμούς. Σοφό μωσαϊκό, από το Χάρλεμ στη Νέα Ορλεάνη: κουβέντες, ντοκουμέντα, σκηνές φιξιόν, τραγούδια της φυλακής.

Jacques Loew

TÉLÉRAMA
Η φιξιόν έρχεται φυσιολογικά. Συνέχεια την ξεχνάς, κομματιάζεται, ανασυντίθεται, εναλλάσσεται. Και τότε ανακαλύπτεις την εκπληκτική ακρίβεια με την οποία ο σκηνοθέτης πέτυχε το μοντάζ του.

Christine de Montvalon

LE SOIR
Ένα κλασικό πια ντοκουμέντο πάνω στα αληθινά αμερικάνικα μπλουζ, αυτά που γεννιούνται αυθόρμητα στα χείλη των ξεχασμένων της αμερικάνικης κοινωνίας. Σκηνοθετημένο από τον Ροβήρο Μανθούλη, ένα φιλμ αυθεντικό όπου η φιξιόν ανακατεύεται με πολλή λεπτότητα με την κοινωνιολογική ανάλυση.
(Επ’ ευκαιρία της βράβευσης του «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» από την Ένωση Κινηματογραφικών Κριτικών Βρυξελών, μαζί με το «Γάμο της Μαρίας Μπράουν» του Φασμπίντερ και το «Κοπάδι» του Γκιουνέι, σαν καλύτερες ταινίες της χρονιάς).

THE OBSERVER
Εξ αιτίας μιας διανομής γνωστών σταρ, θέλησα να παραβρεθώ στην ειδική προβολή του «Μπλουζ με σφιγμένα δόντια» και δοκίμασα μια πραγματική έκπληξη. Αυτό το φιλμ, γαλλικής παραγωγής, σκηνοθετημένο από τον Έλληνα Ροβήρο Μανθούλη, φωτίζει την ανθρώπινη ιστορία που περιγράφουν και λαμπρύνουν τα μπλουζ. Οι μονόλογοι της εκπληκτικής Αμέλια Κορτέζ, που παίζει την μητέρα του νεαρού αντι-ήρωα, εμπνευσμένοι χωρίς αμφιβολία από τα προσωπικά της βιώματα, με συγκίνησαν περισσότερο από ό,τι άλλο είδα ή άκουσα φέτος στις Κάννες.

George Melly
(ανταπόκριση από το Φεστιβάλ Κανών)

ΧΑΡΑΥΓΗ (Κύπρου)
Ο Ροβήρος Μανθούλης πλησιάζει τους τυραννισμένους της Βόρειας Αμερικής, τους μαύρους, μέσα απ’ τα τραγούδια τους (…). Τα μπλουζ μιλάνε για τον βαρύ μόχθο, τον καθημερινό αγώνα της ζωής, τις λαχτάρες, τις ελπίδες, τις πίκρες, τις απογοητεύσεις και για τον έρωτα. Κάπου, «μέσ’ απ’ τα δόντια», λένε και κάτι άλλο. Αφήνουν να ξεφεύγει η οργή για τη σκληρή μοίρα όπου καταδικάζει τους αποδιωγμένους της η κοινωνία (…).
Ο συμπατριώτης μας σκηνοθέτης αναπτύσσει επιδέξια το μουσικό θέμα του, πλέκοντάς το γύρω από μια ρεαλιστική ιστορία ενός φτωχού, νεαρού μαύρου, που έκανε μερικά χρόνια για κλεψιά στη φυλακή, και μάταια τώρα προσπαθεί να βρει δουλειά και να στρώσει τη ζωή του. Ακολουθώντας τους ήρωες του έργου, ο φακός περνά μέσα από τους τόπους όπου γεννήθηκαν κι αναπτύχθηκαν τα μπλουζ, τις φτωχογειτονιές των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, τις ταβέρνες και τα καμπαρέ της Νέας Ορλεάνης. Το περιβάλλον, η εποχή στήνονται σωστά, αληθινά, με την ακρίβεια και τη λιτότητα της βαθιάς γνώσης και της τέχνης. Τα πρόσωπα, σκαμμένα απ’ τη βιοπάλη και την τυράγνια της ζωής, έχουν άπειρη γνησιότητα. Και τα τραγούδια ξεπετιούνται πάνω σ’ αυτόν τον καμβά με άνεση και φυσικότητα. Είναι μια πρωτότυπη, εξαιρετική δουλειά, πάνω σ’ ένα πολύ δύσκολο στον χειρισμό θέμα. Θαυμάσια έχει υπηρετήσει τη φωτογραφία ο οπερατέρ Φώτης Μεσθεναίος.

Μια ταινία , μια ζωή - Ροβήρος Μανθούλης

2006-11-22T08:32:00.000-08:00

Πύργος, Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2006
Αμαλιάδα, Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2006

Μια ταινία, μια ζωή – Ροβήρος Μανθούλης

1997, ντοκιμαντέρ, ΒΕΤΑ, έγχρωμη, 90΄

Η ταινία έχει θέμα την σκηνοθετική σταδιοδρομία του Pοβήρου Μανθούλη. Ο τίτλος θυμίζει τη πρωτότυπη σειρά «Μια χώρα, μια μουσική», που ο βιογραφούμενος σκηνοθέτης γύρισε για τη γαλλική Τηλεόραση.
Περιέχει αποσπάσματα από περίπου 25 έργα του, κινηματογραφικά και τηλεοπτικά.

Σενάριο-σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μωριάτης
Φωτογραφία: Στέλιος Αποστολόπουλος
Ήχος-Μοντάζ: Γιώργος Χελιδονίδης
Παραγωγή: YGREC Productions, Paris

Μια ταινία του Κωνσταντίνου Μωριάτη για τον Ροβήρο Μανθούλη
Η ταινία έγινε με παραγγελία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας Θεσσαλονίκη 1997 σε συμπαραγωγή με τη NET.

Κρυμμένος, Michael Haneke

2006-11-19T00:23:00.000-08:00

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2006, Κινηματογράφος Απόλλων, ώρα 9 μ.μ.

Mερικές φορές ο μεγάλος αδελφός - λέει ο Mίκαελ Xάνεκε στη σπουδαιότερη ταινία του «Cache» (κρυμμένος) - κάνει καλό. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο των εφιαλτικών ενοχών!

Ψηφίστηκε ως η καλύτερη ευρωπαϊκή του 2005, θα μπει στην πεντάδα των Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και από το τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών, αφού παραλίγο να κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα, έφυγε στο τέλος με τρία βραβεία! Ίσως η πιο φωτεινή και ώριμη στιγμή στην καριέρα του Αυστριακού σκηνοθέτη μιας τετράδας ανεξίτηλων έργων. Δηλαδή η βία ως παιχνίδι («Benny's Video»), ο νεοφασισμός της διπλανής πόρτας («Funny Games»), ο τερατικός διχασμός της δυτικής κοινωνίας («Δασκάλα πιάνου»). Σπάνιο προσόν τού Χάνεκε η δημιουργική συνύπαρξη γερμανικού ορθολογισμού, γαλλικής κουλτούρας και αμερικανικού θρίλερ. Με απλά λόγια: Στοχασμός με αγωνία!

Το «Cache» είναι κορυφαίο γιατί είναι τέκνο υγιούς, τοκετού, αιωνόβιας όσο και νεανικής μήτρας. Μικρές, απλές, «ασήμαντες» προσωπικές ιστορίες με ανοίγματα πολλά. Αυτό είναι το μεγάλο, το ακατάβλητο σινεμά. Όλα τα άλλα, όσο καλά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά εγκεφαλικά. H τέχνη τής αναγωγής, φίλοι μου, είναι σπάνιο χάρισμα. Καθένας μπορεί με αυτήν τη σύνθετη ταινία να συναντηθεί. Εγώ καταλαβαίνω ένα, εσύ δύο, ο άλλος τρία και όλοι μαζί μια μεγάλη αλήθεια. Σαν πασπαρτού. Πρώτα ανοίγεις το ισόγειο, μετά το σπίτι, στο τέλος το κρυμμένο, σφραγισμένο υπόγειο.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: πενηντάρης τηλε-παρουσιαστής για βιβλία και συγγραφείς (ας πούμε ο Πιβό του «Apostrophe»), παντρεμένος και πατέρας ενός ανήσυχου εφήβου, λαμβάνει βιντεοκασέτα ανώνυμου «μεγάλου αδελφού». Κάποιος παρακολουθεί. Εκείνον (Ντανιέλ Οτέιγ), τη γυναίκα του (Ζιλιέτ Μπινός), το σπίτι του, τις κινήσεις του. Στην αρχή δεν δίνει σημασία, στη συνέχεια ταράζεται, πανικοβάλλεται, ανατρέπεται. Μία μία οι γέφυρες γκρεμίζονται. Κάθε καινούργια κασέτα και ένα βήμα προς τα πίσω. Κάθε βλέμμα αυτού του αόρατου «μεγάλου αδελφού» τον σπρώχνει προς την κρυμμένη κρύπτη και το παρελθόν.

«Κρυμμένος»: Ο μεγάλος αδελφός ξεκλειδώνει το παρελθόν τού Ντανιέλ Οτέιγ και γκρεμίζει την τακτοποιημένη σχέση του με τη Ζιλιέτ Μπινός!

Ο Ζορζ (αυτό είναι το όνομά του) σαν στρείδι κλείνεται στον εαυτό του, συνεδριάζει με το παρελθόν του και, χωρίς να συντονιστεί με τη γυναίκα του, κατευθύνεται προς τη γριά, απομονωμένη και εγκαταλελειμμένη απ' αυτόν μητέρα του (Ανί Ζιραρντό). Το παρελθόν φυγείν αδύνατον. Μπορεί να έχει σκαρφαλώσει στο ρετιρέ της παριζιάνικης αφρόκρεμας. Μπορεί οι πάντες να τον αναγνωρίζουν, μπορεί ο δείκτης της θεαματικότητας να σκαρφαλώνει διαρκώς, όμως από κάπου, από κάποιο χωριό, από κάποια οικογένεια, από κάποιο «έγκλημα» άρχισε κι αυτός!

Έτσι τώρα είναι αναγκασμένος να επιστρέψει στα παιδικά του χρόνια. Όταν οι γονείς του, πλημμυρισμένοι από φιλανθρωπικά αισθήματα, είχαν αποφασίσει να υιοθετήσουν έναν συνομήλικο με αυτόν ρακένδυτο, απροστάτευτο, από την Αλγερία, εκείνος από εγωισμό, ρατσισμό και από ακατανίκητο σύνδρομο ιδιοκτησίας συκοφάντησε το ορφανό και έτσι απαλλάχτηκε από μια δυσάρεστη παρουσία που θα τον ανάγκαζε να μοιραστεί τα ελέη της δικής του μονοφαγίας. Κέρδισε τη μοναδικότητά του, την αλαζονεία του με μια συκοφαντία. Καιρός τώρα να απαλλαγεί οριστικά απ' αυτό το μίασμα, που προφανώς από φθόνο και εκδίκηση παραβιάζει το άσυλό του και απειλεί τη ζωή του. Χωρίς άλλη σκέψη, εισβάλλει στην καλύβα του Αλγερινού με τη βεβαιότητα πως είναι κυρίαρχος του παιχνιδιού, γιατί αυτός είναι ο ευκατάστατος, ο εγγράμματος, ο λευκός, ενώ ο άλλος είναι ένα σκουπίδι που τίποτα δεν αξίζει. Το παρελθόν έχει μεταλλαχθεί σε εφιαλτικό παρόν. Για δεύτερη φορά ο ώριμος, δημοκρατικός, ευπρεπής, σοβαρός τώρα πια Ζορζ, μεταβάλλεται σε διώκτη τού παραλίγο αδελφού του.

Έτσι ξαναχτυπάει την πόρτα του, αλλά αυτήν τη φορά η συνάντηση θα τελειώσει τραγικά. Παρ' όλα αυτά όμως, οι κασέτες εξακολουθούν να καταφθάνουν πιο απειλητικά. Αυτό που έμοιαζε να έχει τελειώσει, μόλις αρχίζει. Και ο Αλγερινός, ο οποίος έμοιαζε στα μάτια του ένοχος, αποδεικνύεται αθώος. Τίποτα από εδώ και μπρος δεν θα είναι όπως παλιά. Τώρα πρέπει να λογοδοτήσει για τις κρυμμένες ενοχές του. Για να τη σκαπουλάρει όμως από τη συνείδησή του και να προσπεράσει τις ενοχές του, τρέχει να γλιτώσει από τη σκιά του. Όσο τρέχει μπροστά τόσο πίσω τον στέλνει ο «μεγάλος αδελφός». Γι' αυτόν και για κάθε Ζορζ, οι Ερινύες (όπως και στο «Match Point» του Γούντι Άλεν) είναι νεκρές!

Ο «μεγάλος αδελφός» κάνει καλό!

Μίκαελ Χάνεκε, μέσα στις πέντε μεγάλες, σημερινές, ευρωπαϊκές υπογραφές!

Ο Χάνεκε επεξεργάζεται την έννοια «κρυμμένος» με την αριστοτεχνική άνεση ενός σεφ τριών αστέρων της «Μισελέν». Ο Ζορζ κρυμμένος από το παρελθόν του. Ο Ζορζ κρυμμένος από την οικογένειά του. Ο Ζορζ κρυμμένος από τη γυναίκα και το παιδί του. Ο Ζορζ κρυμμένος από τους θαυμαστές του. Κρυμμένος και ο «μεγάλος αδελφός», όπως κρυμμένη για τον απλό θεατή είναι η κινηματογραφική μηχανή. Ο Χάνεκε παρακολουθεί τον «μεγάλο αδελφό», αυτός τον Ζορζ, ο Ζορζ τον Αλγερινό, ο Αλγερινός το παρελθόν. Κύκλος σπειροειδής, όπως η εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Το βαθύτερο νόημα της ιστορίας είναι κρυμμένο από τους θεατές της. Ο Αλγερινός κρυμμένος από τη γαλλική (και κάθε ευρωπαϊκή, δυτική) κοινωνία. Το έγκλημα (μικρό, μεγάλο, αδιάφορο) κρυμμένο από την ειδησεογραφία.

Κρυμμένα και τα προσωπικά δεδομένα του Ζορζ. Κρυμμένα (προστατευμένα) από τη δική του, τη λευκή, την ανώτερη κοινωνία. Έτσι, κάθε κόκκος αυτής της ιστορίας είναι διαποτισμένος από μια ευρύτερη σημασία. Ο Ζορζ που αναλύει, εμβαθύνει στα νοήματα των βιβλίων, δεν είναι αυτός που βλέπουμε στην οθόνη, αλλά κάποιος άλλος, διαφορετικός. Ο Ζορζ είναι τα 2/3 της κάθε δυτικής κοινωνίας. Αυτοί ανέχθηκαν, ενθάρρυναν, υπέθαλψαν, ωφελήθηκαν από τον ρατσισμό, «λέει» ο Χάνεκε. Καταλάβατε τώρα γιατί πριν από μερικές εβδομάδες παραλίγο να καεί το Παρίσι; Καταλάβατε το νόημα της τυφλής, ασύμμετρης εξέγερσης των σκουπιδιών;

Ο κόσμος, μέσα στο ίδιο γεωγραφικό σημείο, μέσα και γύρω απ' το Παρίσι, πρωτεύουσα του Φωτός, χωρισμένος στα δύο. Ο πρώτος, ο επίσημος, η βιτρίνα, είναι του Ζορζ. Ο δεύτερος από την τριτοκοσμική Αλγερία. Το στοιχείο που μεσολαβεί, συνδέει και ενεργοποιεί την κίνηση, τη διαδικασία, το στοιχείο που επαναφέρει τους εφιάλτες από το παρελθόν είναι ο «μεγάλος αδελφός». «Μεγάλος αδελφός» ο Ζορζ (αυτός γκρέμισε τη ζωή του Αλγερινού). «Μεγάλος αδελφός» του Ζορζ το παρελθόν (αυτό το παρελθόν γκρεμίζει τη ζωή του Ζορζ). «Μεγάλος αδελφός» - όμως λυτρωτικός - και του Ζορζ και του Αλγερινού η Τέχνη, ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο φακός. Μα είναι δυνατόν; Είναι λέει με διαλεκτική σοφία ο Μίκαελ Χάνεκε. Όπως πρώτοι στοχάστηκαν οι Αρχαίοι και στην συνέχεια επεξεργάστηκαν ο Χέγκελ και ο Μαρξ. Ουδέν κακό αμιγές καλού!

Δημήτρης Δανίκας

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Michael Haneke
Σενάριο: Michael Haneke
Μουσική: Ralph Rieckermann
Φωτογραφία: Christian Berger
Μοντάζ: Michael Hudecek, Nadine Muse
Παραγωγή: France / Austria / Germany / Italy, 2005
Διάρκεια: 117

Ερμηνείες:
Daniel Auteuil .... Georges Laurent
Juliette Binoche .... Anne Laurent
Maurice Bénichou .... Majid
Annie Girardot .... Georges's Mom
Bernard Le Coq .... Εκδότης του Georges Walid Afkir .... Γιος του Majid
Lester Makedonsky .... Pierrot Laurent
Daniel Duval .... Pierre
Nathalie Richard .... Mathilde
Denis Podalydès .... Yvon
Aïssa Maïga .... Chantal
Caroline Baehr .... Νοσοκόμα
Christian Benedetti .... Πατέρας του Georges
Philippe Besson .... Καλεσμένος της TV
Loic Brabant .... Αστυνομικός No. 2 (ως Loïc Brabant)

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία
Caché, επίσημος δικτυακός τόπος
Cinemad
Κώστας Γ. Καρδερίνης
Movieworld, Αφροδίτη Νικολαΐδου
Cache, Internet Movie Database